Πρόσωπα Bασιλικότερος του βασιλέως

Οι Παλαιστίνιοι καμικάζι είναι προϊόντα του περιβάλλοντός τους – σχολείων,
μέσων ενημέρωσης, τζαμιών που κηρύσσουν το μίσος για τους Εβραίους, λέει ο
Ουαλίντ Σοϊμπάτ. Και η κατοχή;

Ουαλίντ Σοϊμπάτ. Παλαιστίνιος, χριστιανός και σιωνιστής

Ο Σοϊμπάτ είναι η προσωποποίηση του οξύμωρου – ένας Παλαιστίνιος που έγινε
σιωνιστής και δίνει διαλέξεις στις ΗΠΑ και τον Καναδά προωθώντας τις
ισραηλινές θέσεις. Λέει πως ο αδελφός του τον έχει απειλήσει με θάνατο, πως ο
πατέρας του τον αποκαλεί προδότη: «Εξακολουθεί να μου τηλεφωνεί στις 2 το πρωί
για να μου πει ότι πρέπει να πεθάνω». Εκείνου όμως το όνειρο είναι να πάει σε
ισραηλινές φυλακές για να διδάξει στους νέους Παλαιστινίους εβραϊκή ιστορία.
Θα το έκανε, λέει, αν είχε πιθανότητες να βγει ζωντανός. «Από το νηπιαγωγείο
διδασκόμαστε να μισούμε τους Εβραίους», εξηγεί. «Διδάχθηκα τραγούδια για
φόνους Εβραίων. Πρέπει να απαλλαγούμε από ένα εκπαιδευτικό σύστημα που σε
μαθαίνει τέτοια πράγματα, καθώς και από τις τρομοκρατικές οργανώσεις. Θα
χρειαστεί να περάσει μια γενιά, αλλά ώς τότε δεν θα υπάρξει ειρήνη,
οποιαδήποτε εδαφική διευθέτηση κι αν γίνει».

Ο Σοϊμπάτ γεννήθηκε στη Βηθλεέμ και οκτώ χρόνων άρχισε να πετάει πέτρες στους
Ισραηλινούς στρατιώτες. Έφηβος στα μέσα της δεκαετίας του 1970, εντάχθηκε στην
ΟΑΠ με την επιθυμία να πεθάνει ως μάρτυρας. Πήρε μέρος στον ξυλοδαρμό ενός
στρατιώτη, συνελήφθη, φυλακίστηκε. Φοβούμενοι για την τύχη του, οι γονείς του
τον έστειλαν 18 χρόνων στις ΗΠΑ για να σπουδάσει στο Κολέγιο Λουπ του Σικάγου.
Εκεί εξακολούθησε τη δράση του στους κόλπους των παλαιστινιακών φοιτητικών
οργανώσεων, μέχρι που συνάντησε τη Μαρία, την Καθολική Μεξικάνα σύζυγό του.
Άρχισε, λέει, να διαβάζει τη Βίβλο με σκοπό να την πείσει να γίνει
μουσουλμάνα, αλλά τελικά προσηλυτίστηκε εκείνος στον Χριστιανισμό – και τον
σιωνισμό.

Οι προσήλυτοι είναι όμως συχνά βασιλικότεροι του βασιλέως. Ο Σοϊμπάτ δεν
αναφέρεται καθόλου στην επίδραση που πιθανόν να έχει στους Παλαιστινίους το
γεγονός ότι το 1948 διώχτηκαν από τα χωριά τους και από το 1967 ζουν υπό
κατοχή. «Άρχισα να σκέπτομαι ότι στην πραγματικότητα οι Εβραίοι δεν μας έκαναν
κανένα κακό», λέει στην ηλεκτρονική σελίδα του BBC. Αλλά ο Μπέννυ Μόρρις, ο
Ισραηλινός ιστορικός που μόλις εξέδωσε μια νέα εκδοχή του έργου του για τις
ρίζες του προβλήματος των Παλαιστινίων προσφύγων, μιλάει για «σφαγές και
ωμότητες που διαπράχθηκαν από τους Ισραηλινούς στη διάρκεια του πολέμου» του
1948. Και στο χθεσινό κύριο άρθρο της, μετά τη φονική ισραηλινή επιδρομή στη
Γάζα, η ισραηλινή Χααρέτζ εξέφραζε τον προβληματισμό της για το γεγονός ότι η
ισραηλινή κοινή γνώμη αποδέχεται μια κατάσταση στην οποία η στρατιωτική
δραστηριότητα σε παλαιστινιακές πόλεις συνοδεύεται από αδιάκριτους φόνους.