Πρόσωπα H συγγραφή ως επιδίωξη σύγκρουσης

«Πρέπει να καταπιάνεσαι με δύσκολα θέματα, είναι τα μόνα συναρπαστικά»

Κάποτε ο Χανίφ Κιουρέισι ήξερε ποιοι ήταν οι αναγνώστες του – οι «ψαγμένοι
νέοι» που το 1990 διάβαζαν στο μετρό τον «Βούδα των προαστίων», το μυθιστόρημά
του με θέμα το σεξ, τα ναρκωτικά και το φυλετικό ζήτημα στο Νότιο Λονδίνο της
δεκαετίας του ’70. Όταν εκδόθηκε το βιβλίο, το 1990, ο Κιουρέισι χαιρετίστηκε
ως ένας εξεγερμένος. Σήμερα, στα 49 του, έγραψε το σενάριο της ταινίας «H
Μητέρα», η οποία μιλάει για τη σεξουαλική ζωή μιας γυναίκας κοντά στα 70. «Δεν
νομίζω πως οι ψαγμένοι νέοι θα κάνουν ουρά στα σινεμά για να δουν μια ταινία
για μια ηλικιωμένη γυναίκα» λέει ο συγγραφέας. «Και δεν με νοιάζει. Δεν έγραψα
το σενάριο γιατί πίστευα ότι θα με κάνει πλούσιο, αλλά γιατί με ενδιέφερε». H
Έμμα Μπρουκς της «Γκάρντιαν» σημειώνει πως όταν πήγε να δει την ταινία, οι
ερωτικές σκηνές ανάμεσα στην Αν Ριντ, την 68χρονη ηθοποιό που υποδύεται στη
«Μητέρα» τον ομώνυμο ρόλο, και τον 35χρονο Ντάνιελ Κρέιγκ, έκαναν πολλούς
θεατές να στριφογυρίζουν αμήχανα στο κάθισμά τους.

Ο Χανίφ Κιουρέισι γεννήθηκε το 1954 στη Βρετανία από Αγγλίδα μητέρα και
Πακιστανό πατέρα, μεγάλωσε σ’ ένα μεσοαστικό προάστιο του Νότιου Λονδίνου και
σπούδασε φιλοσοφία στο Κινγκς Κόλετζ. Στον κόσμο του, το σεξ ουδέποτε ήταν
απλή υπόθεση. Στο «Ωραίο μου πλυντήριο», το οποίο τον έκανε διάσημο το 1985,
όταν ο Στήβεν Φρήαρς το μετέφερε στον κινηματογράφο, αφηγούνταν μια
ομοφυλοφιλική και διαφυλετική σχέση. Στον «Βούδα των προαστίων», μιλούσε για
το σεξ προς πώληση. Στις «Οικείες απιστίες» μιλούσε για έναν άνδρα που είχε
πάψει να αγαπάει τη σύντροφό του με λεπτομέρειες που έμοιαζαν τόσο
αυτοβιογραφικές – είχε αφήσει την εκδότρια σύντροφό του για μια άλλη, πολύ
νεώτερη γυναίκα – ώστε καταγγέλθηκε στον Τύπο ως… άπιστο καθοίκι. «Πιστεύω
πως συγγραφή σημαίνει να καταπιάνεσαι με τα δύσκολα, αυτά είναι τα μόνα
συναρπαστικά» λέει. «Όταν γράφεις, επιδιώκεις τη σύγκρουση».

Ο Κιουρέισι σηκώνεται νωρίς το πρωί και γράφει καθημερινά: «Μόνο αυτό κάνω όλη
τη μέρα. Είναι θέμα εμμονής. Δεν είναι πως είμαι πειθαρχημένος, έχω απλώς τη
λόξα». Και δεν φοβάται μήπως, μένοντας συνέχεια στο σπίτι, στερέψει από ιδέες;
«Όχι. Δεν βλέπω γιατί μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο. Είμαι στο σπίτι, με την
κυρία μου, με τα πιτσιρίκια μου (έχει δύο δίδυμους γιους 10 χρόνων κι έναν
πεντάχρονο). Είμαι σπίτι μου, όπως τόσοι άλλοι είναι στον δρόμο. Είναι ένα
καμίνι εδώ, ένα συναισθηματικό καμίνι. Οι μικροί ουρλιάζουν, η γυναίκα μου
λέει, γιατί δεν κάνεις αυτό κι εκείνο; Ο κόσμος σκέφτεται, αυτός ο τύπος έχει
πέντε χρόνια να βγει από το σπίτι του, αλλά στο σπίτι υπάρχει ζωή. Κι αυτό
ακριβώς είναι που ψάχνω».