γιατί… λέμε τη φράση «Σε χλωρό κλαρί»;

Το 1821, τους χειμερινούς μήνες οι αρματολοί δεν έδιναν μάχες επειδή τους
εμπόδιζε το χιόνι που είχε σκεπάσει τα πάντα γύρω τους. Άλλωστε και ο εχθρός
ήταν πολύ δύσκολο να τους πλησιάσει. Έτσι οι αρματολοί έβρισκαν την ευκαιρία
να… εξαφανιστούν. Άλλοι πήγαιναν στα χωριά τους, κοντά στους δικούς τους,
και άλλοι κρύβονταν σε σπηλιές. Οι επιχειρήσεις άρχιζαν και πάλι την άνοιξη
που έλειωναν τα χιόνια και καλυτέρευε ο καιρός. Τον εχθρό όμως δεν τον άφηναν
να σταθεί σε «χλωρό κλαρί». H φράση αυτή ανήκει στον Παλαιών Πατρών Γερμανό, ο
οποίος λίγες ημέρες πριν από την 25η Μαρτίου 1821 την ανέφερε σ’ έναν από τους
περίφημους λόγους του: «Παιδιά μου ήρθε η άνοιξη. Οι κάμποι και τα δένδρα
λουλουδίζουν απ’ άκρη σ’ άκρη και μόνο η Ελλάδα στενάζει ακόμη σκλαβωμένη. Όλα
αυτά όμως που βλέπετε γύρω σας είναι δικά σας. Γι’ αυτό, ας μην αφήνουμε τους
ξένους να τα καταπατούν. Και το τελευταίο κλαρί μάς ανήκει…». Από τότε –
σύμφωνα με όσα αναφέρει ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο
βιβλίο του «Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης) – η φράση
«σε χλωρό κλαρί» έγινε σύνθημα των αρματολών και έμεινε ώς τις ημέρες μας.