Tραγούδια για σπίτι

Ένα βούισμα, μια φασαρία, μια λογοδιάρροια σαν παραμιλητό ράπερ στον ύπνο του,
ύστερα από μεξικάνικο δείπνο με τσίλι και μπίρες. Χαμηλά βαρομετρικά, υψηλές
προσδοκίες, κυλιόμενη φαντασία. Μπορεί να φταίει, λες, η καυτερή πιπεριά. Γι’
αυτό καταναλώνετε άφθονα υγρά, ελαφρά γεύματα και αγαπάτε τον σύντροφό σας. Τι
άλλο να πει κανείς;

«Feels Like Home» Norah Jones (BlueNote /ΕΜΙ)

H συμπαράσταση ακούει στο όνομα Νόρα Τζόουνς και είναι η βοήθεια που πέφτει
από τον ουρανό, εκεί που τα πράγματα γίνονται σκούρα. Έχει τα διακριτικά τής
τζαζ εγγύησης Blue Note και τη φωνή που γιατρεύει πληγές, διώχνει το κακό το
όνειρο και τον πόνο στο στομάχι (νομίζατε πως έφταιγαν τα μπουρίτος, ε;). H
Νόρα, ετών 24, μπορεί άνετα να περηφανεύεται για τις προηγούμενες αστρονομικές
πωλήσεις του «Come Away With Me» και τα πόσα – επτά, οκτώ; – Γκράμις. Τη μια
μέρα έπαιζε στα μικρά κλαμπ του Τέξας, την επομένη στις πιο χλιδάτες αίθουσες
του πλανήτη. Και όμως συνέβη. Όπως ακριβώς συμβαίνει και το δεύτερο άλμπουμ
της – υψηλού επιπέδου και αισθητικής. Ένας μουσικός μαγνήτης. Τα θέλουν όλα
πολύπλοκα, βαριά και συννεφιασμένα; H Νόρα απαντάει με το πρώτο κομμάτι –
«Sunrise» – και σηκώνει με τη φωνή της σημαία. Τα «χάμπουργκερ» της μουσικής
βιομηχανίας λειώνουν, οι κουρδισμένες επιτυχίες διαλύονται, πετάγονται τα
ελατήρια δεξιά κι αριστερά.

Ποπ είδωλα όλου του κόσμου τρέμετε. H δεσποινίς Τζόουνς μόλις (ανέβασε ξανά) τον πήχυ

H τζαζ δανείζει μια ατμόσφαιρα, αλλά μόνο αυτή. Φανταστείτε να είχε μουσική
ένα ζεστό φλιτζάνι καφέ και μια αγκαλιά αργά τη νύχτα – τα μπλουζ και η κάντρι
δίνουν τα υλικά τους και μπορεί η Νόρα να μην είναι η Πάτσι Κλάιν, αλλά η
αίσθηση είναι κοντά. H κόρη του Ραβί Σανκάρ μεγάλωσε στο Τέξας (ενώ ο μπαμπάς
έκανε περιοδείες με την άλλη κόρη, την Ανούσκα – ευτυχώς δηλαδή, γιατί οι
οικογενειακές επιχειρήσεις στα μουσικά δεν βγαίνουν πάντα σε καλό). Το «Feels
Like Home» είναι άλμπουμ του Νότου (και θα ήταν ακόμη και αν η Ντόλι Πάρτον
δεν έκανε ντουέτο στο «Creepin’ In») και πρέπει υποχρεωτικά να το ακούσουν
υποψήφια pop idols (δεν το λέω για να γλιτώσουμε εμείς) μήπως υποψιαστούν τι
είναι τραγούδι και τι μπορεί να κάνει στην ψυχή σου… Ψύλλους στ’ άχυρα τώρα.
Έλα όμως που η Νόρα πούλησε κάτι εκατομμύρια άλμπουμ! Και συνεχίζει με δικές
της συνθέσεις (και τον Λι Αλεξάντερ, μπασίστα και σύντροφό της, κοντά) και με
άξιες (όσο και αν οι φανατικοί της τζαζ τρομάξουν) διασκευές: βάζει στίχους
στο «Melancholia» του Ντιουκ Έλινγκτον («Don’t Miss You At All») δοκιμάζει
Τάουνς Βαν Ζαντ και το «Long Way Home» του Τομ Γουέιτς και της κυρίας του
Κάθλιν Μπρένταν. E, ναι, με τέτοιες προϋποθέσεις, γιατί να μη μείνεις και
σπίτι…

