ANAΛΩΣIMA H χαρά της ανάλυσης

Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, μη βιαστείτε να αρχίσετε να μας αναλύετε. Είναι
πράγματι προκλητικό, δύο ολόιδια ονοματεπώνυμα, δύο συγγένειες εξ αίματος, δύο
αντιθέσεις που αναβαπτίζονται στη μνήμη για να οριστούν και να αποκτήσουν
νόημα. Είναι πράγματι σα να δίνει υλικό για πολλά μυθιστορήματα, αλλά τι λέμε,
ξεπερνά τα μυθιστορήματα, όπως πάντα το καταφέρνει η πραγματικότητα όταν έχει
κέφια. Ναι, την ξεπερνά τη φαντασία. Μπορούμε να αναλυθούμε και μόνοι μας
εξάλλου, κι αυτό κάνουμε με χαρά εδώ και μία βδομάδα, παρατηρούμε το τι μας
συμβαίνει στην πολιτική. Σα να είμαστε απ’ έξω, ενώ βυθιζόμαστε όλο και πιο
μέσα. Πολιτικά σχόλια και παρατηρήσεις έχουμε πολλά, αλλά ταυτόχρονα βλέπουμε
τους εαυτούς μας όπως ήταν τριάντα χρόνια πριν, σα να είμαστε οι γονείς μας ή
οι παππούδες μας. Σα να βρισκόμαστε κάπου ψηλά και να μπορούμε να γελάμε με τα
αλλοτινά πάθη, όπως και με τη σημερινή τους απατηλή ομοιότητα, μέσω των
ονομάτων. Μα δεν έχουμε άλλους πολιτικούς εκτός από τις οικογένειες του
Παπανδρέου και του Καραμανλή; A, ναι, υπάρχει και η οικογένεια Μητσοτάκη. Και
μερικές ακόμα. Μήπως μας δίνουν ασφάλεια οι δυναστείες; Τις έχουμε ανάγκη τις
οικογένειες, πέρα από τις ικανότητες και τις επιδόσεις των πολιτικών; Μας
εμπνέουν εμπιστοσύνη επειδή είμαστε και ως μεσογειακός λαός αφοσιωμένοι στο
θεσμό; Ή απλώς τις έχουν ανάγκη οι πολιτικοί; Μήπως είναι αναγκαία εκπαίδευση
για τους πολιτικούς; Γιατί, εδώ που τα λέμε, ποιος την αντέχει αυτή τη σκληρή
δουλειά, αν δεν έχει ντρεσαριστεί από παιδάκι; Λογική υπόθεση, αλλά δεν είναι
πολύ πικρό συμπέρασμα για την ισότητα που ονειρεύεται η δημοκρατία;