[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Λένε ότι στην πολιτική δεν πρέπει ποτέ να λες τη λέξη «ποτέ». Στο ΠΑΣΟΚ αυτό
αποδείχθηκε δύο φορές! Την πρώτη ήταν όταν πολλά στελέχη δεν πίστευαν σε
μελλοντική «λύση Κώστα Σημίτη». Ορισμένοι, πριν από δέκα χρόνια, μιλούσαν για
«έναν Σημίτη σε δεύτερο ρόλο, πάντα πίσω από έναν αρχηγό». Κι όμως, ύστερα από
οκτώ χρόνια αποδείχθηκε ότι είχαν άδικο. Τον Ιανουάριο του ’96, όταν
παραιτήθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου από Πρωθυπουργός, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του
κυβερνώντος κόμματος «γαντζώθηκε» πάνω του για να περάσει – χωρίς να βραχεί
στις εκλογές – στην απέναντι όχθη… Τη δεύτερη φορά ήταν όταν, πριν από
αρκετά χρόνια, κάποιοι αντιμετώπιζαν ως απίθανο έναν «πρωταγωνιστικό ρόλο
Παπανδρέου». Πόσοι και πόσοι δεν τον…ανέβαζαν και τον… κατέβαζαν
«Γιωργάκη», έτσι με μία τάση υποτίμησης, λες και «αντίπαλοί» του στο κόμμα
ήταν οι σύγχρονοι… Σουσλόφ.

Οι τελευταίες εξελίξεις, κυρίως αυτή η εντυπωσιακή προτελευταία Δευτέρα του
2003 με την παρέμβαση του Κώστα Σημίτη στη Βουλή, που άφησε ανοιχτό και το
ενδεχόμενο για διαδοχή, κατέδειξαν ότι κάποιοι λογάριαζαν χωρίς τον
ξενοδόχο…

Οι νόμοι της Φυσικής

Τελικώς, οι νόμοι της Φυσικής ισχύουν παντού. Πολύ περισσότερο εκεί όπου ο
κόσμος – π.χ. στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ – αναζητεί να βρει μία
πετυχημένη ισορροπία, χωρίς να χάνει τα «κεκτημένα».

Και σήμερα, τι γίνεται; Αν μπορούσε ένας πολίτης να παρεμβληθεί και να
βάλει… αυτί – όπως το κάνουν με τόση επιτυχία ορισμένοι – σε διάφορες
τηλεφωνικές συνδιαλέξεις στελεχών, κυρίως των κορυφαίων, όλων των κομμάτων,
τότε θα έμενε έκπληκτος…

Το τι λένε, τι θέσεις μεταβάλλουν, τι «στρατόπεδα» αφήνουν και τι στρατηγικές
και τακτικές αναπτύσσουν, δεν περιγράφεται. Άλλωστε, μόλις πριν από πέντε
ημέρες στη Βουλή, «εχθροί» και «φίλοι» χειροκρότησαν με τόσο πάθος τον
Πρωθυπουργό – όσο ποτέ άλλοτε από το ’96 – μόνο και μόνο γιατί φάνηκε να
δρομολογεί τη διαδοχή του, σε μία κρίσιμη στιγμή γι’ αυτούς. Έβλεπαν «την
καραμανλική λαίλαπα» να κερδίζει τουλάχιστον στις δημοσκοπήσεις και «ξαφνικά»
τούς δινόταν μία σανίδα σωτηρίας από την οποία πιάστηκαν μετά μανίας…

Πήγαν περίπατο

H «δυναμική Γιώργου Παπανδρέου» – ανεξαρτήτως τού τι θα καταγράψει αργότερα η
εκλογική κάλπη – δείχνει πλέον να συμπαρασύρει πολλά. Όλες αυτές οι
μεγαλόστομες εκτιμήσεις ορισμένων για τον «Γιωργάκη», για «τον γιο που δεν
έχει τη στόφα του πατέρα του», για «τον τυχοδιωκτισμό του νεαρού», για «τον
υπουργό που απλά θέλει να τα έχει καλά με όλους», για «τον πολιτικό που δεν
είναι φτιαγμένος να αντιπολιτευθεί έναν Καραμανλή ή μία Ντόρα Μπακογιάννη»,
πήγαν περίπατο.

Όσο για τα σενάρια, σ’ ένα πράγμα έχει δίκιο ο υπουργός Πολιτισμού Ευάγγελος
Βενιζέλος. «Ας περάσουν οι γιορτές και όλα θα γίνουν με πολιτικό τρόπο», είπε.
Χωρίς ωστόσο να μπορεί κανείς να περιγράψει με σαφήνεια αν στο βάθος της αυτή
η διαφαινόμενη διαδικασία – συνέδρια, Κοινοβουλευτικές Ομάδες κ.ά. – θα είναι
τόσο… ευγενής όσο θα φαίνεται.

Το θέμα είναι ότι χωρίς να αλλάξουν τα χαρτιά, η τράπουλα ανακατεύτηκε. Και
συμπαρέσυρε σ’ αυτό το διαφαινόμενο νέο μοίρασμα πολλούς.

