ANTIΔIHΓHMATA 2003 5. Λαγνεία

“Αγαπημένε φίλε,

Θεωρώ υποχρέωσή μου να σου αναγγείλω τη δυσάρεστη είδηση, όσο και
εξακριβωμένη, ότι η σύζυγός σου σε απατά.

Δεν γνωρίζω αν η συμπεριφορά της εσχάτως σε έχει εμβάλλει σε κάποιες
ανησυχίες, ώστε η επιστολή μου να είναι ανεπίκαιρη και άχρηστη. Αν όμως δεν
έχεις την παραμικρή ένδειξη για την εξωσυζυγική της δραστηριότητα, το πλέον
πιθανό, δεδομένης της υποκρισίας και της μαεστρίας των γυναικών να αποκρύπτουν
τα αισθήματα και τις πράξεις των, εν τοιαύτη περιπτώσει, λάβε τα μέτρα σου και
πράξε όπως εσύ νομίζεις για την περιφρούρηση της τιμής και της υπολήψεώς σου.

Επιμένω να κρατήσω την ανωνυμία μου, διότι έχοντας το προνόμιο να απολαμβάνω
τη φιλία σου, δεν θα επιθυμούσα επ’ ουδενί τρόπω να την διακινδυνεύσω εξαιτίας
της απολύτως δικαιολογημένης ευθιξίας σου.

Δεν μπορώ να πω περισσότερα, διότι θα σου αποκάλυπτα την ταυτότητά μου.

Σε χαιρετώ και σου εύχομαι καλή δύναμη».

Την συντομότατη αυτή επιστολή την διάβασα και την ξαναδιάβασα, κι εγώ δεν ξέρω
πόσες φορές, τόσες ωστόσο, ώστε να δοθεί ο χρόνος στη μεν νεαρή γραμματέα μου
να πιει πέντε κούπες σαμπάνια Roederer και να καπνίσει δεκατρία τσιγάρα, σ’
εμένα δε να σταθώ σε ορισμένα σημεία της επιστολής, απολαυστικά όσο και
κωμικά.

Πραγματικά, δεν είχα λάβει ποτέ μια τόσο άστοχη, και σε τελευταία ανάλυση,
τόσο ανακριβή είδηση. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι η γυναίκα μου μπορεί να με
απατά επειδή με απατά. Στα τρία χρόνια γάμου, συν άλλα δύο χρόνια
προγαμιαίας σχέσεως, ατυχώς και για τους δύο, δεν με απάτησε ποτέ. Κι αν με
είχε απατήσει ερήμην μου, τι θα κατόρθωνε; Θα νόμιζε ότι απατούσε κάποιον που
δεν απατάται, διότι η δική μου στάση ζωής αναιρεί την απάτη της.

Πώς να εκλάβω ως απάτη και εξαπάτησή μου, μία πράξη την οποία θα επιθυμούσα
σφόδρα; Προφανέστατα ο φίλος ο οποίος ανέλαβε να μου αναγγείλει τη
δυσάρεστη είδηση θεωρεί την απάτη ως ανεπιθύμητο γεγονός, ως
εξορκισμένο κακό, ως αιτία χωρισμού! Διότι, τι άλλο να σκεφτώ, όταν ο περί ου
ο λόγος φίλος, στις επόμενες αράδες της επιστολής του, κόπτεται για την τιμή
και την υπόληψή μου! Να πράξω όπως νομίζω, γράφει, για να περιφρουρήσω – τι
λέξη! – την τιμή και την υπόληψή μου! Να περιφρουρήσω τι; Ό,τι δεν τιμώ και
ό,τι δεν υπολείπτομαι! Την τιμή και την υπόληψη! Κι επειδή η γυναίκα μου με
απατά ή νομίζει ότι με απατά ή τέλος πάντων δεν με απατά όσο κι αν με
απατά, θίγεται η τιμή και η υπόληψή μου; Και πώς είναι δυνατόν να θίγεται η
τιμή και η υπόληψή μου, από πράξεις οι οποίες όχι μόνον δεν με βλάπτουν αλλά
αντιθέτως με βυθίζουν στην ευδαιμονία και αναζωπυρώνουν έναν έρωτα που έχει
σβήσει προ πολλού ολοσχερώς, έναν έρωτα που έχει παραχωρήσει τη θέση του στην
αβάσταχτη θλίψη της ρουτίνας, ώστε να εξαναγκάζομαι να βρίσκω καταφύγιο στις
αγκάλες της γραμματέως μου!

