ΓNΩMH H αγωνία του πορτιέρο

O ρόλος του τερματοφύλακα ήταν ανέκαθεν καταδικασμένος στη μοναξιά. Μόνος του
χαίρεται τις επιτυχίες, μόνος του γεύεται τις πίκρες. Ο Αντώνης Νικοπολίδης,
τόσα χρόνια στα γήπεδα, έχει γνωρίσει καλά όλες τις πλευρές του αθλήματος και
της θέσης όπου αγωνίζεται. Έχει «αγαπήσει» τη μοναξιά. Ανήκει στους πλέον
άτυχους τερματοφύλακες της κλάσης του. Τόσο από αγωνιστικής όσο και από
οικονομικής πλευράς. Και αυτό γιατί όντας στη σκιά του «γίγαντα» Γιόζεφ
Βάντσικ επί οκτώ (!) συναπτά έτη, ευτύχησε να καθιερωθεί στο «Τριφύλλι» όταν
άγγιξε τα 26 χρόνια του.

Κι ενώ πέρασε το κατώφλι της Παιανίας, τον Ιούνιο του 1989, κατάφερε να γίνει
– σιγά σιγά – βασικός την περίοδο 1997-98.

Τον Ιούνιο του 1999, έχοντας πλέον κερδίσει οριστικά τη φανέλα με το νούμερο
1, υπέγραψε το λεγόμενο «συμβόλαιο ζωής» έναντι 180.000 ευρώ τον χρόνο. Τον
προσεχή Ιούνιο η ζωή του συμβολαίου του εκπνέει και ήδη ο Αργύρης Μήτσου
ετοιμάζεται να συζητήσει μαζί του προκειμένου να τον πείσει να ανανεώσει.

Όχι, η αμοιβή που λαμβάνει ετησίως δεν είναι πενιχρή όπως πολλοί θέλουν να
πιστεύουν. Όμως, σε σχέση με άλλες αμοιβές που κερδίζονται από συναδέλφους του
στο ποδοσφαιρικό τμήμα (πάντα σε συνδυασμό με τις υπηρεσίες τους…), αλλά και
την πολυτιμότατη προσφορά του όλα αυτά τα χρόνια, σίγουρα έχει κάθε δικαίωμα
να ζητάει αύξηση. Ο Αργύρης Μήτσου, που γνωρίζει καλά το ήθος και την προσφορά
του διεθνούς τερματοφύλακα, καλείται να αποδείξει και στην πράξη κατά πόσο
πραγματικά εκτιμάει τον χαρακτήρα και τις ικανότητες του Νικοπολίδη. Το έκανε
με τον Βαζέχα, άραγε θα το κάνει και τώρα;