Ο σκοτεινός εαυτός μας κυριαρχεί και στο Ίντερνετ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
6 λεπτά  |
 |
|
Δημιουργία χαρακτήρων στο διαδικτυακό παιχνίδι «Second Life», όπου το |
Φανταστείτε ότι μπορείτε να μετακομίσετε σε μια πόλη, όπου θα αντικαταστήσετε
τον εαυτό σας με μια νεώτερη και πιο λιγνή εκδοχή του, η οποία ποτέ δεν γερνά
και ποτέ δεν κουράζεται. Σε αυτή την πόλη μπορείτε να κάνετε τη δουλειά που
θέλετε, να κτίσετε το σπίτι των ονείρων σας, να κερδίσετε χρήματα και να
κάνετε όλα όσα δεν μπορείτε να κάνετε στην πραγματική σας ζωή.
Όλα φαίνονται τέλεια όταν πρωτοφτάνετε, αλλά σύντομα, η λάμψη αρχίζει να
ξεθωριάζει… Ο πρώτος άνθρωπος που συναντάτε όταν μπαίνετε στην πόλη είναι
μια καλοσυνάτη γριούλα, η οποία αρχίζει να σας χαστουκίζει! Προσπαθώντας να
διαφύγετε σ’ ένα ασφαλέστερο μέρος, πέφτετε πάνω σ’ ένα κρησφύγετο ληστών,
όπου σας παίρνουν όλα τα μετρητά. Οι τοπικές εφημερίδες είναι γεμάτες από
ειδήσεις για παιδική πορνεία, εγκλήματα, γειτονιές ελεγχόμενες απ’ τη Μαφία,
σκιώδεις αυτόκλητες κυβερνήσεις και τζόγο…
Το νέο διαδικτυακό παιχνίδι «Sims Online» επιτρέπει σε χιλιάδες χρήστες από
κάθε γωνιά του κόσμου να γίνουν πολίτες μιας ψηφιακής κοινωνίας και να γίνουν
πολύ πολύ κακοί, όπως αποδεικνύουν οι παρατηρήσεις του Πίτερ Λάντλοου,
καθηγητή Φιλοσοφίας και Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, ο οποίος
μπήκε στο συγκεκριμένο παιχνίδι για να μελετήσει πώς συμπεριφέρονται οι
άνθρωποι υποδυόμενοι κάποιους άλλους.
«Οι σημερινοί άνθρωποι δεν είναι και πολύ διαφορετικοί απ’ τους ανθρώπους της
εποχής του Παρμενίδη, του Πλάτωνα ή του Αριστοτέλη. Έχουν τα ίδια κίνητρα και
τα ίδια ένστικτα για τον σχηματισμό κοινωνικών ομάδων. Αυτό που μας επιτρέπουν
οι ψηφιακές κοινωνίες είναι να δούμε τι προκύπτει απ’ αυτές τις νέες δομές.
Μερικές φορές το αποτέλεσμα μοιάζει με την Πολιτεία του Πλάτωνα, άλλες με τα
βρετανικά βασίλεια αμέσως μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κι άλλες
με το σύστημα των φυλών και των πολέμαρχων», λέει στα «NEA» ο Πίτερ Λάντλοου.
Τα τεκταινόμενα στο διαδραστικό διαδικτυακό παιχνίδι «Sims Online», πάντως,
απέδειξαν πως το σενάριο της ψηφιακής ουτοπίας δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστικό.
Το ψηφιακό alter ego του Λάντλοου ήταν ο Urizenus, ένας «υψηλόβαθμος κληρικός
σε μια τεχνοπαγανιστική εκκλησία», όπως λέει ο ίδιος. Στόχος του ήταν «να
προσελκύσω ανθρώπους του περιθωρίου, να τους γνωρίσω». Ένας από τους
χαρακτήρες που ήλεγχε ο Πίτερ Λάντλοου ήταν δημοσιογράφος στην πόλη Alphaville
και δημοσίευε στην εφημερίδα «Alphaville Herald» συνεντεύξεις με
κορίτσια-πόρνες, σαδομαζοχιστές, μαφιόζους και κλέφτες.
Ο καθηγητής Λάντλοου έμαθε πολλά και για τις σεξουαλικές συνήθειες των
ανθρώπων αυτής της παράξενης πόλης: «Κάποιοι θεωρούν πως το να κάνεις σεξ
πληκτρολογώντας στο Ίντερνετ είναι από μόνο του “αλλόκοτο”. Όμως, υπάρχουν
άνθρωποι που εξασκούν σεξουαλικές πρακτικές, οι οποίες θεωρούνται μη
καθιερωμένες. Υπήρχε μια μεγάλη κοινότητα παικτών, νομίζω 70-80 σπίτια των 200
παικτών που βρήκαν έναν τρόπο προσομοίωσης ενός είδους εξάρτησης, πειθαρχίας
και σαδομαζοχισμού».
Θεωρεί αυτά τα παιχνίδια εργαστήρια μελέτης της ανθρώπινης συμπεριφοράς, αφού
«οι άνθρωποι πίσω απ’ τις μεταμορφώσεις είναι πραγματικοί άνθρωποι κι
αλληλεπιδρούν με τους άλλους ανθρώπους όπως στην πραγματική ζωή. Σχηματίζουν
ακόμη και τους ίδιους θεσμούς με την πραγματική ζωή. Μελετώντας αυτές τις
κοινότητες μπορούμε να μάθουμε πολλά για τις επίγειες κοινωνικές και πολιτικές
δομές», λέει.
Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται οι άνθρωποι στο παιχνίδι αντανακλά τη
συμπεριφορά τους στην αληθινή ζωή; Δεν είναι μόνο ένα παιχνίδι; «Ναι, είναι
αντανάκλαση της πραγματικής τους συμπεριφοράς. Και ναι, πρόκειται για
παιχνίδι, αλλά όχι μόνο για παιχνίδι. Και οι άνθρωποι της Γουώλ Στρητ στη Νέα
Υόρκη “παίζουν” στην αγορά και την θεωρούν παιχνίδι, αλλά δεν είναι μόνο
παιχνίδι. Οι περισσότερες από τις πράξεις των ανθρώπων μπορούν να ερμηνευθούν
ως κάποιας μορφής παιχνίδι. Το λάθος είναι να τις θεωρούμε μόνο παιχνίδι»,
απαντά.
«Προσοχή στις παρανομίες»
 |
|
Το ψηφιακό alter ego του καθηγητή Φιλοσοφίας Πίτερ Λάντλοου ήταν ο Urizenus, |
«Όταν ο χρήστης μπαίνει στον κυβερνοχώρο παύει να είναι ο εαυτός του. Ο
κυβερνοχώρος δεν έχει σύνορα, γλώσσα, ούτε νομοθεσία. Έτσι, ο χρήστης
προσποιείται κάποιον άλλο, βγάζει τους φόβους και τις ανησυχίες του, ακόμη και
τις προσδοκίες του. Δεν υποψιάζεται, όμως, ότι η συμμετοχή του σε μια online
συζήτηση ή ένα παιχνίδι έχει ταυτότητα και η συμπεριφορά του μπορεί να
παρακολουθείται από τα μάτια άλλων χρηστών ή υπηρεσιών», λέει στα «NEA» ο
Νίκος Βασιλάκος, πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Χρηστών Ίντερνετ.
Συμβουλεύει τους χρήστες, ιδιαίτερα τους ανήλικους, να είναι προσεκτικοί, ενώ
τονίζει το γεγονός ότι «αυτά τα παιχνίδια μπορούν να γίνουν εμμονή. Υπάρχουν
άνθρωποι που έχουν μείνει στο chat μέχρι τελικής πτώσεως, για τρεις ολόκληρες
ημέρες, χωρίς να κοιμηθούν». Επιπλέον, «κάθε παράνομη πράξη που γίνεται στον
φυσικό κόσμο, μπορεί να γίνει και στο Ίντερνετ. Συχνά ο χρήστης δεν το
καταλαβαίνει, αλλά διαπράττει αξιόποινες πράξεις».
Τρία παιχνίδια
Το «Sims Online» είναι παραπροϊόν του επιτυχημένου παιχνιδιού για
ηλεκτρονικούς υπολογιστές Sims. Μοιάζει με chatroom (χώρος διαδικτυακής
συζήτησης) με κινούμενες εικόνες, όπου οι άνθρωποι αντιπροσωπεύονται από μια
μεταμόρφωση του εαυτού τους σε έναν πλούσιο εικονικό κόσμο, όπου κάθε παίκτης
έχει ένα σπιτικό και εικονικά κατοικίδια.
Αν και λιγότερα διαφημισμένα, στην ίδια κατηγορία ανήκουν τα παιχνίδια «There»
και «Second Life» που προσφέρουν πιο ουτοπικές επιλογές: Το πρώτο είναι ένα
ειδυλλιακό καταφύγιο, ενώ το δεύτερο φιλοδοξεί ν’ αποτελέσει μια εναλλακτική
νεοχίπι κοινωνία, όπου ζουν καλλιτέχνες που μπορούν να πετούν! Στο Second Life
έχει ήδη γίνει μια εξέγερση εναντίον του άδικου φορολογικού συστήματος. Το
μοναδικό πρόβλημα είναι ότι, όπως και στις περισσότερες κυβερνοκοινωνίες με
πολλαπλούς χρήστες, το καθεστώς είναι δικτατορία…
«Πειρατικές» ουτοπίες
«Οι πιο καλά προσαρμοσμένοι άνθρωποι δημιουργούν στο παιχνίδι χαρακτήρες
που δεν είναι εντελώς διαφορετικοί από τους πραγματικούς τους εαυτούς.
Δημιουργούν χαρακτήρες που είναι προέκταση του εαυτού τους με πολύ
ενδιαφέροντες τρόπους. Όταν ο χαρακτήρας δεν συνδέεται με τον αληθινό άνθρωπο,
αρχίζω ν’ ανησυχώ γι’ αυτόν τον άνθρωπο», τονίζει ο κ. Λάντλοου.
Πάντως, ο ίδιος είναι αισιόδοξος για το μέλλον της ψηφιακής ουτοπίας:
«Νομίζω πως μερικά είδη ουτοπίας είναι δυνατά, αλλα είναι αυτά που θα
αποκαλούσαμε «πειρατικές ουτοπίες», αφού δεν είναι οι μόνιμες ουτοπίες που
οραματίστηκε ο μοντέρνος άνθρωπος, αλλά μάλλον φευγαλέες ουτοπίες που
σχηματίζονται και διαλύονται, μόνο για να σχηματιστούν κάπου αλλού στο
Διαδίκτυο. Αν περιμένουμε λιγότερα από τις ουτοπίες, τότε ίσως το Ίντερνετ να
αποτελέσει έναν χώρο όπου μπορούμε να σχηματίσουμε ουτοπίες, κι ας είναι και
σύντομες».
LINKS
http://www.alphavilleherald.com
Google news
