Ψεύτικες νεράιδες…

Δεν ήταν ότι περιμέναμε κάτι άλλο, την Τζούλι Κρουζ σαν νεράιδα του Τουίν Πικς
ας πούμε – ήταν σαφές το πρόγραμμα με τον Καν στην κονσόλα και τον Κιντ Κόνγκο
Πάουερς (οι ημέρες των Gun Club άλλωστε είναι μακριά). Όμως, από την
αβάντ-γκαρντ ως την παρωδία ο δρόμος μερικές φορές είναι μικρός και η αίσθησή
μου είναι πως οι τρεις επί σκηνής δεν προσπάθησαν και πολύ να κάνουν τα όρια
ορατά. Και όταν στο τέλος πια, η Τζούλι Κρουζ με μαύρη περούκα και μπόλικη
μάσκαρα τραγούδησε (με γελούσαν τα μάτια μου ή ήταν πλέι μπακ;) το αέρινο
Falling του Μπανταλαμέντι, έγινε ακόμη πιο δύσκολο να πάρει κανείς την όλη
υπόθεση προχτές στο «Gagarin» περισσότερο στα σοβαρά. Αν και για να λέμε την
αλήθεια (εν μέσω θολούρας του… καλτ) αξίζουν οι προσπάθειες – όσο
ριψοκίνδυνες κι αν είναι – να δούμε κάτι διαφορετικό από τα αιώνια,
κουρασμένα, ανέμπνευστα γκρουπάκια που επιστρέφουν πάντα με μία από τα ίδια…

… και αληθινά παραμύθια

Τάνια Τσανακλίδου

…. Σε περίπτωση όμως που επιμένει κάποιος να δει μαγικά στη σκηνή, και αυτό
γίνεται. Εύκολα και… δίπλα. H Τάνια Τσανακλίδου, στο «Μετρό», είναι εκείνη
που ζωντανεύει το παραμύθι. Αληθινή πέρα ως πέρα, με πλήρη κυριαρχία στο τι
θέλει να πει και αίσθηση του τι έχει συμβεί στη μουσική τα τελευταία χρόνια, η
Τάνια ορίζει τα τραγούδια της σε νέα βάση. Τα «ηλεκτρονικά» φίλτρα στις
μελωδίες, η θεατρική προσέγγιση και το ρίσκο της, τα μέσα-έξω των τραγουδιών,
είναι το ξάφνιασμα που της ταιριάζει και που παίρνει μαζί το κοινό. Όχι μόνο
δεν χάνεται σταγόνα συγκίνησης από τα τραγούδια, αλλά στον αφρό της παράστασης
βγαίνει με απόλυτη βεβαιότητα πως η Τάνια με τον ενθουσιασμό της είναι αυτή τη
στιγμή ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά της μουσικής σκηνής. Και στη σκηνή τίποτε
δεν κρύβεται.