…στο «Golden Ρhoenix»

Ήταν σαν εκδρομή η βόλτα που κάναμε μια Παρασκευή βράδυ πρόσφατα, καθώς
τελευταία στιγμή αποφασίσαμε να πάμε για κινέζικο φαγητό. Ο Βασίλης νηστεύει
και το ασιατικό φαγητό προσφέρεται για τέτοιες μέρες.

Έτσι λοιπόν βρεθήκαμε στο παλιό, κλασικό «Golden Phoenix» με μια φίλη μας, την
Ελιζαμπέτα, η οποία και αυτή θυμόταν το εστιατόριο από παλιά. «Θέλουμε ένα
τραπέζι στην κόκκινη αίθουσα», είπε με σιγουριά στο κινητό της, κλείνοντας,
λίγα λεπτά πριν καθήσουμε, το τραπέζι.

Κάποτε, στο κλασικό αυτό εστιατόριο, το οποίο έχει σταθεί καλά στο πέρασμα του
χρόνου, οι σάλες χωρίζονταν από τα χρώματά τους – μια μπλε, μια κόκκινη. Τώρα,
όπως διαπιστώσαμε, όλες είναι κόκκινες.

Το ντεκόρ πλούσιο και χλιδάτο με τους απαραίτητους χρυσούς δράκους και διάφορα
άλλα που σου θυμίζουν σχεδόν φωναχτά ότι βρίσκεσαι σε κινέζικο μαγαζί.

Το «Golden Phoenix» είναι ίσως σαν ένα καλό κινέζικο στη γειτονιά, μόνο που η
εδώ γειτονιά είναι εύπορη και έτσι το εστιατόριο ήταν γεμάτο με μία πελατεία
ποτ πουρί βορείων προαστίων: νεαρές και πιο μεγάλες καλογυμνασμένες με την
κοιλίτσα γυμνή, οικογένειες, ζευγάρια και στυφοί επιχειρηματίες, όλοι
αφοσιωμένοι στα ανοιξιάτικα ρολά και στις πηκτές εξωτικές σάλτσες.

Το μενού είναι μεγάλο και το σέρβις γρήγορο, τόσο που σε βάζει λίγο σε σκέψη
για το πότε ακριβώς προλαβαίνουν να μαγειρεύουν τα 80 διαφορετικά αλμυρά
πιάτα.

Το δείπνο ξεκινά με αυτά τα κινέζικα κράκερ-φελιζόλ από γαρίδες και δύο
σάλτσες, μια καυτερή και μια γλυκιά. Φυσικά, πήραμε τα ανοιξιάτικα ρολά (χωρίς
κρέας), τα οποία είναι κομψά και καλούτσικα. Στη συνέχεια έφτασαν και οι
«χρυσές καβουροδαγκάνες» γεμιστές με καβούρι και θαλασσινά.

Μιλάμε για ένα παρασκεύασμα υψηλής τεχνολογίας, όπου η αρχική υφή του
καβουριού έχει μετατραπεί σε κάτι σπογγώδες (άλλοι θα έλεγαν τρυφερό), αλλά
ολίγον περίεργο. Το μόνο αναγνωρίσιμο κομμάτι του καβουριού ήταν η δαγκάνα.
Μας χόρτασε εύκολα.

Ο καλός μου πήρε τις νούγιες (noodles) από ρύζι με γαρίδες. Καλό, με τη
συνηθισμένη λιπαρότητα που έχουμε συνδέσει με όλη την κινέζικη κουζίνα. H
Ελιζαμπέτα επέλεξε νούγιες με γαρίδες. Είχε διαφορά με το πιάτο του Βασίλη.

Το δικό μου, κάτι καλαμαράκια με σάλτσα Szechuan και πιπεριές, ήταν φτιαγμένο
με το ίδιο πνεύμα της τεχνολογίας τροφίμων όπως τα καβούρια. «Τα αλέθουν, για
να τα κάνουν πιο τρυφερά», μας εξήγησε ο σερβιτόρος καθώς έπαιρνε την
παραγγελία. Προτιμώ την υφή του καλαμαριού έτσι όπως την εννοεί η φύση.

Χορτάσαμε μ’ αυτά. Το γλυκό που χρειαζόμαστε έπρεπε να είναι δροσερό και γι’
αυτό διαλέξαμε ένα σορμπέ λεμόνι, το οποίο ήταν ωραίο.

Το «Golden Phoenix», παρ’ όλη την τσουχτερή μου γλώσσα, έχει πάντα μια
διαχρονική γεύση που αρέσει στον κόσμο και γι’ αυτό το κλασικό αυτό εστιατόριο
είναι πετυχημένο εδώ και 13 χρόνια.

«Golden Phoenix»: Λ. Τατοΐου 131 Κηφισιά. Τηλ. 210-8078.640