ZOPZ MOΥΣTAKI Ο «Mέτοικος» επιστρέφει

«Τα δικαιώματα από το τραγούδι Milord, που τραγούδησε η Πιάφ, ήταν σαν σύνταξη για μένα», λέει ο Ζορζ Μουστακί

Ο Ζορζ Μουστακί θαυμάζει τον γνωστό Βρετανό δοκιμιογράφο και κριτικό
λογοτεχνίας Τζορτζ Στάινερ. Μαζί και μια κουβέντα που έχει πει εκείνος και του
ταιριάζει γάντι, ότι δηλαδή υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που «δεν έχουν
ρίζες αλλά πόδια». Στα 69 του πια ο «μέτοικος» με τις ελληνικές ρίζες (παρ’
όλ’ αυτά) αλλά και το σπίτι στο νησί Σεν Λουί, στη μέση του Σηκουάνα – τα
νησιά ήταν πάντα, άλλωστε, μία από τις μεγάλες του αγάπες – βγάζει νέο CD και
ξεκινάει τουρνέ. Με μεγάλη μηχανή και κάσκα, με μακριά μαλλιά και τη γνωστή
γκρίζα γενειάδα.

«Στη ζωή μου πέρασα σταδιακά από την Τζάγκουαρ στο Κατρέλ, μειώνοντας κάθε
φορά τις ανάγκες μου ώστε να μη χρειάζεται να δουλεύω», λέει. Τα πρώτα χρόνια
έβγαλε εύκολα χρήματα, χάρη στους τραγουδιστές οι οποίοι ερμήνευαν τα
τραγούδια του. Το ξεκίνημά του έγινε το 1959, όταν η Εντίθ Πιάφ – στην οποία
τον γνώρισε ένας κιθαρίστας – τραγούδησε το «Milord» που έγινε μεγάλη
επιτυχία. H δεκαετία εκείνη ήταν ερασιτεχνική μεν, αποδοτική δε: «Λαμβάνοντας
τα πνευματικά μου δικαιώματα ήταν σαν να παίρνω ένα είδος σύνταξης και με την
Πιάφ ζούσα ένα παραμύθι, δίπλα στο οποίο όλα τα υπόλοιπα μου φαίνονταν
δευτερεύοντα». Εκείνη την εποχή έπαιζε με τις ώρες σκάκι και πινγκ πονγκ,
πεταγόταν στο Άμστερνταμ να δει έναν πίνακα…

Τώρα πετάχτηκε σε μια άλλη εταιρεία. Στη Virgin πια, έβγαλε CD με τίτλο το
όνομά του. Ανάμεσα στα νέα του τραγούδια το πιο αισθησιακό λέγεται «Έμα» και
είναι αφιερωμένο στην ηθοποιό Έμα Τόμσον. Ένα από τα ατού, βέβαια, της
συλλογής αυτής, είναι ο ενορχηστρωτής της. Πρόκειται για τον Κλοντ Βανιέ,
ενορχηστρωτή και του άλμπουμ «Melody Nelson» του Γκενσμπούρ. «Τον είχα
γνωρίσει στο Ρίο, όταν διηύθυνε την ορχήστρα του Μάικ Μπραντ. Επειδή γίνονταν
τότε χτυπήματα εναντίον ισραηλινών στόχων, είχαν όλοι τους σωματοφύλακες και
δεν είχαν δικαίωμα να κυκλοφορούν. Ο Βανιέ το έσκαγε τη νύχτα». H συνεργασία
των δύο ξεκίνησε τελευταία, απόρροια της ορφάνιας του Μουστακί, του οποίου ο
μόνιμος ενορχηστρωτής, ο Ιμπέρ Ροστέν, πέθανε πριν από μερικά χρόνια.

Στην αρχή της καριέρας του ο Μουστακί έδινε τραγούδια σε πολλούς
τραγουδιστές. Στην Μπαρμπαρά, τον Ιβ Μοντάν, τον Ανρί Σαλβαντόρ, τη Δαλιδά, τη
Ζιλιέτ Γκρεκό, τον Σερζ Ρεζιανί. Και χρειάστηκε να κάνει, το 1969, το μεγάλο
βήμα με τον «Μέτοικο» για να καθιερωθεί και ως ερμηνευτής, δεκαπέντε χρόνια
μετά την έναρξη της καριέρας του. Ένα τραγούδι, μάλιστα, (το «Οντεόν») του
νέου του δίσκου προοριζόταν κάποτε για την Μπαρμπαρά, η οποία όμως έφυγε
πρόωρα από τη ζωή.

Πανεπιστήμιο… διασημότητων

Ο Ζορζ Μουστακί γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1934 στην Αλεξάνδρεια. Ο πατέρας του
λεγόταν Νεσίμ, ήταν όμως Έλληνας υπήκοος με ρίζες από την Κέρκυρα και τη
Ζάκυνθο. H μητέρα του ήταν Εβραία. Στο σπίτι μιλούσαν ελληνικά, ιταλικά και
αραβικά, ο Ζορζ πήγε όμως σε γαλλικό σχολείο. Οι γονείς του είχαν
βιβλιοπωλείο, το Cite du livre, ένα από τα μεγαλύτερα στη Μέση Ανατολή. Οι
διασημότητες περνοδιάβαιναν. «Ήταν το πιο ωραίο Πανεπιστήμιο», λέει ο
Μουστακί. Μαζί με τον δρόμο, φυσικά.