ANAΛΩΣIMA Ονειρεμένο παρόν

Μέχρι να σιγουρευτούν τα παιδιά ότι θα γλιτώσουν από τις Πανελλήνιες Εξετάσεις
μπορούν να χαίρονται τουλάχιστον για τα μαθήματα του σκι. Τυχερές γενιές
παιδιών που μπορούν να χαρούν τέτοιες ανακαλύψεις. Τα βουνά είχαν χιόνια κι
όταν ήμασταν εμείς παιδιά, αλλά ποιος έκανε τότε σκι στην Ελλάδα; Δεν ήταν στη
βυζαντινή κληρονομιά αυτή η επινόηση ή αν ήταν (μην κατηγορούμε το Βυζάντιο
και μας περιλάβουν οι ακραιφνείς) χάθηκε στα σκοτεινά χρόνια της
Τουρκοκρατίας. Τέλος πάντων, άργησε να διαδοθεί το σκι και πολλοί μεγαλώσαμε
λάθος, νομίζοντας ότι αυτό ποτέ δεν θα αλλάξει. Σε σημείο που όταν πήγαμε
εκδρομή στην Ευρώπη προ ετών να έχουμε πει ότι εμείς δεν ξέρουμε σκι, διότι
είμαστε Έλληνες. Τι ντροπή, τώρα που το σκέφτομαι. Ούτε φαντασία είχαμε ούτε
γνώσεις γεωγραφίας. Τα παιδιά μου εδώ και λίγα χρόνια έμαθαν να γλιστράνε στα
βουνά με τόση ταχύτητα που δεν μπορώ ούτε να τα παρακολουθήσω. Δεν τα ακολουθώ
πια στα χιονοδρομικά για να μη ζηλεύω όσους ξέρουν. Έτσι είναι, έχουμε βουνά
παντού, για όλα τα γούστα και όλα εκδημοκρατίζονται στην εποχή μας και
προσφέρονται στις νέες γενιές. Όταν πάνε εκδρομή αυτά οπουδήποτε, θα
εντυπωσιάζουν με το σκι και θα λένε ότι στην Ελλάδα είναι λαϊκό άθλημα. Φτάνει
να μη μας τα χαλάσει το φαινόμενο θερμοκηπίου και ξεμείνουμε από χιόνι. Μια
λεπτομέρεια μόνο. Αφού τα σχολεία θα αναλάβουν την εκμάθηση του καταπληκτικού
σπορ, ας μάθουν στα παιδιά να μην πετούν στο χιόνι τα σακουλάκια από τσιπς,
που δεν απορροφούνται, δεν διαλύονται και δεν γίνονται λίπασμα, γιατί οι
περισσότερες μαμάδες δεν μπορούν ν’ ακολουθήσουν να μαζεύουν.