Eπιστροφή στη μακάρια ακινησία της

Σε δεκαπέντε μήνες μετά τους Ολυμπιακούς, η Πάτρα θα φιλοξενήσει ως γνωστόν
(;) την Πολιτιστική Πρωτεύουσα του 2006. Και έως τότε θα πρέπει να έχει
κινήσει τις διαδικασίες για υποδομές, να έχει διαμορφώσει χώρους, να έχει
επισκευάσει κτίρια και να χτίσει άλλα, να αναβαθμίσει τους υπάρχοντες
πολιτιστικούς οργανισμούς της, να συγκροτήσει νέους, να τους στελεχώσει με
επιλεγμένο προσωπικό και, επιπλέον, να έχει ετοιμάσει ο καλλιτεχνικός
διευθυντής ένα πρόγραμμα αξιώσεων ώστε η πόλη να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις
του ευρωπαϊκού θεσμού.

Όμως, κανένας κυβερνητικός παράγοντας δεν φρόντισε ίσαμε τώρα για τις
οικονομικές ανάγκες αυτής της διοργάνωσης. Πώς άραγε θα γίνουν όλ’ αυτά; Δεν
ενδιαφέρθηκε κανείς. Ούτε μισό ευρώ δεν έχει εκταμιευθεί για ν’ αρχίσει να
κινείται ο απαιτητικός αυτός μηχανισμός.

Πρόκειται για ασύγγνωστη αδιαφορία του πρώην υπουργού Πολιτισμού, αν λάβουμε
υπόψη ότι τριάντα ολόκληρους μήνες προτού γίνει η Θεσσαλονίκη Πολιτιστική
Πρωτεύουσα είχαν κιόλας εκταμιευθεί τεράστια ποσά για τις οργανωτικές ανάγκες
και τις υποδομές της πόλης. Άραγε πώς φαντάστηκε ο κ. Βενιζέλος ότι θα βάφανε
αυγά οι Πατρινοί;

(Θα πρέπει κάποτε να στηλιτευθεί η μεροληψία των πανίσχυρων της εξουσίας. Που
φροντίζουν πρωτίστως τις εκλογικές τους περιφέρειες προς άγραν ψήφων και ίδιον
όφελος. Έτσι, όμως, μετατρέπουν την ευνομούμενη Πολιτεία σε προσωπικό τους
φέουδο και συντελούν στην απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών).

H Πάτρα, λοιπόν, έχει εγκαταλειφθεί εξαιτίας των πολιτικών επιλογών της: οι
μεν Βένετοι τη θεωρούν χαμένη και γι’ αυτό την αγνοούν, ενώ οι Πράσινοι την
έχουν δεδομένη και γι’ αυτό αδιαφορούν. Ωστόσο, κανενός δεν μπορεί να είναι
φέουδα οι πόλεις. Όποιος προγραμματισμένα και με υπευθυνότητα συνδράμει στην
ανάπτυξή τους, εκείνος τις κερδίζει.

Από την άλλη μεριά, μεγάλο μερίδιο ευθύνης για το διαφαινόμενο αδιέξοδο της
Πολιτιστικής έχει και η δημοτική αρχή: η προηγούμενη για τη ραθυμία της και η
τωρινή για την ολιγωρία της. Δίχως όραμα, η δημοτική πλειοψηφία φαίνεται να
διαχειρίζεται απλώς ισορροπίες. Αντί για δραστηριοποίηση και ανάληψη
πρωτοβουλιών, επιδεικνύει πλήρη απραξία. Άλλωστε, τόσο η πρώην κεντρική
εξουσία όσο και η συνάδουσα τοπική αποποιήθηκαν τις ανειλημμένες υποχρεώσεις
τους με πρόφαση πότε τους Ολυμπιακούς Αγώνες και πότε τη συγκυρία των εκλογών.

Έτσι, απομακρύνεται και φθίνει συνεχώς το πιο σπουδαίο όραμα που είχε η αχαϊκή
πρωτεύουσα εδώ και ενάμιση αιώνα, από την εποχή τής μεγάλης της ακμής. Και
παρ’ όλο που οι πάντες συμφωνούν ότι η μόνη λύση για την ανάκαμψη της
ευρύτερης περιοχής – μετά και την οδυνηρή αποβιομηχάνισή της – είναι η
ανάπτυξη ενός πολιτιστικού τουρισμού υψηλών προδιαγραφών, εν τούτοις χάνεται η
εξαιρετική ευκαιρία της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας του 2006.

H Πάτρα κινδυνεύει να επιστρέψει στη γνωστή, μακάρια ακινησία τής επαρχιακής
αυταρέσκειας. H μόνη της ελπίδα, πλέον, είναι να λειτουργήσουν τα
αντανακλαστικά τής νέας κυβέρνησης. Σύντομα και αποτελεσματικά.

O Κώστας Λογαράς είναι φιλόλογος – συγγραφέας