ANAΛΩΣIMA Tράβα καλά

Κάπως θα έρθει και θα κυλήσει και θα τραβηχτεί και θα μπει λοξά και θα
ανεβοκατέβει και θα είναι ωραίο αυτό το περίφημο στέγαστρο του Καλατράβα. Προς
το παρόν, στέκονται οι σωλήνες σαν παράλυτοι, τεράστιοι, να φαίνονται από
μακριά, απ’ όπου κι αν κοιτάξεις, κάτι ανάμεσα σε υπόσχεση και σε απειλή. Και
νύχτα – μέρα να ακούγεται ο βόμβος της εργασίας. Άντε, τράβα καλά να πάρει
θέση η καμπύλη, να υψωθεί, να δείξει λίγο, να φανεί. Σαν να πέρασαν αιώνες απο
εκείνη την έκθεση στην Πινακοθήκη που είχε τα έργα του Καλατράβα σε
μικρογραφίες, γέφυρες και γήπεδα και κτίρια δημόσια σε όλον τον κόσμο, όλα
ανάλαφρα, ιπτάμενα, μεγαλειώδη. Ο μόχθος της δουλειάς και το βάρος των υλικών
να χάνονται στην κίνηση της καμπύλης. Και τα σπίτια γύρω γύρω να χάνουν τις
επιθετικές γραμμές τους, να κρύβεται η ασχήμια και το στρίμωγμά τους, κάτι σαν
οφθαλμαπάτη να συμβαίνει όταν το βλέμμα το τραβά η ουρανομήκης γραμμή του
φιλόδοξου σταδίου. Το χρειαζόμαστε γενικά, κάτι μεγάλο, κάτι ανωμφερές, να
φεύγει απτόητο και να απογειώνεται, να υποδεικνύει τις πολύτιμες ιδιότητες του
ουρανού. Το χρειαζόμαστε και εκτός Ολυμπιακών Αγώνων, να αλλάξει λίγο το
αρχιτεκτονικό τοπίο, να αποκτήσουμε απαιτήσεις για τα δημόσια κτίρια. Γι’ αυτό
ίσως καθυστερεί, δεν το έχουν αποφασίσει, δεν το έχουν πιστέψει όλοι κατά
βάθος ότι το αξίζουμε. Τραβάτε παιδιά καλά, αποφασιστικά την ανηφόρα. Αν αυτοί
οι ασυνάρτητοι σωλήνες δεν μπουν στη θέση τους, να πάρουν το νόημά τους, δεν
θα καταλάβουμε ποτέ τη δύναμη τη λοξής καμπύλης. Και τώρα πια είναι αργά να
ζήσουμε χωρίς αυτήν.