ANAΛΩΣIMA Οι φεμινίστριες ήταν όμορφες

Σ’ εκείνα τα συνέδρια της φοιτητιώσας νεολαίας, της μεθυσμένης από τη σιγουριά
ότι θα ξαναφτιάξει τον κόσμο, η Ελένη Αλιτζόγλου έλαμπε από μία εντελώς
ξεχωριστή ομορφιά. Αν είχε γίνει μανεκέν ή ηθοποιός θα μπορούσε να κρατά τις
κάμερες αιχμάλωτες, αλλά εκείνη δεν το αξιοποίησε αυτό το κεφάλαιο. Τα γαλάζια
υπέροχα μάτια είχαν πολλή περιέργεια μέσα τους. Σπούδαζε, ερευνούσε, μάζευε
στοιχεία, έψαχνε, τολμούσε, οργάνωνε φεμινιστικές ομάδες. Τι κρίμα που δεν
μπόρεσαν να την έχουν δει τότε όλοι όσοι έλεγαν πως είναι άσχημες οι
φεμινίστριες! Οι φεμινίστριες ήταν όμορφες και συχνά δεν έβλεπαν, εκείνο τον
ουτοπικό νεανικό καιρό, δεν ένιωθαν, πως ξεχωρίζουν. Πίστευαν πως δικαιούνται
όλες οι γυναίκες τη χαρά της ελεύθερης επιλογής και όλα τα δικαιώματα που οι
άνθρωποι μπορούσαν να διατυπώνουν. Με την ουτοπία ζυμώνονται οι διεκδικήσεις
από την πραγματικότητα. Πρέπει κάποιοι να φανταστούν το καλύτερο, να
αμφισβητήσουν τα σταθερά και τα σίγουρα. H Ελένη έμεινε ώς το τέλος στον αγώνα
αυτής της διατύπωσης και της διεκδίκησης δικαιωμάτων, στους πολύ διαφορετικούς
σημερινούς καιρούς. Κι όλα κόπηκαν απότομα από την ξαφνική επίθεση και γρήγορη
νίκη της ύπουλης αρρώστιας. Συννεφιασμένος ουρανός συντρόφευε χτες τους
φίλους, που σαστισμένοι μαζεύτηκαν να την αποχαιρετήσουν, μαζί με την
τσακισμένη οικογένεια. Έχει μείνει κάτι από όσα πιστέψαμε ότι βλέπαμε κοντά
μαςς έβλεπες το ερώτημα να πλανάται. Δεν υπήρχε απάντηση, μόνο θλίψη και μέσα
στη μουντάδα τη θυμήθηκα στο Παρίσι. Βόλτες στους όμορφους δρόμους που κάναμε,
να πάμε να ακούσουμε τη μία και την άλλη, τις Γαλλίδες φεμινίστριες, να
περάσουμε τις αποχρώσεις της συνειδητοποίησης. Άραγε τα παιδιά θα καταλάβουν;