Tο λάγνο φτερωτό κατσίκι

Μας ζάλισαν με τα λάγνα κοντινά πλάνα στα κατσικίσια μπουτάκια

«Πέταξε το κατσικάκι», έγραφε στη μικρή οθόνη. Αλήθεια; Και πού πήγε; Ανελήφθη
στους ουρανούς; Κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες το παθαίνει αυτό κάποιο ζωντανό από
εκείνα που δεν φημίζονται για τις πτητικές τους ικανότητες. Γαλοπούλα θα ‘ναι,
χοιρινό θα ‘ναι, αρνάκι ή κατσικάκι, πάντως θα πετάξει. Έτσι θέλουν τα
ειδησεογραφικά τρομολαγνικά θεάματα των εορτών.

«Πετούν» οι τροφές, γίνονται άπιαστες, μόνον τη φαντασία να ερεθίζουν, λάγνα
αυτή, που απογειώνεται να συναντήσει το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου σε
ανομολόγητα γευστικά συμπλέγματα. Αδίστακτα τα τηλεοπτικά θεάματα, δεν
υπολογίζουν την ανάγκη κατάνυξης των θρησκευτικών εορτών και ερεθίζουν τον
ουρανίσκο του τηλεθεατή με την απαγόρευση της τροφής που οφείλει κατόπιν αυτής
να την επιθυμεί μετά πάθους και να μην την έχει. Ακριβώς όπως τα ωραία
ημίγυμνα κορτίσια των μπαλέτων και των στριπτιζάδικων που οφείλει κανείς να
βλέπει και να μην αγγίζει και κατόπιν να βολεύεται με ό,τι έχει. Είναι και
εκείνοι οι πουριτανοί της γεύσης που σπεύδουν να αντιδράσουν: «Φάτε ό,τι
έχετε». Μα πώς να φας ό,τι έχεις, θες αυτό που δεν μπορείς να έχεις. Εν
προκειμένω, το αναληφθέν εις τους ουρανούς κατσικάκι.

Και η κάμερα επιδεινώνει τις ξεσηκωμένες ανάγκες των αισθήσεων μ’
εκείνα τα ηδονικά ζουμ σε μπουτάκια ζουμερά και επιθυμητά που κρέμονται από τα
τσιγκέλια, χάρμα οφθαλμών και όνειρο γευστικών απολαύσεων. Έτσι καταλαβαίνει
τις γιορτές ο καταναλωτής, φαίνεται. Να θέλει και να μην έχει.

Στο τέλος όλο και θα ‘χει, αλλά προηγείται το παιχνίδι της
επιθυμίας-απαγόρευσης. Μοιάζει απαραίτητος πρόλογος των εορταστικών
απολαύσεων. Για να επιθυμήσουμε, για να φαντασιωθούμε, για να λαχταρήσουμε.
Ακριβώς σαν το παιχνίδι του φλερτ, που προηγείται της παράδοσης του ενός
εραστή στον άλλον. Χωρίς αυτό η ολοκλήρωση δεν είναι απολαυστική. Το παίζουμε
λοιπόν, σε κάθε εορταστική σεζόν με την ίδια θέρμη σαν να συμβαίνει πρώτη
φορά. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην είναι βουρκωμένο το καλάθι της νοικοκυράς,
γιατί δεν μπορεί να γεμίσει με τις προσφορές των αγαπημένων του ζαρζαβατικών.
Και αυτά φτερωτά οπωσδήποτε τέτοιες ημέρες.

Σαν να πληρώνουμε συμβολικά το τίμημα της υπεραφθονίας. Κάποτε το κρέας
προσφερόταν σαν το απόλυτο εορταστικό έδεσμα, μερικές φορές τον χρόνο, πολύ
συγκεκριμένες, που τις σφράγιζε με την πανηγυρική του εμφάνιση στο τραπέζι.
Τώρα ξεχυλίζουν ράφια και πάγκοι και χρειάζονται ειδικές εκστρατείες για την
ελάττωση της κρεοφαγίας. Έρχονται, λοιπόν, τα τηλεθεάματα της παρ’ ολίγον
στέρησης να το περιβάλλουν με την γλυκιά άλω της επιθυμίας. Να θέλω να φάω
κατσικάκι και να μην έχω; ρωτούσε τον πρόεδρο της Βαρβακείου Αγοράς ο ρεπόρτερ
του Alter εν εξάλλω, καταγγέλλοντας τους εμπόρους για κερδοσκοπία εις βάρος
του καταναλωτή.

Κατοχικό σύνδρομο

«Μα φάτε κάτι άλλο, περιμένετε λίγο και αν δεν υπάρξει ζήτηση θα πέσουν οι
τιμές». Αμ, δε! Τώρα το ‘θελε το κατσίκι. Μήπως αυτό δεν είναι το απόλυτο
όνειρο της προόδου, να ικανοποιείς κάθε επιθυμία εδώ και τώρα, να απλώνεις το
χέρι και να παίρνεις ό,τι ονειρευτείς, ό,τι επιθυμήσεις, σαν κακομαθημένο
μωρό; Έτσι θέλει τον ιδανικό καταναλωτή η αγορά, να επιθυμεί διαρκώς τα πάντα
για να καταναλώνει, να αισθάνεται διαρκώς στερημένος για να απολαμβάνει
κάνοντας υπερβολές. Ένα κιλό κρέας; Βάλε δύο να ξεκοιλιαστούμε, γιατί ποιος
ξέρει τι γίνεται. Κατοχικό σύνδρομο. Αλίμονο, δεν τρέφει μόνο την αγορά, αλλά
και τα τηλεθεάματα της τροφικής λαγνείας.