Kίτρινα Mάρμαρα

H ιδέα ήταν θαυμάσια. Να φωτογραφηθούν οι πλάκες – ή λίθοι – με τα Γλυπτά του
Παρθενώνα που είναι μοιρασμένες στα δύο και σκορπισμένες σε διαφορετικά
μουσεία, κυρίως στο Μουσείο της Ακρόπολης και το Βρετανικό Μουσείο και να
ενωθεί η σπασμένη εικόνα με τη βοήθεια του μοντάζ. Να οργανωθεί μία έκθεση που
να ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο. Επιτέλους, αυτή η έκθεση ήρθε και στην Αθήνα.
Φιλοξενείται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Ο σκοπός επιτεύχθηκε. Όμως το
γραφιστικό κατακίτρινο – χρυσαφί – χρώμα, που χρησιμοποιείται για να
διακρίνονται τα Γλυπτά που άρπαξε ο Έλγιν από τα δικά μας (τα λευκά) πάνω στο
ψυχρό μαύρο φόντο, πέτυχε και κάτι άλλο: να καταργήσει την ομορφιά, την
πλαστικότητα των ιδίων των γλυπτών πινάκων. Ο προπαγανδιστικός ζήλος
εθριάμβευσε σε πολλά από τα φωτογραφικά πανό. Τέτοια οπτική μεταχείριση του
σημαντικότερου ελληνικού επιχειρήματος στον αγώνα για την επιστροφή των
Γλυπτών, το κίτρινο και το μαύρο εκφράζουν θυμό, καταγγελία, πολύ φοβούμαι
όμως και προχειρότητα. Και επειδή, όπως ακούω, αυτή η σημαντική ιστορικά και
εκπαιδευτικά έκθεση ετοιμάζεται να μεταφερθεί στο Ευρωκοινοβούλιο τον ερχόμενο
Μάιο και ποιος ξέρει πού αλλού, καλό θα είναι να βελτιωθεί. Με διαφορετικές
φωτογραφίες. Με ποιότητα, φροντίδα ανάλογη με το ενδιαφέρον και την ετοιμότητα
που έχουμε να φροντίσουμε όπως πρέπει αυτά τα γλυπτά.