Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Ίσως θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα κίνημα ενάντια σε αυτήν τη μανία που έπιασε
τον Μπους να «καταλάβει» και τον Άρη. Ένα κίνημα ενάντια στις αποστολές στον
Κόκκινο Πλανήτη. Και ας διατρέχει τον κίνδυνο να κατηγορηθεί για αντιδραστικές
ιδέες και για αντι-επιστημονική στάση. Σε τελευταία ανάλυση, είναι
αντιδραστικό να απαιτείς να λυθούν πρώτα τα προβλήματα εδώ στον ταλαίπωρο
πλανήτη μας; Τι να το κάνει η ανθρωπότητα το νερό που οι επιστήμονες υποθέτουν
πως υπάρχει εκεί επάνω στον Άρη, όταν εδώ κάτω χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν
κάθε μέρα γιατί δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό; Γι’ αυτό, ας δημιουργηθεί
ένα «γεωκεντρικό» κίνημα που θα ονομάζεται: «Πρώτα ο Πλανήτης μας»…

***

Υποστηρίζει η NASA ότι για να καταφέρουμε να στείλουμε κάποιον άνθρωπο στον
Άρη μέχρι το 2030 – για να προφέρει ξανά εκείνο το «that’s one small step for
a man, one giant leap for mankind» – θα επενδυθούν 750 δισεκατομμύρια δολάρια.
Και άλλα επιπρόσθετα δισ. για να στηθεί μια διαστημική βάση. Τα μισά από αυτά
να δοθούν για την καταπολέμηση του AIDS, θα είναι αρκετά για να γλιτώσουν
εκατομμύρια ζωές από αυτήν τη νόσο που έχει γίνει «όπλο μαζικής καταστροφής»,
ιδίως για την Αφρική. Έπειτα, εδώ που τα λέμε, ο Άρης, αν και είναι ο πλανήτης
που μας μοιάζει περισσότερο, εντούτοις είναι κακάσχημος. Ούτε για καρτ-ποστάλ
δεν προσφέρονται εκείνες οι ερημωμένες εκτάσεις που κείνται σε θερμοκρασία
κάτω από τους 55 βαθμούς (τουλάχιστον). Αξίζει, άραγε, να διανύεις 55
εκατομμύρια χιλιόμετρα για να τα δεις;

Άσε που ανατριχιάζει κανείς όταν ακούει κάποιους μεθυσμένους φουτουριστές
ορθολογιστές, που λένε ότι απέναντι στη δημογραφική έκρηξη του Τρίτου Κόσμου ο
Άρης αποτελεί τη μοναδική ελπίδα… Ας ευχηθούμε ότι δεν θα δούμε γύρω στο
έτος 2035 να μεταφέρονται στον Άρη άνδρες, γυναίκες και παιδιά που θα
θεωρούνται «περιττοί». Ας ευχηθούμε ότι δεν θα δούμε στον Άρη κανένα
Γκουαντανάμο ή κάποια από αυτά τα «μεταβατικά κέντρα προσφύγων», που τόσο πολύ
τα διαφημίζουν οι κυβερνώντες την Αυστραλία και την Αγγλία και εν γένει όλες
οι χώρες που φοβούνται την «επέλαση των βαρβάρων».

***

Καιρός, λοιπόν, να δημιουργηθεί ένα κίνημα με τον τίτλο «Πρώτα ο Πλανήτης
μας». Θα μπορούσε αυτό το κίνημα να ασχοληθεί και με άλλα πράγματα. Όπως,
π.χ., με τα «μεταλλαγμένα». Όχι να είναι ενάντια, αλλά υπέρ των «μεταλλαγμένων
τροφίμων». Βέβαια, σε αυτό το σημείο θα μπορούσε να συγκρουσθεί με όσους από
τη μια ονειρεύονται έναν κόσμο που δεν θα πεινάει κανείς και από την άλλη
βλέπουν τα μεταλλαγμένα τρόφιμα ως «βιολογικό ολοκαύτωμα». Και όμως, να είσαι
ενάντια στα μεταλλαγμένα όταν ζεις στη Δύση αποτελεί πολυτέλεια, εάν ζεις όμως
στην Αιθιοπία ή στο Μπαγκλαντές δεν είναι καθόλου έτσι. Και όλες αυτές οι
φοβίες ενάντια στα μεταλλαγμένα δεν μοιάζουν σαν να αναβιώνουν τις
προ-νεωτερικές δεισιδαιμονίες; Βέβαια, οι αντίπαλοι των μεταλλαγμένων δεν τα
θέλουν, διότι φοβούνται ότι με αυτόν τον τρόπο θα πλουτίζουν οι πολυεθνικές
που κατέχουν τις πατέντες τους. Μα, τότε πρέπει να είμαστε ενάντια στις
πατέντες χωρίς να «συμβάλλουμε» στην πείνα των φτωχών. Προέχει η καταπολέμηση
της φτώχειας και μετά η σκληρή κριτική, η αντιπαράθεση, η στράτευση ενάντια
στον ληστρικό καπιταλισμό… Έτσι δεν είναι ή κάνω λάθος;

Ο Γκαζμέντ Καπλάνι είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος