Pιαλιτζήδικη αναισθησία

Φαγωθείτε, χτυπηθείτε μεταξύ σας μονομάχοι στη λασπερή αρένα των ριάλιτι

Όλο και πιο άγρια τα ριάλιτι, εφευρίσκουν μεθόδους να γίνονται προκλητικά, να
απελευθερώνουν εντάσεις που το ίδιο το σύστημα των ριάλιτι κατασκευάζει,
φέρνοντας αντιμέτωπους ανθρώπους με τα ίδια όνειρα, υπαγορευμένα από την
κρεατομηχανή των πρόσκαιρων σουξέ. Θλιβερό θέαμα οι γονείς των παιδιών που
συνωστίζονται για μια θέση στο τηλεστερέωμα του «Fame», τους βλέπουμε να
ξεσπαθώνουν εναντίον των συμπαικτών των παιδιών τους, εναντίον των παιδιών που
είναι ακριβώς σαν τα δικά τους, εναντίον των ομοίων τους, εναντίον εκείνων που
συμμετέχουν σ’ αυτό το παιχνίδι του άγριου ανταγωνισμού, ο οποίος καθοδηγεί
συναισθήματα, κατασκευάζει ρόλους, υποδεικνύει συμπεριφορές.

Αποκλεισμένοι εναντίον αποκλεισμένων. Ιδού το ωραίο θέαμα προς
κατανάλωση. Οι γονείς ενός εκ των «διαγωνιζομένων» του «Fame» μπροστά στην
τηλεόραση, μπροστά στην κάμερα της εκπομπής, παρακολουθούν την ψηφοφορία για
τον γιο τους και σχολιάζουν: «Θα τους δείξει ο Κωστάκης μου ποιος έχει ωραία
φωνή». Βουρκώνουν και οι δύο. Ο πατέρας υπερθεματίζει για τα προσόντα του
γιου. Έχει προηγηθεί και η εκμετάλλευση διαφόρων καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων
του νεαρού σε καλλιστεία ομοφυλοφίλων, τον έβαλαν μπροστά στην κάμερα, στη
γνωστή πολυθρόνα της εξομολόγησης, να λέει ότι «σαν δουλειά» το είδε και να
απολογείται. Φυσικό επόμενο να αναγκαστούν και οι γονείς on camera να λένε
πόσο υποστηρίζουν τις επιλογές του παιδιού τους. Όλοι απολογούμενοι,
παριστάνοντας ότι δεν απολογούνται.

Ένα αιμοσταγές θέαμα αρένας, όπου οι μονομάχοι, ολόκληρες οικογένειες
πλέον, δεν διανοούνται να αμφισβητήσουν την εξουσία του Καίσαρα, της κάμερας,
του συστήματος των ριάλιτι ψευδο-ονείρων, παλεύουν μόνο να προσφέρουν όσο
γίνεται καλύτερο θέαμα.

Εξωθούνται σε έναν ναρκισσισμό της αδυναμίας τους, που ξεσπάει με δήθεν
ανθρώπινα συναισθήματα. Εγκλωβίζονται στις ντοπαρισμένες επιθυμίες,
δελεάζονται με τις ελπίδες που από την πρώτη στιγμή φαντάζουν λαμπερές, καθώς
βγαίνουν στη σκηνή τα παιδιά τους, με προβολείς και πασαρέλες και
χειροκροτήματα να γευτούν το σουξέ, πριν το κάνουν. Και μετά η ψυχρολουσία. Οι
πρώτοι προτεινόμενοι για αποχώρηση. Άγγιξαν το όνειρο, αλλά μπορεί και να μην
το φτάσουν.

Είναι φυσικό οι γονείς του νεαρού, που προτάθηκε για αποχώρηση από την
πρώτη εβδομάδα, να νομίζουν ότι απειλή για την ευτυχία του παιδιού τους είναι
η γνώμη και η ψήφος των συμπαικτών του. Δεν αμφισβητούν την απάνθρωπη
διαδικασία. A! τι ωραία που εξασφαλίζει η αγορά πειθήνια προϊόντα. Καμία
εξουσία δεν αμφισβητείται, μόνο ο διπλανός. Όργανα όλοι ενός συστήματος που
θέλει ταπεινωμένους, αναλώσιμους, όμοιους, να αλληλοσφάζονται για τη δική του
συντήρηση.

Για δείξε μου πώς κλαις…

«Γιατί δεν στενοχωριέσαι; Γιατί δεν εκδηλώνεις τα συναισθήματά σου;»,
ρωτούσε ο δάσκαλος της μουσικής την έτερη εκ των προτεινομένων για αποχώρηση.
«Δεν είναι πολύ καλλιτεχνικό αυτό». Προσπαθούσε με αξιοπρέπεια το κοριτσάκι να
ψελλίσει – η καρδούλα της το ξέρει – πως δεν θα πεθάνει κιόλας αν την κόψουν.
Αλλά όχι. Πρέπει να σπαράξει εκεί, μπροστά στον φακό. Αλλιώς, τι σόι
καλλιτεχνικές ελπίδες προσφέρουμε. Ουδείς αρνείται ότι η έκφραση εξαρτάται από
το συναίσθημα. Και η τραγουδιστική τέχνη απαιτεί έκφραση.

Ωστόσο, η ριαλιτζήδικη συμμετοχή καταργεί κάθε έννοια αυθεντικού
συναισθήματος, καθώς το εκβιάζει με τερτίπια, το σκηνοθετεί. Στην
πραγματικότητα, αυτό που ζητείται από τους «συμμετέχοντες» είναι η επίδειξη
ναρκισσισμού και όχι συναισθήματος. Πόσο καλύτερα μπορείτε να ξεσπάσετε
ελαττώματα, πάθη. Κανένα ανθρώπινο δικαίωμα που ο πολιτισμός καθιέρωσε και η
πολιτική αγωνίστηκε γι’ αυτό δεν έχει θέση σ’ αυτό το «σύμπαν» των
ταπεινωμένων, που προσφέρουν εθελουσίως το θέαμα της πίκρας, της εχθρότητας
για τον διπλανό, περιμένοντας το «νεύμα» που θα τους εξασφαλίσει την επιβίωση
στις επόμενες αρένες της σόουμπιζνες.