Δρόμοι

Βιβλιοφάγος…

… Τελικά, κόντεψε να τον φάνε τα βιβλία. Κανείς δεν ξέρει ποιο ήταν το
τελευταίο βιβλίο που έβαλε στο σωρό. Όμως, ήταν εκείνο που έκανε τα πάντα να
γκρεμιστούν γύρω του. Έμεινε δύο ημέρες θαμμένος ζωντανός κάτω από σωρούς
βιβλία, στο μικρό του διαμέρισμα στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης. «Δύο ημέρες
φώναζα “βγάλτε με έξω”, αλλά δεν έπαιρνα καμιά απάντηση», θα πει αργότερα ο
Πατρίς Μουρ, 42 ετών, από το κρεβάτι του νοσοκομείου, με φωνή βραχνή και
χείλια ξασπρισμένα από τη δίψα.

Τα κατάφεραν…

… να τον βγάλουν ζωντανό, δύο ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα, τρεις
γείτονές του που έτυχε να ακούσουν τις φωνές του. Ευτυχώς που χρωστούσε λεφτά
στον σπιτονοικοκύρη του. Έτσι, όταν εκείνος χτύπησε την πόρτα του για να
ζητήσει πίσω τα δανεικά, άκουσε τις φωνές του. Έσπασε την πόρτα, αλλά δεν
μπόρεσε να την ανοίξει μόνος του, γιατί πίσω της βρίσκονταν σωροί από βιβλία.
Έτρεξαν κάτι γείτονες και ξήλωσαν την πόρτα από τους μεντεσέδες. Από το
άνοιγμά της ξεχύθηκε μια πλημμυρίδα από βιβλία, εφημερίδες και περιοδικά. Μέσα
στο σπίτι βρήκαν τον Μουρ θαμμένο ώς τον λαιμό στο χαρτομάνι. «Με φωνή που
μόλις ακουγόταν και με τα μάτια κλειστά, μου ζήτησε να καλέσω την
Πυροσβεστική», είπε ένας από τους γείτονες. Μολονότι γνώριζαν τη λόξα του Μουρ
για καθετί που είναι φτιαγμένο από χαρτί – έφερνε κάθε ημέρα στο σπίτι
δυο-τρεις σκουπιδοσακούλες γεμάτες βιβλία, περιοδικά και καταλόγους που τους
έβρισκε στον δρόμο – οι γείτονες που μπήκαν στο σπίτι δεν πίστευαν στα μάτια
τους. Δεν υπήρχε αδειανή γωνιά ούτε για να σταθεί κανείς, μονάχα σωροί βιβλία
από το πάτωμα μέχρι το ταβάνι, μπροστά στην πόρτα, μπροστά στο παράθυρο, πάνω
σε κάθε έπιπλο, πάνω στο κρεβάτι. Οι πυροσβέστες που άδειασαν το σπίτι
φοβόνταν σε κάθε τους κίνηση μήπως καταρρεύσει το πάτωμα. Ακόμη και ο ίδιος ο
Μουρ παραδέχτηκε πως το βουνό από τα βιβλία «ήταν κάπως μεγάλο». Κάποια
στιγμή, όλοι αυτοί οι σωροί κατέρρευσαν πάνω του. Πίστευε πως θα έμενε για
πάντα θαμμένος εκεί.

Τώρα…

… αισθάνεται καλά, αν και του έχει μείνει μια δυσκολία στα πνευμόνια. Εδώ
και δέκα χρόνια, υπολογίζει πως έχει μαζέψει κάμποσες χιλιάδες βιβλία. Τα
πουλάει στον δρόμο και βγάζει καμιά τριακοσαριά δολάρια την εβδομάδα. «Πάντα
είχα πολλά βιβλία», λέει. «Διαβάζω πολλά αθλητικά και Ιστορία». H αδελφή του
λέει πως η οικογένειά του ήξερε πάντα την εμμονή του, αλλά δεν είχε ιδέα πως
ήταν τόσο σοβαρή.

Το 1947…

… οι αδελφοί Κολιέ, δυο εκκεντρικοί ερημίτες, είχαν βρεθεί νεκροί στο σπίτι
τους στο Χάρλεμ, θαμμένοι ζωντανοί κάτω από σωρούς βιβλία. Πολλοί άνθρωποι
θάβονται ζωντανοί κάτω από σωρούς βιβλία – γι’ αυτούς δεν θα μάθουμε ποτέ. Τα
βιβλία είναι σαν τον καθρέφτη, έλεγε ο Σοπενχάουερ. Όταν τον κοιτάζει ένας
γάιδαρος, δεν μπορεί να περιμένει να δει μέσα του έναν άγγελο.