ΓNΩMH Ποιους απειλεί ο ισλαμικός τρόμος;

Σε πολύ λίγους θα πρέπει να προκάλεσε έκπληξη ο τρόπος αντίδρασης πολλών
σχολιαστών και αναλυτών στον τόπο μας απέναντι στο τρομοκρατικό χτύπημα που
έγινε στη Μαδρίτη. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που για μια ακόμη φορά είδαν δυτικές
(βλ. δηλ. αμερικανικές) συνωμοσίες πίσω από το χτύπημα.

Με το αποστομωτικό επιχείρημα πως έτσι οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να
εξασφαλίσουν δήθεν τον στόχο τους να μειωθούν – μέσω καινούργιων
αντιτρομοκρατικών μέτρων – οι πολιτικές ελευθερίες στην Ευρώπη. Οι ίδιοι
βέβαια άνθρωποι (λ.χ. «διεθνολόγοι» σχολιαστές της «Καθημερινής») δεν
δίστασαν, μέσα στο αντιδυτικό τους πάθος, να εμφανισθούν αντιφατικοί κι
ανακόλουθοι προειδοποιώντας στη συνέχεια πως η αναζήτηση της βοήθειας του ΝΑΤΟ
θα κάνει τη χώρα στόχο στα μάτια των φανατικών της Αλ Καέντα. Μα αν τα
χτυπήματα τα προωθούν Αμερικανοί, πώς τότε κινδυνεύουμε από τους φανατικούς
μουσουλμάνους;

Πέραν όμως των φαιδρών, υπάρχουν και ζητήματα εξαιρετικά σοβαρά που προκύπτουν
από το χτύπημα στην Ισπανία κι από τις εξελίξεις που ακολούθησαν. Ίσως
σοβαρότερο μακροπρόθεσμα γεγονός από το χτύπημα και τα θύματα υπήρξε το
αναπάντεχο αποτέλεσμα των εκλογών. Όχι τόσο η μη αναμενόμενη νίκη των
σοσιαλδημοκρατών, όσο το γεγονός πως η νίκη τους υπήρξε αποτέλεσμα αντίδρασης
της κοινής γνώμης απέναντι στη φιλο-αμερικανική στάση της κυβέρνησης στον
πόλεμο του Ιράκ. Ανεξάρτητα από την τραυματική εμπειρία που υπέστησαν οι
Ισπανοί, «παραδόθηκαν» ουσιαστικά στους τρομοκράτες νομιμοποιώντας με την
εκλογική τους αντίδραση τους στόχους του φονικού χτυπήματος. Το μήνυμα για
τους φανατικούς είναι πλέον ευδιάκριτο. H τρομοκρατία αποδίδει. Ανεξάρτητα αν
κάποιες πολιτικές είναι σωστές ή όχι, μικρές ομάδες φανατικών μπορούν να
αντιστρέψουν τη ροή των πολιτικών εξελίξεων προς όφελός τους εφόσον χτυπήσουν
δυνατά κι αιματηρά στην καρδιά κάποιας δυτικοευρωπαϊκής κοινωνίας. H συνέχεια
θα δείξει ποιες θα είναι οι συνέπειες αυτού του συμπεράσματος, στο οποίο κάθε
φανατικός της γης έχει εύλογα καταλήξει.

Υπάρχουν χώρες και λαοί που βρίσκονται στο απυρόβλητο των φανατικών οπαδών του
προφήτη; Μόνο αφελείς θα πίστευαν κατά τη γνώμη μου κάτι τέτοιο. Οι εμπειρίες
μου από μακρές συζητήσεις που είχα με φοιτητές των ισλαμικών σχολών στη Λαχώρη
και την Κουέτα του Πακιστάν – τα ουσιαστικά κέντρα δηλαδή προετοιμασίας των
φανατικών Ντεομπαντιστών που ξεχύνονται στη συνέχεια στις γειτονιές των
πάμπτωχων πόλεων της Κεντρικής Ασίας και της Μέσης Ανατολής καθώς και στα
λημέρια μαχητών του Θεού στον Καύκασο, στο Κασμίρ και το Αφγανιστάν – είναι
πως ο Νταρ ελ Χαρμπ, ο «κόσμος» δηλαδή «του πολέμου», είναι ένας κι
αδιαίρετος. Περιλαμβάνει κάθε αλλόθρησκη κοινωνία που δεν έχει ασπασθεί ακόμη
τον λόγο του Ισλάμ.

Αντικειμενικοποίηση της στάσης μιας χώρας κι ενός λαού πάνω στην αντίληψη της
αντίδρασης απέναντι στις ΗΠΑ για τον πόλεμο στο Ιράκ λ.χ. δεν μπορεί να σταθεί
λογικά. Διότι ακριβώς δεν αντιμετωπίζεται το παγκόσμιο γίγνεσθαι με βάση την
παραδοσιακή λογική από τους φανατικούς ισλαμιστές. Οι ισπανοί για παράδειγμα
είχαν αντιδράσει βίαια στις επιλογές της κυβέρνησης Αθνάρ να στηρίξει τον
πόλεμο του Μπους στο Ιράκ. Κι όμως αυτοί – ο απλός λαός, δηλαδή – δέχθηκαν το
πιο φονικό χτύπημα στην Ευρώπη. Κινδυνεύει με παρόμοιο χτύπημα η Γαλλία, που
με τη στάση της σχεδόν οδήγησε σε πλήρη ρήξη τις σχέσεις Ευρώπης – ΗΠΑ στη
διάρκεια της επίθεσης κατά του Σαντάμ Χουσεΐν. Αλλά κι εμείς εδώ δεν πρέπει να
ξεχνάμε πως είχαμε πάρει τους δρόμους, διαμαρτυρόμενοι για την επέμβαση της
Δύσης στο Κόσοβο αλλά και στέλνοντας χριστιανο-ορθόδοξους εθελοντές στη
Βοσνία, όταν οι απανταχού ισλαμιστές συσπειρώνονταν στο πλευρό των Αλβανών και
των μουσουλμάνων Βόσνιων πολεμώντας κατά των εγκληματούντων Σέρβων.

Ο προφήτης, όπως ισχυρίζονται οι Ντεομπαντιστές φανατικοί και τα ξαδέλφια τους
οι Βαχαμπιστές μουσουλμάνοι, έχει μακριά μνήμη. Και οι κραυγές λ.χ. της
εκκλησιαστικής μας ηγεσίας για βάρβαρους Ασιάτες μουσουλμάνους δεν χωράει
αμφιβολία πως έχουν ήδη καταγραφεί. H παγκόσμια πολιτική σκηνή είναι
εξαιρετικά σύνθετη. Και η ψυχο-γεωγραφία αλλά και οι τακτικές της διεθνούς
τρομοκρατίας παραμένουν σκοτεινές και δυσδιάκριτες. Κανένας δεν πρέπει να
νομίζει πως βρίσκεται στο απυρόβλητο.