Όχι αυτήν την Aριστερά

Δεν είναι ευχάριστο να αντιδικείς με τον Μίκη. Τον Μίκη των τραγουδιών μας και
της Δημοκρατίας. Επειδή όμως, φίλος μεν Μίκης, φιλτάτη αλήθεια, τώρα που το
εκκρεμές έπιασε πάλι ένα αμφίβολης αυθεντικότητας «κόκκινο» πρέπει εμείς οι
Αριστεροί που δεν θα ψηφίσουμε την Αριστερά του Μίκη να του πούμε ορισμένες
αλήθειες.

Εγκαλεί ο Μίκης το ΠΑΣΟΚ γιατί περιέλαβε στα ψηφοδέλτιά του τους δύο
«εκλεκτούς του νεοφιλελευθερισμού και των Αμερικανών». Και με τους δύο καθόταν
στους ίδιους υπουργικούς θώκους το 1991 στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο πρώτος
πόλεμος στο Ιράκ από τον πατέρα Μπους ήταν γεγονός, οι απόψεις των κ.κ. Μάνου
και Ανδριανόπουλου ήταν γνωστές. Άρα άγνοια κινδύνου δεν εδικαιολογείτο.

Διερωτώμαι γιατί ο Μίκης έχει το δικαίωμα να συμμετέχει σε κυβέρνηση της Νέας
Δημοκρατίας και μετά να επιστρέφει στην κομμουνιστική ορθοδοξία σαν να μην
τρέχει τίποτα και οι Μάνος και Ανδριανόπουλος απαγορεύεται να μετατοπιστούν
προς το Κέντρο.

Επί της ουσίας η επιχειρηματολογία του Μίκη είναι αντεστραμμένη η μανιχαϊκή
υπεραπλουστευμένη προσέγγιση του Μπους για τον κόσμο και τις σύγχρονες
αντιθέσεις. Άξονες του κακού και μόνο βλέπει ο Μπους, άξονες του κακού και
μόνο βλέπει ο Μίκης. Την τρομοκρατία ο ένας, τις ΗΠΑ ο άλλος. Όλα λοιπόν
πρέπει να υποταχτούν σ’ αυτήν τη σύγκρουση και στην Ελλάδα κατά Μίκη μόνο μια
Αριστερά που θεωρεί την παγκοσμιοποίηση όλεθρο μπορεί να αντιπαρατεθεί. Ο
κόσμος όμως είναι πιο σύνθετος, η παγκοσμιοποίηση εμπεριέχει προφανώς
κινδύνους αλλά και μεγάλες προοπτικές. Εκτός από τους απαράδεκτους
βομβαρδισμούς των ΗΠΑ στη Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ υπήρχαν και ο Μιλόσεβιτς
και η σφαγή στη Σρεμπρένιτσα, ο Σαντάμ και η εκατόμβη των Κούρδων και των
Ιρακινών δημοκρατών και κομμουνιστών. Υπάρχει η διεθνής τρομοκρατία που ακόμα
και ως λέξη απουσιάζει από το κείμενο του Μίκη. Υπάρχει η Ενωμένη Ευρώπη ως
αντίβαρο οικονομικό, κοινωνικό, πολιτιστικό που κατά σύμπτωση επίσης
απουσιάζει από την ανάλυση του Μίκη. Υπάρχει η βελτίωση χάρις στους Σημίτη –
Παπανδρέου των ελληνοτουρκικών σχέσεων και η επικείμενη επίλυση του Κυπριακού.
Αλήθεια, Μίκη, γιατί εσύ ο διαπρύσιος υποστηριχτής της ελληνοτουρκικής
προσέγγισης τώρα σιωπάς; Επειδή η ελπιδοφόρα εξέλιξη έρχεται σε αντίθεση με
την καταστροφολογική σου ανάλυση; Τα δικαιώματα των μειονοτήτων, οι νέες
τεχνολογίες, ο σύγχρονος τρόπος με τον οποίο οι νέοι προσεγγίζουν την
πολιτική, η ιντερνετική δημοκρατία, όλα αυτά απουσιάζουν από την ανάλυση του
Μίκη. Είναι μια προσέγγιση παρωχημένη, της εποχής του διπολισμού.

Είναι φυσικό λοιπόν να φαντασιώνεται ο Μίκης με μια παρωχημένη Αριστερά που τη
θέλει μάλιστα ενωμένη. Αυτή η Αριστερά, Μίκη, δεν μπορεί να ενωθεί γιατί
διαφωνεί σε όσα αποσιωπάς στην ανάλυσή σου. Επίσης δεν είναι καλό να ενωθεί
γιατί θα αποτελέσει μια δύναμη συντηρητική για την ελληνική κοινωνία. Το
μείγμα Κανέλλη, Παπαρήγα, Κωνσταντόπουλου, Τσοβόλα δεν φτιάχνει νέο EAM και
ΕΔΑ. Δεν ξέρω τι ακριβώς φτιάχνει αλλά προτιμώ να μην το δω, για τη σοβαρότητα
της ίδιας της Αριστεράς.

Αγαπητέ Μίκη. Φοβάμαι ότι η ουσία της διαφωνίας μας υπερβαίνει την ανάλυση του
σύγχρονου κόσμου. Εντοπίζεται στην άρνηση της ηγεσίας της ιστορικής Αριστεράς.