«Pawn Shoppeheart» the Von Bondies (Warner)

Στην αγάπη του Τζακ Γουάιτ (των White Stripes) και στη γερή γροθιά του, οι Von
Bondies οφείλουν μεγάλο μέρος της φήμης τους, το υπόλοιπο βεβαίως στις καλές
μηχανές του Ντιτρόιτ και το «γκαραζοπάνκ» που ποτέ (ευτυχώς, δηλαδή) δεν
πρόκειται να σκουριάσει. Ο Τζέισον Στολστάιμερ μπορεί να έχει το μάτι του
ακόμη μαυρισμένο, αλλά αυτό βοηθάει στην εικόνα του «κακού παιδιού» και του
γκρουπ που με τις κιθάρες και τον βρώμικο ήχο του στέλνει φιλιά πάθους στο ροκ
εν ρολ. Για να μην ξεχνιόμαστε (και να μαθαίνουν και οι νεώτεροι). Έγραψαν για
τη θρυλική του Ντιτρόιτ ετικέτα Sympathy For the Record Industry (με εκείνα τα
απίστευτα χρωματιστά σινγκλάκια), βρέθηκαν εκεί τη στιγμή που οι Stooges
ξανάπαιξαν μαζί, και με ένα καλό, δυνατό άλμπουμ, μπήκαν σε τροχιά. Με τα
δεδομένα που έχουμε μέχρι στιγμής, δύσκολο να γίνουν White Stripes (λείπει
κάτι βασικό – οι συνθέσεις!) αλλά το «μικρόβιο» της πόλης θα τους πάει μακριά.
Ίσως και να επιστρέψουν τη μπουνιά στον Τζακ Γουάιτ.

«The Desert Sessions 9&10» V/Α (Universal)

Αρχές όπως το ασυμβίβαστο και άλλα σχετικά δεν υπάρχουν στη μουσική και τίποτε
(σοβαρό τουλάχιστον) δεν εμποδίζει τον Τζος Χομ των Queen Of Stone Age να
επιδίδεται σε άλλες δραστηριότητες όπως τα «Desert Sessions» – διάσημα πια
μουσικά πακέτα – με συμμετοχές, θορυβώδες ροκ και μερικά πολύ καλά κομμάτια
όπως τα «I’m Here For Your Daughter» και το «Girl Like Me», όπου θριαμβεύει η
Πόλι Χάρβεϊ, ψυχωμένο κορίτσι των πανκοειδών μπλουζ που έχουν φανατικό κοινό
και στα μέρη μας. Ακόμη διαλέγω το «Holey Dime» για την κιθάρα – «σλάιντ»
ελαφρώς – του Αλέν Γιοχάνες, που παίζει κανονικά με τους Eleven, αλλά συχνά
και με τον Κρις Κορνέλ, προικισμένο group leader και φαν της Ελλάδας. Αλλά ας
μην απομακρυνόμαστε από το θέμα. Και αυτό το «Desert Sessions» είναι ένα καθώς
πρέπει ροκ άλμπουμ. Ηχογραφήθηκε εξάλλου στο Ράντσο Ντε Λα Λούνα. Δεν έχω
πάει, αλλά ακούγεται μαγευτικό μέρος.

Εδώ και αλλού

* http:
//www.rekordsrekords.com. H γατούλα είναι επί της υποδοχής.
Μετά αρχίζουν τα όργανα.

* Χαρούμενο, ηλιόλουστο και πορτοκαλί (αν και στη Blue Note) το «σπίτι»
της Νόρα Τζόουν http:
//www.norahjones.com/home.htm. Είναι καιρός για μέσα.

* http:
//www.vonbondies.com. Το λέει η καρδιά τους. Τα «κακά παιδιά»
του Ντιτρόιτ φέρνουν το ροκ στα ίσα του.