XPHΣTΟΣ ΠAΛΛANTZAΣ «Eίναι πορνογραφική η σημερινή εικόνα της Aφροδίτης»

«H σημερινή εικόνα της Αφροδίτης είναι πορνογραφική. Δεν υπάρχει συναίσθημα κι
αν υπάρχει, δεν εκφράζεται όπως παλιά σ’ ένα βλέμμα. Βγαίνει μέσα από το σώμα,
τις στάσεις, τις κινήσεις και τις χειρονομίες», λέει ο ζωγράφος Χρήστος
Παλλαντζάς και απλώνει με τη ζωγραφική του μια γέφυρα διαλόγου μεταξύ των
χρωμάτων και των συναισθημάτων πάνω από ένα ημίγυμνο κοριτσίστικο σώμα.

Μια εποχή, όχι πολύ μακρινή, ο Παλλαντζάς ζωγράφιζε μόνο ρόδια και τα
μοσχοπουλούσε. «Ήταν μια εμμονή. Όχι γιατί μου άρεσαν. Ήταν ο εφιάλτης της
παιδικής μου ηλικίας, όταν ήμουν ο μόνος άντρας του σπιτιού κι έπρεπε ν’
ανεβαίνω στο πατάρι για να βγάζω τις προμήθειες που ήταν αποθηκευμένες, να μη
φοβάμαι και να μη λέω ποτέ ψέματα», λέει σήμερα ο ζωγράφος Χρήστος Παλλαντζάς.

Ο Χρήστος Παλλαντζάς ζωγράφισε κατόπιν ένα προς ένα τα πορτρέτα των οικείων
του, επικεντρωμένος στο βλέμμα, τον καθρέφτη της ψυχής.

Και τώρα, στα σαράντα του, παίρνει ένα μοντέλο, ένα νέο σύγχρονο κορίτσι, τη
Γωγώ και συνομιλεί μαζί της στο άδειο εργαστήριό του, ένα άδειο δωμάτιο, το
κουτί της ζωγραφικής. Εκείνη μια Αφροδίτη σημερινή, αγχωτική, μ’ ένα τσιγάρο
αναμμένο στο χέρι, του μεταφέρει με τα λόγια, τις στάσεις της, τις χειρονομίες
μια εποχή που δεν ξέρει συντακτικό, τις εμπειρίες για τη ζωή της, τους φίλους
της. Την ίδια ώρα, ο ζωγράφος σκέπτεται αποκαθηλώσεις και σταυρώσεις από την
ιστορία της ζωγραφικής. Είναι απαιτητικός, θέλει αποκλειστικότητα, ακρίβεια
στα ραντεβού με το μοντέλο, που παίρνει πόζες, στέκει ακίνητη και κάποτε
αποκοιμιέται αποκαμωμένη από το χθεσινό ξενύχτι, ενώ εκείνος ξαναπλάθει το
σώμα, με χρώματα και σχήματα, «ματιέρες». Το σβήνει, το ντύνει, το γυμνώνει,
προσθέτει χώρο, συγκρίνει τη λευκότητα του δέρματος με τον ασπρότοιχο. Το
ανεβάζει στο ταβάνι – σαν εκπεσόντα άγγελο που ζητά την ανάσταση -, ενώ
συνηθέστατα βρίσκεται πιο κοντά στο πάτωμα. Κι όλα αυτά μέσα σ’ έναν πυρετό
που, σύμφωνα με τον ιστορικό της Τέχνης Χάρη Καμπουρίδη, εμπνέεται από το
σύνδρομο του Φάουστ.

Από τον Νίκο Κεσσανλή, τον πρώτο δάσκαλο, ο Παλλαντζάς έμαθε την αξία της
«ματιέρας». Από τον Δημοσθένη Κοκκινίδη τις «ασκήσεις βαφής». «Όμως,
συνειδητοποίησα νωρίς ότι αυτό που μ’ ενδιαφέρει στη ζωγραφική είναι το
συναίσθημα. Οτιδήποτε αγγίζει ο άνθρωπος και το κάθε πράγμα που αφήνει στο
πέρασμά του. Θέλησα να μιλήσω για πράγμα που ήξερα με εικόνες και σχήματα
σαφή».

INFO

Έκθεση στην αίθουσα «Σκουφά», (Σκουφά 4, τηλ. 210-3643.025) έως 22 Φεβρουαρίου.