Ανησυχίες…

Ο πρόεδρος της N.Δ. Κώστας Καραμανλής, που όλες οι δημοσκοπήσεις έφερναν μέχρι
τώρα ως βέβαιο νικητή στις ερχόμενες εκλογές, είναι φυσικό που άρχισε να
ανησυχεί. Ακόμα κι αν ο δρόμος του – όπως πιστεύει – προς μία εκλογική νίκη
δεν ανακοπεί, το «νέο πρόσωπο» στο ΠΑΣΟΚ τον αναγκάζει πλέον σε μία τέτοια
αναδιάταξη δυνάμεων, που θα περιορίσουν, εκ των πραγμάτων, την όποια εξουσία
του.

Εάν τελικώς το ΠΑΣΟΚ «παίξει» και με «το χαρτί Γιώργος Παπανδρέου» – λένε
αρκετοί στη Ρηγίλλης – η N.Δ. δεν μπορεί να αφήσει την Ντόρα Μπακογιάννη να
«αναπαύεται» στη δημαρχία μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Εκείνα τα σενάρια που θα την ήθελαν να δραστηριοποιείται στην κεντρική
πολιτική σκηνή μετά τον Αύγουστο του 2004 ίσως χρειασθεί να επισπευσθούν. Και
είναι κοινό… μυστικό ότι ορισμένοι «άσπονδοι φίλοι» του προέδρου της N.Δ.
έσπευσαν ήδη να συμβουλεύσουν τον Κώστα Καραμανλή ότι «σε μία πιθανή
μελλοντική αντιπαράθεση με τον Γιώργο Παπανδρέου πρέπει τουλάχιστον να βγάλει
στο μπαλκόνι την Ντόρα Μπακογιάννη».

Όλα αυτά βεβαίως θα έχουν μεγάλες επιπτώσεις στις εσωκομματικές ισορροπίες
παλιών και νέων βαρόνων του κόμματος. Και ασφαλώς το ίδιο ισχύει και για τις
σχέσεις της N.Δ. με κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες της Δεξιάς, π.χ. τον
Αντώνη Σαμαρά, τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο, τον Στέφανο Μάνο.

Φαίνεται πως αποτελεί πλέον πολυτέλεια για τη Ρηγίλλης να διυλίζει τον κώνωπα
ποιον θα πάρει και ποιον θα αφήσει όταν η «άλλη πλευρά» ετοιμάζεται να
ανακτήσει το χαμένο έδαφος, ελπίζοντας σ’ ένα θαύμα, τη νίκη και στις εκλογές
του 2004.

H Αριστερά

Στην Αριστερά, όπου τα κόμματα ήταν προετοιμασμένα να αντιμετωπίσουν απλά το
«δίδυμο Κώστας Σημίτης – Κώστας Καραμανλής», τι θα γίνει; Πόσο οι τελευταίες
εξελίξεις θα επηρεάσουν τη στρατηγική τους; Είχαν τελικώς δίκιο ή όχι όσοι
«φώναζαν» πως αν δεν τα βρουν, τότε στις εκλογές άλλοι θα ψάχνονται για να
έχουν μία αξιοπρεπή παρουσία, άλλοι για να επιβιώσουν και άλλοι για να
διαχειρισθούν την ήττα τους; Ήταν τόσο εξωπραγματικοί – στελέχη και στα τρία
κόμματα, το KKE, τον ΣΥΝ και το ΔΗΚΚΙ – που επέμεναν ότι το πολιτικό σκηνικό
μπορεί να «ανανεωθεί» και να συμπαρασύρει τις όποιες ελπίδες ανάκαμψής τους;

Όλα όμως αλλάζουν… Πολλές φορές προς το χειρότερο, όπως με τον διεθνή
περίγυρό μας που δείχνει – φεύγοντας το 2003 – να γίνεται ακόμα περισσότερο
μελαγχολικός.

ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Στον Άκη ο «έπαινος ευγένειας»

Αν στο ΠΑΣΟΚ μπορούσαν να δώσουν «έπαινο ευγένειας» σ’ έναν πολιτικό θα τον
πρόσφεραν ασφαλώς στον Άκη Τσοχατζόπουλο.

Στα χρόνια του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν πιστός στον ιδρυτή του κόμματος. Κι όταν
ο πολιτικός του μέντορας βρέθηκε στο Ωνάσειο, έτρεχε παντού – και στο
εξωτερικό – εκπροσωπώντας τη χώρα «αντ’ αυτού», χωρίς να το εκμεταλλεύεται
στην κούρσα της διαδοχής.

Πρόσφατα σε μία… πεντηκονταμελή δημοσιογραφική παρέα, όταν ρωτήθηκε σχετικά
είπε με αφοπλιστικό τρόπο: «Πού να προλάβω ν’ ασχοληθώ με τον εαυτό μου…
Ξεχνάτε τι γινόταν τον Δεκέμβριο του 1995;».

Όταν ήρθε η ώρα της διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ, στο συνέδριο του Ιουνίου του ’96, δεν
κράτησε… κακία στον Γιώργο Παπανδρέου για εκείνη τη σαββατιάτικη ομιλία με
την οποία στήριζε τον Κώστα Σημίτη και για πρόεδρο στο κόμμα.

Και προχθές, όταν άλλοι διστάζουν ακόμα να το πουν, βγήκε με παρρησία και είπε
ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είναι η προσφορότερη λύση για τη διαδοχή…