ANAΛΩΣIMA Iστορίες από τον Hρόδοτο

Υπήρχε μια φυλή, στις ιστορίες του Ηροδότου, τότε που οι άνθρωποι χωρίζονταν
συνειδητά σε φυλές, δεν θυμάμαι πια πώς την έλεγαν, ούτε πού ζούσε, αλλά
όποιος ενδιαφέρεται μπορεί εύκολα να το βρει, μια πολεμική φυλή με βάρβαρες
συνήθειες. Περιγράφει τέτοιες ο Ηρόδοτος πολλές. Οι άνδρες καβαλάρηδες
συνήθιζαν να χρησιμοποιούν για φαρέτρα ανθρώπινα χέρια. Για την ακρίβεια, το
δέρμα τους. Τα έγδερναν απ’ τον αγκώνα και ύστερα τα επεξεργάζονταν και τα
καθάριζαν κι έτσι χωρίς ραφές τα χρησιμοποιούσαν για να βάζουν μέσα τα βέλη
τους. Και όπως έτρεχαν, γράφει ο Ηρόδοτος, έβλεπες να χτυπιέται στην πλάτη το
ανθρώπινο χέρι με όλα του τα δάχτυλα και να λάμπει κάτασπρο στον ήλιο. Είναι
μια εικόνα φριχτή κι αξέχαστη και φυσικό είναι να τη θυμάται κανείς ακόμα και
όταν ξεχάσει το όνομα της φυλής και το πού κατοικούσε. Πάνε χρόνια που διάβασα
Ηρόδοτο για τελευταία αφορά, ωστόσο η εικόνα μένει. Κι έρχεται στο μυαλό με
τις ειδήσεις. Όταν ακούω για πολέμους, νίκες και καταστροφές. Όταν διαβάζω
σχόλια για τη βάρβαρη εποχή μας. Ή τις περιγραφές για τον κανιβαλισμό, αυτή
την ασύλληπτη διαστροφή που δικάζεται στη Γερμανία. Ή τη φωτογραφία του Σαντάμ
με τα γένια και το στόμα να εξετάζεται σαν άλογο ή γελάδα, καλά το είπαν.
Βαρβαρότητες πράγματι ζούμε, αλλά δεν μπορείς να πεις ότι δεν αλλάξαμε
προσανατολισμό ως ανθρωπότητα. Υπάρχουν ακόμα εκείνοι που με κάποιον τρόπο
κουβαλάνε το παρελθόν ως διαστροφή, άλλη εξήγηση δεν υπάρχει. Κάπως έτσι
πρέπει να διεγείρεται ο κανίβαλος. Και δεν είναι τυχαίο που με τη σύλληψη του
Σαντάμ θυμήθηκαν πολλοί ρωμαϊκούς θριάμβους.