Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Αυτές τις (άγιες) ημέρες τα MME προσπαθούν να «εντοπίσουν» το πρόσωπο της
χρονιάς. Δεν θα ήταν κακή ιδέα πάντως, ως πρόσωπο της χρονιάς να επιλεγεί ο
Θεός. Ναι, ο ίδιος ο Παντοδύναμος. Το γαλλικό περιοδικό «Νουβέλ Ομπσερβατέρ»
το έκανε με έμμεσο τρόπο: με ένα εξαίσιο αφιέρωμα στη Βίβλο και το Κοράνι.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους ο Θεός πρέπει να επιλεγεί ως το πρόσωπο
της χρονιάς. Πρώτα, διότι ζούμε τη μεγάλη «επιστροφή του Θεού»: ο Θεός
«βρίσκεται» πλέον παντού, ενώ ο Διαφωτισμός και οι αξίες του βάλλονται με
μανία. Κυρίως όμως διότι εκείνοι που «παίζουν» με τις τύχες του κόσμου μας
αναφέρονται στον Ουράνιο Πατέρα. Εις το όνομα του Θεού σκορπά τον τρόμο ο Μπιν
Λάντεν. Από την άλλη, ο Μπους (και ο Μπλερ τελευταίως) λένε πως τις πράξεις
τους τις διέπει η αφοσίωση στον Θεό. (H εμπειρία δείχνει ότι συχνά εκείνοι που
«δεν έχουν τον Θεό τους» εκείνοι τον «μεταχειρίζονται» περισσότερο)…

***

Προσωπικά είμαι άθεος. Κατ’ αρχάς εξ ανάγκης, επειδή μεγάλωσα υπό ένα καθεστώς
το οποίο, αφού έκλεισε τα σύνορα, φρόντισε να κλείσει και τον ουρανό. Γι’ αυτό
ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη που ασχολούμαι με ένα θέμα το οποίο δεν είναι της
αρμοδιότητάς μου. Πάντως, πολλές φορές, θέλετε από αντίδραση, προσπάθησα να
φαντάζομαι πώς μοιάζει ο Θεός. Από ό,τι είχα (και έχω) καταλάβει ο Θεός, σε
όλες τις μονοθεϊστικές θρησκείες, πρέπει να είναι γένους αρσενικού. Από ένα
πρόσφατο άρθρο όμως του Αντριάνο Σόφρι, στο ιταλικό περιοδικό «Panorama»,
έμαθα ότι υπήρχε κάποτε ένα θεολογικό ρεύμα – το οποίο καταδιώχτηκε άγρια –
που διεκδικούσε έναν Θεό θηλυκού γένους. Έναν Θεό-μητέρα. Πράγματι, πώς θα
ήταν ο κόσμος μας εάν στη θέση του Θεού-πατέρα υπήρχε ο Θεός-μητέρα; Θα
υπήρχαν τόσο πολλοί πόλεμοι, τόσες σφαγές, τόσο πολλά τείχη και τόσο πολλά
σύνορα; Θα κινδυνεύαμε άραγε από τη «σύγκρουση των πολιτισμών»;

***

Σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να είμαστε μόνο εμείς οι άθεοι που φανταζόμαστε –
όταν τον φανταζόμαστε – τον Θεό κατά τις ανθρώπινες αναλογίες. Ο ίδιος ο Πάπας
πριν από μερικούς μήνες χρησιμοποίησε τη φράση: «Ο Θεός κρύβεται». Ο Θεός
βλέπει τον ανθρώπινο κόσμο και αφού διαπιστώνει ότι εκεί βασιλεύουν το μίσος,
οι καταστροφές και η ανοησία (ειδικά το 2003!) δεν αντέχει και απελπισμένος
καλύπτει το πρόσωπό Του με τις παλάμες του. Μια εικόνα πολύ ανθρώπινη – γράφει
ο Σόφρι – που υπονοεί ότι βλέποντας τα τραγικά λάθη των τέκνων του ο Θεός
αρχίζει και αναρωτιέται μήπως και Αυτός κάπου έσφαλε…

Στη Βραζιλία, στην περιοχή Γκόγια, υπάρχει ένα θρησκευτικό τραγούδι στο οποίο
μιλά ο ίδιος ο Θεός. Βλέπει ο Θεός ότι ο κόσμος έχει σφετεριστεί και βιαστεί
από τους πλούσιους και τους εγκληματίες. Τότε αναρωτιέται μήπως και Αυτός
έσφαλε.

«Serα que eu falhei? Me digam vocκs. / Serα que eu pus muita αgua no mar? /
Serα que ι o calor do meu sol a queimar? / Se acaso ι assim, perdγo, eu
errei… Serα que eu falhei sendo bom demais? / Serα que o amor, a justiηa e a
paz/ nγo valem mais nada neste mundo meu? / Se acaso ι assim, perdγo, eu
errei». – «Μήπως έσφαλα; Πείτε μου. Μήπως έβαλα πολύ νερό μέσα στη θάλασσα;
Μήπως σας καίει η θέρμη του ήλιου μου; Εάν είναι έτσι, τότε συγγνώμη, έσφαλα.
Μήπως το σφάλμα μου ήταν η καλοσύνη μου; Μήπως η αγάπη, η δικαιοσύνη και η
ειρήνη δεν αξίζουν πια τίποτε σ’ αυτόν τον κόσμο; Εάν είναι έτσι, τότε
συγγνώμη, έσφαλα». Ένας τέτοιος Θεός αξίζει πραγματικά να είναι το πρόσωπο της
χρονιάς.

Ο Γκαζμέντ Καπλάνι είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος