Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Όπως και να το κάνουμε, υπάρχει σήμερα στον κόσμο μας ένα είδος «σύγκρουσης
πολιτισμών» στο κέντρο της οποίας βρίσκεται το γυναικείο σώμα. Είναι μία
«σύγκρουση» που διεξάγεται με διάφορους τρόπους και σε διάφορα σημεία του
πλανήτη. Έχει όμως ένα κοινό χαρακτηριστικό: την επιβεβαίωση της «αρσενικής
εξουσίας» πάνω στη γυναίκα. Ας δούμε μερικά παραδείγματα.

Πριν από μερικές εβδομάδες στη Σαουδική Αραβία διοργανώθηκε ένα συνέδριο και
στην αίθουσα βρέθηκαν μαζί άνδρες και γυναίκες. Την επόμενη μέρα ο μεγάλος
μουφτής της χώρας, ο Σεΐκ Αμπντουλαΐζ μπιν Αμπντολάχ αλ Σεΐχ ξέσπασε. «Το να
επιτρέπεις στις γυναίκες να ανακατεύονται με τους άνδρες», είπε, «αποτελεί τη
ρίζα του κακού και της καταστροφής. Κάτι τέτοιο πρέπει να τιμωρείται σκληρά».
H αλήθεια είναι ότι από την Τεχεράνη στο Χαρτούμ, από τη Καμπούλ στην
Καζαμπλάνκα χιλιάδες γυναίκες ξυλοκοπούνται, δολοφονούνται και διώχνονται από
τη δουλειά διότι τολμούν να μην καλύπτουν το πρόσωπο και το σώμα τους. Τολμούν
δηλαδή να μην αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως κατώτερα όντα και το σώμα τους
ως κάτι αισχρό. H χιτζάμπ και η μπούρκα έχουν γίνει σήμερα το «κίτρινο αστέρι»
της μουσουλμάνας γυναίκας και κάθε μουσουλμάνα είναι μια εβραία που ο
φονταμενταλιστής ονειρεύεται να εξορίζει πέντε φορές την ημέρα.

***

Κάποτε ο σπουδαίος Γάλλος κοινωνιολόγος Πιέρ Μπουρντιέ εξηγούσε πως στην
αποικιοκρατούμενη Αλγερία ο άνδρας διοχέτευε πάνω στη γυναίκα του όλη τη βία
που είχε υποστεί εκ μέρους του αποικιοκράτη. Και σήμερα, ίσως ο μουσουλμάνος
άνδρας διοχετεύει πάνω στη γυναίκα όλη την απογοήτευση, τις φοβίες και τα
δεινά τα οποία έχει υποστεί από αυτό που λέγεται παγκοσμιοποίηση.

Στο Μεξικό το μαρτύριο των γυναικών δεν το λένε χιτζάμπ και μπούρκα. Το λένε
Ciudad Juarez. Είναι το όνομα της πόλης όπου από το 1993 χιλιάδες νεαρά
κορίτσια που εργάζονται – με πάμφθηνα μεροκάματα – στα εργοστάσια της περιοχής
έχουν απαχθεί, δολοφονηθεί, βιαστεί και εξαφανιστεί χωρίς ίχνος. Οι
«φονταμενταλιστές» της Ciudad Juarez είναι οι ματσό και οι έμποροι των
ναρκωτικών που παραμένουν πάντα ατιμώρητοι…

***

Στην «Ανατολική» Ευρώπη υπάρχουν οι «φονταμενταλιστές» του κέρδους με όλα τα
μέσα, οι νεο-καπιταλιστές. Όταν κατέρρευσαν τα καθεστώτα του «υπαρκτού
σοσιαλισμού», οι νεο-καπιταλιστές ανακάλυψαν μία άκρως κερδοφόρο business: το
γυναικείο σώμα. Αυτού του είδους οι «φονταμενταλιστές» δεν θέλουν οι γυναίκες
να καλύπτουν το πρόσωπο και το σώμα τους. Τις θέλουν γυμνές, όσο γίνεται πιο
γυμνές… Εκατοντάδες χιλιάδες κορμιά γυναικών μεταφέρονται ακόμα στα
πεζοδρόμια της πλούσιας πλευράς της Ευρώπης – δυστυχώς «περίοπτη» θέση κατέχει
και η Ελλάδα – για να προσφέρουν τη γύμνια τους στην «αγορά της ηδονής». Στη
Μολδαβία, τη Ρουμανία και την Αλβανία υπάρχουν ολόκληρα χωριά και πόλεις όπου
δεν βρίσκεις πια κορίτσια από 15 έως 25 χρόνων, ενώ ταυτόχρονα εκατοντάδες
κοπέλες έχουν δολοφονηθεί ή εξαφανιστεί. Έτσι «εγκαινιάστηκε» ο
παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός σε αυτές τις χώρες: μετατρέποντας το γυναικείο
σώμα σε μια ζωντανή επιχειρηματική μονάδα που προσφέρει αστρονομικά κέρδη
στους νεο-καπιταλιστές…

***

ΥΓ: Υπάρχουν όμως και πιο light εκδοχές της αρσενικής εξουσίας. Θα σας πω
απλώς μια ιστορία. H φίλη μου η M. είναι Ελληνίδα και σπουδάζει. Της έτυχε να
ερωτευθεί έναν Αλβανό μετανάστη. Τότε όμως άρχισε και το μαρτύριό της. Διότι η
οικογένειά της και σχεδόν όλο το σόι αναστατώθηκε από μια τέτοια «ανήκουστη»
αμαρτία. Ο πατέρας της πήγε παραπέρα: την έδιωξε από το σπίτι. Της είπε ότι θα
της επιτρέψει να γυρίσει μόνο όταν χωρίσει με τον κωλο-Αλβανό… Φοβάμαι πολύ
ότι η ιστορία τής M. δεν αποτελεί μοναδική εξαίρεση. Αλλά γι’ αυτό θα
μιλήσουμε μια άλλη φορά…

Ο Γκαζμέντ Καπλάνι είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος.