ΣTAMATHΣ ΦAΣOΥΛHΣ «Kυκλώματα έχουν μόνο οι μιζέριες»

«Είναι πολλοί που σπεύδουν να ακολουθήσουν τον ήχο του ονόματός τους. Κι εγώ, ένας Φασουλής δεν είμαι;», ομολογεί προτάσσοντας μάλλον το χαριτωμένο του όρου. «Μπα, τελικά μάλλον εξεδιώχθην του ήχου του δικού μου ονόματος»

«Δεν ανοίγει εύκολα η ψυχή μας σήμερα», λέει ο Σταμάτης Φασουλής. «Τούτο το
έργο “Ο κύριος Εμμανουήλ και… ο Ροΐδης”, είναι σαν να μιλάμε μεταξύ μας.
Είχα έναν αναστεναγμό μέσα μου και τον βρήκα στις λέξεις από το κείμενο του
Αντώνη Νικολή» (συγγραφέας του μονολόγου).

Ο κ. Εμμανουήλ – του μονολόγου – είναι συμβολαιογράφος και ονομάζεται Ροϊδάς.
Με αφορμή το παραπλανητικό του ονόματος ο σύγχρονος συμβολαιογράφος γίνεται
μελετητής του έργου και της εποχής του Εμμανουήλ Ροΐδη (εδώ προκύπτουν κι άλλα
κοινά) και δημιουργός δικτυακού τόπου στο Διαδίκτυο με θέμα το πνεύμα, το ύφος
και το έργο του Εμμανουήλ Ροΐδη.

«Ο Ροΐδης, το όνομα, αυτή η μονομανία είναι το άλλοθι, το μέσο για το
εσωτερικό ταξίδι του ήρωα, του συμβολαιογράφου Εμμανουήλ Ροΐδά», δηλώνει και
ξεκινά το δικό του «εξωτερικό» ταξίδι-περιοδεία ανά την Ελλάδα.

«Τρέμω τα άδεια καθίσματα αλλά και τα άδεια βλέμματα… Οφείλουμε να έχουμε
αγωνία οι άνθρωποι του θεάτρου. H σιγουριά σκοτώνει. Είναι κοντά στη σύνταξη»,
λέει.

Αποποιείται μετά βδελυγμίας τα σχόλια περί «επαγγελματία της επιτυχίας»,
«παρεών», «κυκλωμάτων», υπερβολικής «πολυπραγμοσύνης» που του καταλογίζουν.
«Κυκλώματα έχουν μόνο οι μιζέριες… Είναι σα να καταγγέλλεις τον φούρναρη ότι
κλέβει το ψωμί».

«Δεν ξέρω αν είμαι καλός σκηνοθέτης, καλός ηθοποιός. Είμαι εξαντλητικά
έξυπνος. H πολλή εξυπνάδα δεν έχει να κάνει με την ποίηση. Μπορεί και να την
αφαιρεί. Έδωσα μεγάλη σημασία στην εξυπνάδα αυτά τα χρόνια. Μου πήρε 25 χρόνια
να μάθω το αστικό δράμα. Έκλεψα ίσως λίγο από το ποιητικό θέατρο. Πολλά από τα
πράγματα που είχα ονειρευτεί τα έκλεψα και τα πρόσθεσα σ’ αυτό που έκανα για
να δημιουργήσω καταστάσεις, ατμόσφαιρες. Τώρα ίσως και να φοβάμαι να αγγίξω
αυτό το “μιασμένο”, το “πειραγμένο”. Ρώτησαν κάποτε τη Λαμπέτη γιατί δεν
ασχολήθηκε με το “μεγάλο”, το “ποιητικό θέατρο” και απάντησε πως “Αισθάνομαι
περιττή και άχρηστη. Πρέπει να γεμίσω το ανύπαρκτο”. Κάτι αντίστοιχο μπορεί να
μου συνέβη. Ίσως και να ‘ναι το άλλοθί μου αυτή η θεωρία για να τη βγάζω
καθαρή τις δύσκολες νύχτες μου…».

