Οι φονιάδες έγιναν ήρωες
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά  |
Πέντε χρόνια μετά τη σφαγή στο Λύκειο Κόλουμπαϊν, στις ΗΠΑ, οι έφηβοι
δράστες έχουν γίνει οι ήρωες μιας ολόκληρης γενιάς δυστυχισμένων,
αλλοτριωμένων παιδιών. H έλξη που ασκούν γίνεται ολοένα και πιο ακαταμάχητη.
Γιατί;
 |
|
Ακήρυχτος πόλεμος. Δεκατρία τριαντάφυλλα είχαν τοποθετηθεί στον φράχτη του |
Πέμπτη, 20 Απριλίου του 1999. Ο Έρικ Χάρις και ο Ντίλαν Κλέμπολντ, μαθητές
Λυκείου στο προάστιο Κόλουμπαϊν του Λίτλετον, παίζουν μια παρτίδα μπόουλινγκ.
Λίγο αργότερα, ορμούν στη σχολική βιβλιοθήκη και θερίζουν με αυτόματα όπλα
δώδεκα συμμαθητές τους και μία καθηγήτρια.
Εκείνο το πρωινό γεννήθηκαν μέσα από τον θάνατό τους δύο νέα αντικείμενα
λατρείας. Το ένα είναι η Κάσι Μπερνάλ. H Αμερική όπως η ίδια θέλει να την
βλέπουμε: ξανθιά και όμορφη και θρησκευόμενη. Ο Χάρις κόλλησε το όπλο στο
κεφάλι της και την ρώτησε: «Πιστεύεις ακόμα στον Θεό;». «Ναι», απάντησε
εκείνη. Την πυροβόλησε.
Μέσα σε λίγες ημέρες η χώρα γέμισε χριστιανικά προσκυνητάρια αφιερωμένα στην
«μάρτυρα Κάσι». Οι γονείς της έγραψαν ένα μπεστ-σέλερ με τον τίτλο «Είπε Ναι»,
όπου την συνέκριναν ανοιχτά με τους χριστιανούς οσιομάρτυρες. Σήμερα, υπάρχουν
περισσότερες από 7.000 ιστοσελίδες γι’ αυτήν. Πολυάριθμες εκκλησίες
δανείζονται το όνομά της.
Το Κόλουμπαϊν, ωστόσο, δημιούργησε και μια άλλη (σχεδόν) θρησκευτική λατρεία.
Ανθεί σε μια άλλη Αμερική, ανάμεσα στους περιθωριοποιημένους, τους
φοβισμένους, τους αποπροσανατολισμένους.
Εκδικητές
Είναι ο μύθος του Χάρις και του Κλέμπολντ ως ηρωικών εκδικητών. Χιλιάδες
έφηβοι έχουν υιοθετήσει τους δολοφόνους ως πρότυπα, για λόγους τους οποίους
συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο η Μελίσα Άντερσεν, μια 17χρονη από την Αϊόβα,
πρόεδρος ενός ηλεκτρονικού «φαν κλαμπ» του Έρικ και του Ντίλαν. «Όρθωσαν το
ανάστημά τους. Καθημερινά τους πείραζαν, τους τυραννούσαν, και αυτό το έχω
νιώσει κι εγώ. Παρ’ όλο που είχαν επανειλημμένως παραπονεθεί, ήξεραν πως
τίποτε δεν επρόκειτο να γίνει εάν δεν έπαιρναν οι ίδιοι την κατάσταση στα
χέρια τους. Μετά την 20ή Απριλίου, όλα τα δημοφιλή παιδιά σε όλα τα σχολεία
της Αμερικής άφησαν τα μη δημοφιλή παιδιά ήσυχα».
Οι «Μαφιόζοι με τις Καμπαρντίνες», όπως ονόμασαν τους Χάρις και Κλέμπορντ οι
συμμαθητές τους, έχουν εξελιχθεί σε αντιήρωες. Στο Διαδίκτυο, υπάρχουν
χιλιάδες ιστοσελίδες με τίτλους όπως «Αγαπώ τον Έρικ και τον Ντίλαν».
Ανταπέδωσαν το μίσος με θάνατο
Παρόλο που η σφαγή επανέρχεται τακτικά στην επικαιρότητα – προ διετίας
με το συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ του Μάικλ Μουρ «Ακήρυχτος Πόλεμος» και
πρόσφατα με την ταινία του Γκας βαν Σαντ «Ελέφαντας» -, οι μορφές των
δολοφόνων μοιάζουν σήμερα να ανήκουν σε εκείνη τη θολή περίοδο μεταξύ Ψυχρού
Πολέμου και 11ης Σεπτεμβρίου, όταν οι μεγαλύτερες απειλές για την αμερικανική
ασφάλεια προέρχονταν από το εσωτερικό. Διαβάζοντας, ωστόσο, σήμερα τα τότε
δημοσιεύματα του Τύπου, είναι εκπληκτικό πόσες ερωτήσεις επαναλήφθηκαν μετά
την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους: Πώς μπορεί να συνέβη αυτό εδώ; Γιατί μας
μισούν;
Εντούτοις, αμέσως μετά τη σφαγή, προτού αρχίσουν τα MME να αυτολογοκρίνονται,
οι απαντήσεις είχαν δοθεί. «Το σχολείο μας δεν είναι το ευτυχισμένο μέρος που
όλοι προσποιούνται ότι είναι», είχε δηλώσει τότε ένας φίλος των δραστών.
«Ανησυχείς συνεχώς μήπως κάποιος σου επιτεθεί και σε σπάσει στο ξύλο». «Τους
μισούσαν», είχε δηλώσει ένας άλλος φίλος τους. «Κι αυτοί ανταπέδωσαν το
μίσος».
H δημοφιλής κλίκα του σχολείου, η ομάδα των αθλητών, μισούσε τον Έρικ και τον
Ντίλαν γιατί ντύνονταν και χτενίζονταν παράξενα και ήταν, σύμφωνα με φήμες,
ομοφυλόφιλοι. Βεβαίως, καμία λεκτική ή σωματική επίθεση δεν δικαιολογεί μια
μαζική δολοφονία. Αν όμως δεν χτυπηθεί στη ρίζα της η «κουλτούρα της βίας»,
που έχει κυριεύσει την Αμερική, θα συνεχίσουν να πληθαίνουν οι έφηβοι που
θεωρούν τους δολοφόνους του Κόλουμπαϊν «τους πρώτους επαναστάτες».
LINKS:
* www.bowlingforcolumbine.com/
Επιμέλεια: Κίττυ Ξενάκη
Google news
