ANAΛΩΣIMA Σημίτης απερχόμενος

Είναι η τελευταία του ημέρα ως Πρωθυπουργού και τον δείχνει η τηλεόραση να
αποχαιρετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Χαμογελαστός και ψύχραιμος, όπως ήταν
πάντα σε στιγμές κρίσιμες, σε στιγμές θριάμβου ή σε στιγμές δύσκολες. Κάπως
απόμακρoς για τους τηλεθεατές. Δεν μάζεψε ποτέ τις κάμερες χωρίς λόγο. Δεν
ήταν καλός ηθοποιός, δεν ήταν από τζάκι, δεν ήταν όμορφος, δεν ήταν δημοφιλής.
Δεν κατάφεραν να τον μπλέξουν σε σκάνδαλα, να τον κολακέψουν, να τον φθείρουν,
να τον φτηνύνουν. Δεν έγινε βαρετός, δεν έγινε οικείος, όσο πετυχημένα και να
τον εμιμείτο ο Μητσικώστας. Δεν έμοιαζε με τίποτα από ό,τι έχουμε ζήσει ως
πρωθυπουργούς. Δεν ήταν καλός ρήτορας, δεν γοήτευε τα πλήθη. Στο κόμμα του
άρχισαν κιόλας να τον κατηγορούν για την ήττα, σαν να ξέχασαν τις
δημοσκοπήσεις που χρόνια τον έφερναν μπροστά σε προτίμηση από το ίδιο. Κι ας
μην καθόταν να επενδύσει σε συναισθηματικές καταστάσεις, ως οπαδός του
ορθολογισμού. Δύο πρωθυπουργικές θητείες του μπόλιασαν τους θεσμούς με ισχύ
τόση που δεν νιώθουμε να κινδυνεύουν από την εμφάνιση σκληροπυρηνικών δεξιών
στη νέα κυβέρνηση. Ας ελπίσουμε ότι έχουμε δίκιο. Παρέλαβε Ελλαδίτσα, γεμάτη
από πάθη και μίση, περικυκλωμένη από εχθρούς, λαχανιασμένη από ανασφάλεια,
πληθωρισμό, φτασμένη σε αδιέξοδα, παραδίδει Ελλάδα ήρεμη, που έχει σταθεί στα
πόδια της, με πολύ περισσότερη αυτεπίγνωση από όση είχαμε φανταστεί ποτέ ότι
θα είχε, με ανοιγμένους δρόμους που δεν είχαμε ελπίσει ότι υπάρχουν. Αν δεν
είσαι από τζάκι, ίσως δεν μαθαίνεις εγκαίρως να χορεύεις ή να διαλέγεις
συνεργάτες. Πολλά «ευχαριστώ» δεν άκουσε. Περιμένουν όλοι να του τα πει η
Ιστορία. Δεν μπαίνουν οι ίδιοι στον κόπο.