Γιατί γράφετε; Το ζητούμενο της επικοινωνίας δεν επιτυγχάνεται από σκηνής;

«Δεν έχω πού αλλού να το πώ αυτό. Είναι σαν μια μποτίλια τα κείμενα αυτά (στα
«NEA»), που τη ρίχνεις στη θάλασσα. Στο θέατρο η ιστορία είναι δεδομένη. Την
έφτιαξε κάποιος άλλος. Ο ηθοποιός, ο σκηνοθέτης βάζουν το συναίσθημα. Εδώ
εφευρίσκει ο γράφων τη δική του ιστορία. Το συναίσθημα το βάζει ο τυχόν
αναγνώστης».

Το θέατρο είναι σήμερα αυτό που ήταν;

«Είναι κάτι καλύτερο. Έχασε πλέον αυτή τη “σικαρία”. Το κοινό του είναι πιο
πνευματικό. Βοήθησαν σ’ αυτό πολύ αυτά που λέμε θέατρα της περιφέρειας. Ο
Βογιατζής, ο Χουβαρδάς. Είναι σπάνια φυτώρια ηθοποιών αυτά τα θέατρα. Ας το
πούμε κάποτε. Δεν είναι εύκολο αυτό που έκαναν. Εγώ λατρεύω αυτό που έκανα. Το
νεοελληνικό έργο, το αστικό θέατρο. Ακολούθησα γραμμή πορείας ανθρώπου. Όχι
γραμμή θιάσου. M’ αρέσει να ανακαλύπτω τα πράγματα. Να μην έχω μια γραμμή.
Είμαι ίσως πιο ανθρωποκεντρικός».

H κουβέντα έχει ενδιαφέρον. Ο ίδιος, οι απόψεις του, οι λέξεις με τις οποίες
τις υπο-στηρίζει. Ήταν ο κ. Εμμανουήλ, ο Ροΐδης, ο Σταμάτης Φασουλής, ο
σκηνοθέτης, η απουσία του κλοιού αγάπης της μητέρας του εδώ και λίγους μήνες,
η εργασιοθεραπεία που ξεκίνησε, η περιοδεία ανά την Ελλάδα, η ακαριαία
αμεσότητα του κειμένου, αυτή του ίδιου του Σταμάτη Φασουλή, η σκηνοθεσία της
μουσικής παράστασης-αφιέρωμα στον Βασίλη Τσιτσάνη με τον Γιώργο Νταλάρα στο
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών; Κλείσαμε με τους στίχους της «Τρελλής» του Βασίλη
Τσιτσάνη…

«Είχα ανάγκη να πιστέψω»

Ο Σταμάτης Φασουλής είχε «ατάκες» και για τα πολιτικά των ημερών:

«Θαύμασα τον κ. Σημίτη για την κίνησή του. Δεν ξέρω άλλον πολιτικό που να
παραιτήθηκε της εξουσίας προτού αποτύχει. Είχα ανάγκη να τον πιστέψω και να
τον θαυμάσω. Να μη βολευτώ στην “εξήγηση” του τεχνάσματος, για να μπορέσουμε
κάποτε όλοι μας – οι όποιοι, απ’ όπου – να κάνουμε μια αντίστοιχη πράξη και να
μη μας πουν ότι ήταν τέχνασμα. Αλλιώς χαθήκαμε. Δεν υπάρχει ελπίδα.

Βρήκα ευγενικούς τους δύο νέους άνδρες που ηγούνται των δύο μεγάλων πολιτικών
χώρων. Τους έχω – θέλω να τους έχω – μεγαλύτερη εμπιστοσύνη από τους παλιούς».

INFO

«Ο κ. Εμμανουήλ και… ο Ροΐδης» σε σκηνοθεσία – ερμηνεία Σταμάτη Φασουλή από
αύριο (Παρασκευή) στο θέατρο «Αυλαία» της Θεσσαλονίκης (Πλατεία ΧΑΝΘ, τηλ.
2310-243.066). Εισιτήρια: 20 και 15 ευρώ (φοιτητικό). Θα ακολουθήσει περιοδεία.