Mε τη βούλα του τρόμου

Το χειρότερο είναι ο τρόμος που μεταδίδεται με την ταχύτητα των εικόνων και καταργεί την ανθρώπινη λογική

Οι εικόνες παγώνουν το αίμα. Ο απόλυτος τρόμος για ακόμη μία φορά σε κοντινό
πλάνο. Το τρομοκρατικό χτύπημα στη Μαδρίτη προκαλεί τις αντοχές της ανθρώπινης
ψυχής. Ο παραλογισμός παραλύει. Όλοι ίσοι απέναντί του. Δεν θα μπορούσε η
παγκόσμια βιομηχανία θεάματος να επιτύχει με μεγαλύτερη ταχύτητα αυτή την
αίσθηση της κοινότητας. Την τραγική κοινότητα απέναντι στον φόβο. Κανείς δεν
γλιτώνει. Κανείς δεν είναι ασφαλής. Πουθενά.

Το τηλεοπτικό θέαμα αναμεταδίδει πληροφορίες, συγκίνηση, αντίδραση μαζί με
αναλύσεις για το πόσο αυστηρότερα πρέπει να γίνουν τα μέτρα της ασφάλειας. Και
άλλα μέτρα. Πολλά μέτρα. Και ΝΑΤΟϊκές ομπρέλες ασφαλείας και ειδικώς
εκπαιδευμένα σώματα και κάμερες και μικρόφωνα και ράμπο και ό,τι άλλο
«μάμπο-τζάμπο» έχει εφεύρει η υπερσύγχρονη και υπερ-ογκώδης βιομηχανία της
«προστασίας των αθώων πολιτών».

Κανένα ξέσπασμα βίας στο παρελθόν δεν είχε αυτήν την αμεσότητα στα
μηνύματά του όσο οι εικόνες που πλημμυρίζουν από την περασμένη Πέμπτη τις
μικρές οθόνες και έρχονται να προστεθούν σε εκείνες της 11ης Σεπτεμβρίου.
Εικόνες θανάτου και ακόμη μία τραγική απόδειξη ενός κόσμου που έχει προ πολλού
υπερβεί το μέγεθος του ανθρώπου.

Στα εγχώρια τηλεπαράθυρα, οι «πιο ανθρώπινοι Ολυμπιακοί Αγώνες του κόσμου»
μετατρέπονται επισήμως και με τη βούλα του τρόμου στους Αγώνες με τα
ακριβότερα μέτρα ασφαλείας στην ιστορία τους και με την τελειότερη τεχνολογία
παρακολούθησης που έχει μέχρι σήμερα εφευρεθεί. Την πρωτιά μας θα την έχουμε.

Ακούγονται ρεπορτάζ αγωνίας: «Υπάρχει τρύπα στα μέτρα ασφαλείας», λέει ο
Βερύκιος στον Alpha. «Να μη λέμε τέτοια, γιατί τα ακούν και εκείνοι που δεν
πρέπει να τα ακούσουν», λέει ο Νίκος Κακαουνάκης. Θυμώνει ο Νίκος
Χατζηνικολάου. Εμείς δημοσιογράφοι είμαστε, θα ξέρουμε μια πληροφορία και δεν
θα τη μεταδώσουμε; Λογοφέρνουν on camera. Αλλά το πρόβλημά μας είναι ένα και
μοναδικό, πόσα μέτρα ασφάλειας.

Μέτρα μασίφ. Χωρίς «τρύπες». Αστακοί. Να υψώσουμε τείχη. Ορισμένοι συζητούν
έως και κλείσιμο συνόρων τις ημέρες των Ολυμπιακών Αγώνων. Να αποκλειστούμε.
Μια ωραία «κοιτίδα»-του-πολιτισμού-της-τεχνολογίας-παρακολούθησης.

Ο χώρος της υδρογείου συστέλλεται με τη συμπίεση πληροφοριών και
εικόνων. Γίνεται ένα σημείο. Το σημείο της τεχνολογίας της «ασφάλειας». Ένα
ιδεατό σημείο παγκόσμιας συνάντησης των τρομαγμένων. Όλοι μαζί, μια παγκόσμια
κοινότητα εξισωμένων πλασμάτων, υπό τη σκιά του κοινού τρόμου.

Μόνο η συγκίνηση, για όσο κρατούν οι εικόνες των θυμάτων, απομένει ανάμνηση
ανθρωπιάς. Με τα αληθινά συστατικά της να έχουν διαλυθεί στα οξέα του
υπερθεάματος, πότε πολεμικού και πότε τρομοκρατικού, εν τέλει μόνο
τρομοκρατικού, η συγκίνηση απομένει μόνο σαν σύμβολο κληρονομημένο από μια
άλλη εποχή. Κενό νοήματος, εκτός εκείνου που του δίνει η στιγμή. Γιατί πλέον
είναι η συγκίνηση του τρόμου. Συμπονούμε, αλλά κλεινόμαστε ακόμη περισσότερο
στον δικό μας τρόμο. Έρχονται οι δικοί μας Ολυμπιακοί.

Και το παράλογο είναι ότι οι περισσότεροι παραδέχονται πως απόλυτη ασφάλεια
δεν υπάρχει. Την ίδια στιγμή όμως και κανείς δεν διανοείται να εκφράσει τη
γνώμη πως τότε είναι περιττή όλη αυτή η υπερπαραγωγή προστασίας. Καθόλου
«αστακοί». Απλώς ανθρώπινοι. Αυτό όμως σημαίνει και καθόλου θέαμα εξουσίας.

Κάθε σπίτι και ένας «Ράμπο»

Πώς θα επιβεβαιωθεί στο παγκόσμιο «βλέμμα» η δύναμη και η σπουδαιότητά μας.
Είμαστε οι πολύτιμοι της οικουμένης, εμείς οι τρομαγμένοι, πλην κυρίαρχοι του
πολιτισμού, κάτοχοι των θησαυρών του, όλοι το ίδιο σπουδαίοι, αφού όλοι
χρειαζόμαστε την ίδια προστασία. Κάθε σπίτι και ένας ράμπο-τζάμπο φύλακας,
κάθε γειτονιά και φρούριο, κατ’ εικόνα και ομοίωση με τους ισχυρούς της
πολιτικής και του χρήματος. Αφού μοιραζόμαστε τον τρόμο και τα μέτρα
ασφαλείας, μοιραζόμαστε και τις ευθύνες. H δημοκρατία τώρα δικαιώνεται, υπό
την τεχνολογική ομπρέλα τρόμου και «προστασίας».