ANAΛΩΣIMA Kαπνιστές γιορτές

Οι λαογράφοι λένε ότι τα Χριστούγεννα γίνονταν χοιροσφάγια και παρασκευάζονταν
τα αλλαντικά. Στην εποχή μας δεν καπνίζονται τα κρέατα, αλλά οι άνθρωποι.
Πρέπει κάποια ανάμνηση να υπάρχει. Αν μας περιέγραφαν τώρα οι λαογράφοι, θα
μας κατέτασσαν σε πολλές κατηγορίες ως εορτάζοντες. Υπάρχουν, κατ’ αρχήν,
εκείνοι που μαγειρεύουν. Γύρω τους επιστρατεύονται όσοι σερβίρουν και γενικώς
βοηθάνε. Υπάρχουν οι λίγοι που χορεύουν, τραγουδούν, λένε ανέκδοτα και γενικώς
προσπαθούν να δώσουν κέφι, αλλά εκλείπουν όσο σοβαρεύουμε. Και σοβαρεύουμε
ραγδαία. Υπάρχουν οι υπόλοιποι που κάθονται και καπνίζουν ή τρώνε φιστίκια
Αιγίνης από το τραπεζάκι. Αν ο λαογράφος δεν ήξερε την προϊστορία μας, θα
μπερδευόταν εντελώς παρατηρώντας τα πακέτα των τσιγάρων δίπλα στους αναπτήρες
και τα φιστίκια. Τεράστιες πένθιμες επιγραφές, για θάνατο, για καρκίνο, για
δηλητήρια, για ό,τι φριχτό και τρομοκρατικό μπορεί κανείς να φανταστεί, πάνω
στα πακέτα των τσιγάρων, αέρας ντουμανιασμένος, τασάκια ξέχειλα. Ίσως έβρισκε
κάποιο αρχέγονο νόημα, κάποια επιβίωση μυστικιστικών τελετών για τον θάνατο
και την ανάσταση, τη μύηση σε σκοτεινές λατρείες με την ελπίδα της μετά
θάνατον ζωής, προσπαθώντας να ερμηνεύσει τη μανία των ανθρώπων να καπνίζουν
προϊόντα τέτοιων πακέτων. Κι όταν θα πήγαινε σπίτι του, ο λαογράφος θα
διαπίστωνε ότι η μυρωδιά από όλες αυτές τις δυσανάγνωστες τελετές έχει
διαποτίσει τα ρούχα του και τα μαλλιά του, έχει μπει στο δέρμα του και πρέπει
να περάσει ολόκληρος από μπουγάδα. Πράγμα που δεν ωφελεί, διότι και στην
επόμενη τελετή τα ίδια θα πάθει. Οπότε ο λαογράφος ίσως σηκώσει τα χέρια ψηλά
κι αρνηθεί να ερμηνεύσει τη βαθύτερη σημασία των γιορτών μας. Πράγμα που θα
είναι πολύ κρίμα.