Tα χάι του ’60

Είχα από τότε να την δω και ήτανε το τότε, εκεί, παλιά, καθώς λιποθυμούσε το
’60. Δροσοπούλου Ιωάννου η οδός. Μόλις είχαμε αφήσει το ψηλοτάβανο με τα
γύψινα αγγελάκια στο ταβάνι, που δεν το ζέσταινε ούτε ένα καράβι κάρβουνο, και
πήγαμε σε πολυκατοικία, με το ζεστό ζεστό καλοριφέρ και το κακό, ψυχρό και
ανάποδο μωσαϊκό, τυπώσαμε και το ονοματεπώνυμό μας και το βιδώσαμε στο
κουδούνι της εξώπορτας, δίπλα στα άλλα των νέων συγκατοίκων, πάνω από το
θυρομεγάφωνο, εργαλείο θαυμαστό και ολοκαίνουργιο, μίλαγες απ’ το διαμέρισμα
κι έβγαινε η φωνή στον δρόμο, βούιζε όλη η γειτονιά. «Πιπίκα εσυυυυυυυυύ;».
«Ναιαιαιαιαιαιαιαιαι…». «Τέταρτοοοοοος». Εκτός από τη δικιά μας είχε κι άλλη
μια πολυκατοικία το τετράγωνο, αλλά αυτή ήτανε πολύ παλιά, μπορεί και πριν από
τον πόλεμο, δεν είχε αυτό το λουξ της ημετέρας που συνεδύαζε την ορθομαρμάρωση
στην είσοδο με τον τσίγκο στα μπαλκόνια, το τέρας. Είχα λοιπόν από τότε να την
δω. Μαλλί κόκκινο, ελεύθερο σαν χτενισμένο αχτένιστο, πρόσωπο βαμμένο άσπρο,
το θέατρο Καμπούκι, μαύρα χείλια, γυαλιά πίσσα, κατράμι, τεράστια, αρχίζανε
από το κούτελο, τελείωναν στο ρουθούνι. Σκουλαρίκι στο ένα αυτί, μακρύ έφτανε
μέχρι τη ρώγα. Κάτι φουστάνες όλες του μοβ οι αποχρώσεις και οι παραλλαγές του
φούξια και του πορτοκαλί. Παπούτσια πάνινα με τακούνι από σκοινί και μια
τσάντα σαν ταγάρι πολυτελείας, από μετάξι, με κεντημένα καθρεφτάκια χιλιάδες,
καθόταν και την έβαζε μπροστά της απάνω στο τραπέζι κι έβλεπες την εικόνα σου
κατακερματισμένη, χίλια κομμάτια στα λιλιπούτεια κάτοπτρα. Την λέγανε Ελίζα.
Έτσι έλεγε το κουδούνι της. Ελίζα Ραζέλου. Τι όνομα ήταν αυτό; Ελίζα Ραζέλου,
με τόσα ζα και λι ζαλίστηκα ο έφηβος. Και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό, κάτω
από το όνομα φαρδιά – πλατιά, με κεφαλαία το επάγγελμα: ΠΟΙΗΤΡΙΑ. Το τι έγινε
στη γειτονιά με το επάγγελμα ποιήτρια, πέρναγε και σηκωνόταν κουρνιαχτός
ψιθύρων.

– «Σιγά, περνάει η Μυρτιώτισσα».

– «Καλώς την Πολυδούρα».

Κάτι πιο έξυπνοι και πιο ενημερωμένοι ποιητικά (μέσα σ’ αυτούς και εγώ το
γαϊδούρι) το φτάνανε και στα άκρα. Της τραγουδούσανε τη Ρίτα Μπούμη-Παπά
(ποιήτρια από τις πρώτες με διπλό επώνυμο), υπό μορφήν εμβατηρίου (γνωστό
σεφερικό αστείο). Πέρναγε λοιπόν η Ελίζα και άκουγες με τον ρυθμό του βήματός
της το άσμα.

– «Ωωωω Ρίτα Μπουμ Παπά

Ω Ρίτα Μπουμ Παπά».

E… παιδιά!

Από τότε είχα να την δω. Και χθες, βγαίνοντας από την πρόβα, την βλέπω,
έμπαινε στο θέατρο.

– «Εσένα ψάχνω». Μου λέει.

– «Ελίζα», λέω, «εσύ είσαι»;

– «Όχι δεν είμαι εγώ, επίτηδες βάφτηκα έτσι για να μου μοιάζω. Κοίτα, επειδή
την άλλη εβδομάδα φεύγω. Αναλαμβάνομαι στους ουρανούς και μάζευα… Μέσα σ’
ένα συρτάρι βρήκα κι αυτό. Δικό σου. Εσύ το ‘χες γράψει και μου το ‘δωσες.
Είναι ένα Χάι Κάι».

– «Χάι Κου».

– «Τώρα το λέτε έτσι. Τότε το λέγαμε Χάι Κάι. Πάρ’ το, λοιπόν, να μη σου
λείψει».

Μου βάζει στο χέρι ένα χαρτί κιτρινισμένο από τα χρόνια και από τη λήθη.
Ανοίγω, με τα δικά μου γράμματα γραμμένο, διαβάζω:

«Το “ρω” μεσ’ το μπορώ πώς τρίζει,

ενώ στο αποχωρώ, το “ρω”, δακρύζει».