Aν δεν μπορείς…

Τα μεταξωτά βρακιά θέλουν, κατά το παλαιόν, λαϊκόν και σοφόν, και επιδέξιους
κώλους. Ακριβώς το ίδιο θέλει και η οπερέτα. Ειδικά η γαλλική. Που στα
«μεταξωτά» κατατάσσεται… Και ειδικότερα ο Όφενμπαχ. H Λυρική μού φαίνεται
ότι την ανάλογη «επιδεξιότητα» δεν την διαθέτει. Έτσι μου προέκυψε από την
παράσταση της «Παριζιάνικης ζωής» που είδα. Μαζί με μια σειρά από «αν». Αν
ανεβάζεις Όφενμπαχ μεταφρασμένο στα ελληνικά – Γιατί; Αφού έτσι κι αλλιώς δεν
καταλαβαίνουμε τι λένε οι πρωταγωνιστές όταν τραγουδούν και αφού έτσι κι
αλλιώς μας προβάλλεις ελληνικούς υπέρτιτλους μπας και καταλάβουμε τα
ελληνικά… -, αφαιρώντας από την παράσταση τον αφρό της γαλλικής γλώσσας κι
αφήνοντας γυμνό ένα κείμενο εκ φύσεως ασήμαντο και ανόητο, και μάλιστα
ριμάροντας το «-…σαν και με» με το «-…ποτέ, jamais», χρησιμοποιώντας
λέξεις όπως «γαντιέρα» (δηλαδή η κατασκευάστρια ή πωλήτρια γαντιών) κατά το
«γκαζιέρα» και «τσιμινιέρα», και μεταφέροντας σατιρικά ονόματα σε κόμισσες
Μασταπρίζ και Μασταζαλίζ και Κολομβιανό Βαρόνο Μαλάκα ντε Πουέρτο Ρίκο – αν
είναι δυνατόν!

…και τα «μεταξωτά βρακιά»

Αν δεν διαθέτεις ορχήστρα που να μπορεί να βγάλει σπίθες. Αν παρουσιάζεις για
σκηνικό δύο γοβάκια – γίγαντες με εσωτερική σκάλα, α λα «Ακροπόλ» και
Ανεμογιάννης του ’50, που σήμερα όμως ταυτίζονται με το απόλυτο κιτς. Αν
ντύνεις τον ικανότερο πρωταγωνιστή σου, που δεν είναι ψηλός, με κοστούμι με
τεράστια καρό, δύο νούμερα μεγαλύτερο και με το παντελόνι να σέρνεται στο
πάτωμα και τον μετατρέπεις σε κλόουν. Αν βγάζεις την πρωταγωνίστριά σου που
έχει «διευρυμένη» περιφέρεια με φόρεμα ροζ με λευκά πουά, κολλητό. Αν αφήνεις
την χορωδία να περιφέρεται σαν μέσα στη βαρεμάρα. Αν χρησιμοποιείς και μάλιστα
«διακριτικά», οκτώ μόνο χορευτές σ’ ένα έργο που πρωταγωνιστής είναι το καν –
καν και η τρέλα του «fin de siecle». E, τότε μην ανεβάζεις οπερέτα. Και
μάλιστα του Όφενμπαχ.