Διαστάσεις Οι πίνακες του Pώυτερς

Μια απεργία σε ένδειξη διαμαρτυρίας για μια απόλυση διακόπτεται ύστερα από
μια «συμφωνία αρχών» με την εργοδοσία που περιλαμβάνει πρωτοφανείς
λεπτομέρειες. H πάλη των τάξεων εισέρχεται σε νέα φάση.

«Άσε να διαρρεύσει αυτό παρά τη θέλησή μου» (από τον «Νιου Γιόρκερ»)

Όλα ξεκίνησαν πριν από έναν χρόνο, όταν ο διευθυντής του ομίλου Ρώυτερς Τομ
Γκλόσερ (γνωστός και ως «Τομ το Μαχαίρι») ανακοίνωσε ένα σχέδιο κατάργησης
3.000 θέσεων εργασίας μέχρι το 2005. Το ειδησεογραφικό πρακτορείο, που
ιδρύθηκε το 1851 στο Λονδίνο, αντιμετωπίζει δυσκολίες τα τελευταία χρόνια λόγω
της οικονομικής κρίσης, καθώς ο μεγαλύτερός του πελάτης είναι οι τράπεζες.
Πρέπει έτσι να περιορίσει το προσωπικό του κατά 20%, οι 16.000 εργαζόμενοι να
γίνουν 13.000. Ώς εδώ, τίποτα το ιδιαίτερα πρωτότυπο: διαπραγματεύσεις,
διαμαρτυρίες, διαβεβαιώσεις, απειλές, ανασφάλεια, όλα τα συμπτώματα της
παγκοσμιοποίησης. Ώσπου έγινε η έκρηξη, αποτέλεσμα – όπως συμβαίνει πολλές
φορές – ενός συγκεκριμένου κρούσματος, μιας πρόκλησης που ξεπέρασε τα όρια.

Αφορμή για τη σύγκρουση ήταν η ανακοίνωση της απόλυσης από το γραφείο του
Παρισιού ενός 54χρονου δημοσιογράφου που έχει 34 χρόνια προϋπηρεσία και θέλει
ακόμη 2,5 χρόνια δουλειάς για να πάρει πλήρη σύνταξη. Οι λεπτομέρειες της
υπόθεσης δεν έχουν γίνει γνωστές, ούτε το όνομα του δημοσιογράφου. Αυτό που
ξέρουμε είναι ότι οι 90 συνάδελφοί του, που απεργούσαν σε ένδειξη αλληλεγγύης
από την περασμένη Τετάρτη, αποφάσισαν να διακόψουν την κινητοποίησή τους για
να μελετήσουν μια πρωτότυπη πρόταση της εργοδοσίας. Ο άνθρωπος αυτός, είπε η
διεύθυνση στους εκπροσώπους των συνδικαλιστών, μας κοστίζει 85.000 ευρώ τον
χρόνο. Ας μοιράσουμε λοιπόν το κόστος στα τρία. Ο δημοσιογράφος θα δεχθεί να
δουλεύει τρεις ημέρες την εβδομάδα, αλλά θα παρακολουθήσει και ένα σεμινάριο
με αμοιβή. Οι εργαζόμενοι θα ξεχάσουν το υπόλοιπο των αδειών τους από
προηγούμενα χρόνια, αλλά και κάθε διεκδίκηση για αύξηση του μισθού τους. Και η
εργοδοσία θα παραιτηθεί ορισμένων προνομίων της: θα αλλάζει λιγότερο συχνά
αυτοκίνητα και θα σταματήσει να νοικιάζει πίνακες διασήμων ζωγράφων για τα
γραφεία της, που κοστίζουν ο καθένας 2.000 με 3.000 ευρώ τον μήνα…

Ο δημοσιογράφος έχει προθεσμία μέχρι την ερχόμενη Δευτέρα για να το σκεφτεί.
Αν αρνηθεί την πρόταση, η εργοδοσία απαιτεί το δικό του 1/3 να το επωμιστούν
οι συνάδελφοί του. Εκείνοι, πάλι, ζητούν αυτό το βάρος να κατανεμηθεί ισότιμα,
ενώ θέλουν και εγγυήσεις ότι δεν θα γίνουν άλλες απολύσεις την επόμενη διετία.
Υπάρχει πάντα και το πρόβλημα των χαμένων ημερομισθίων της απεργίας, όπου η
διεύθυνση είναι ανένδοτη. Ο προβληματισμός είναι ενδιαφέρων, οι προτάσεις που
πέφτουν πρωτοποριακές. Αυτό με τους πίνακες, όμως, το βρίσκουμε άδικο και
επικίνδυνο. Πώς θα κάνουν τις καίριες παρεμβάσεις τους οι εκσυγχρονιστές του
Ρώυτερς αν δεν εμπνέονται από έναν Πικάσο, έναν Μονέ, έναν Βερμέερ; Κι αν
αύριο, προκειμένου να ανακαλέσουν μια άλλη απόλυση, απαιτήσουν την
αντικατάσταση των γυμνών γυναικών του Μοντιλιάνι από νεαρές εργαζόμενες,
χαριτωμένες και φιλόδοξες;