Αγαπητέ φίλε, αν και από ευγενή – κατ’ εσέ – κίνητρα κινούμενος, εξαιτίας της
κοινής, της απεχθούς – κατ’ εμέ – κοινής λογικής σου, τώρα ακριβώς χάνεις το
προνόμιο της φιλίας μου, αν ποτέ υπήρξε τέτοιο προνόμιο κι αν η φιλία μου
μπορεί να θεωρείται προνόμιο!

Ζήσε, αγαπητέ φίλε, στον κόσμο σου και άφησέ με να ζω στον δικό μου τον κόσμο,
της λαγνείας, την οποία θα προσπαθήσω να βιώσω ενδόξως, μέχρι τελικής
εξαφανίσεως και του τελευταίου ίχνους της τιμής και της υπολήψεώς μου.

Μετά το τέλος της παρατεταμένης αναγνώσεως, η εξασκημένη στα τοιαύτα
γραμματεύς μου, σαν να μάντεψε την ευτυχία και την καλή μου διάθεση, και με
ένα ανεπαίσθητο νεύμα της αριστεράς ψεύτικης βλεφαρίδας της, με προσκάλεσε να
εορτάσομε το χαρμόσυνο γεγονός, προσφέροντάς μου από το στόμα της, στόμα με
στόμα, μια γουλιά σαμπάνια και τον καπνό, πάλι στόμα με στόμα, της τελευταίας
ρουφηξιάς του τσιγάρου της.

H σχεδόν αρρωστημένη παρατηρητικότητά μου διέγνωσε μιαν ασυνήθιστη βιασύνη,
διέγνωσε στο νεύμα της βλεφαρίδας της μιαν ανησυχία, μια νευρικότητα, κάτι σαν
φτεροκόπημα φοβισμένου πουλιού που δεν έμοιαζε με το αλαζονικό φτερούγισμα της
φιλάρεσκης πέρδικας, όπως μέχρι τώρα η Λέλα με είχε συνηθίσει, με τα
παιχνιδίσματα της βλεφαρίδας της, όταν την ανοιγόκλεινε αργόσυρτα, τον πρώτο
καιρό πάνω στον λοβό του αυτιού μου, και αργότερα στις άκρες των χειλιών και
στις ρώγες του στήθους μου προκαλώντας μου μύριες όσες γλυκές και αιχμηρές
ανατριχίλες. Είτε από διαίσθηση – παρακολουθώντας κατά τη διάρκεια της
ανάγνωσης το χαμόγελό μου να πλαταίνει – είτε από ζαβολιά – έχοντας πιθανόν
διαβάσει πριν από εμένα την επιστολή, πράγμα που έπραττε κατά καιρούς, καθ’
ότι είχε την άδειά μου να διαβάζει πρώτη εκείνη τις ελάχιστες επιστολές που
απευθύνονταν σε μένα προσωπικά ή στην εταιρεία την οποία διηύθυνα – είχε ίσως
θορυβηθεί για το άμεσο μέλλον της, μήπως και κλονισθεί η θέση της, η οριζοντία
θέση της στον καναπέ της εταιρείας, μήπως και περιπέσει στην αδράνεια ή και
την ανεργία.

H Λέλα είχε ξεκινήσει τη δράση της στην εταιρεία, όταν οι σχέσεις με τη
γυναίκα μου είχαν περιπέσει σε αδράνεια, πριν από δέκα μήνες περίπου. Είχε
προτιμηθεί από πολλές άλλες υποψήφιες, οι οποίες συνέρρευσαν στο γραφείο μου,
έπειτα από σχετική αγγελία στην εφημερίδα, διότι με έπεισε από την πρώτη
στιγμή ότι ενώ είχε μεγάλη διάθεση για προσφορά, δεν είχε την παραμικρή
διάθεση για δουλειά, ενώ διέθετε τα πλουσιότερα φυσικά προσόντα, δεν διέθετε
κανένα τυπικό προσόν και, βεβαίως, ήταν απροκαλύπτως ψεύτρα.

Κατά την ολιγόλεπτη συνέντευξή μας, μου είχε αραδιάσει ένα σωρό ικανότητες,
πλήρη γνώση χειρισμού του υπολογιστή, γνώσεις διοικήσεως επιχειρήσεων,
στοιχειώδεις νομικές γνώσεις, σύνταξη συμβολαίων και επιστολών, αρίστη γνώση
της αγγλικής και γαλλικής γλώσσας. Όταν της είχα αντιτείνει ότι καμιά από
αυτές τις δεξιότητες δεν θα χρησίμευαν και ότι βεβαίως δεν είχα την αξίωση να
γνωρίζει φινλανδικά και λιθουανικά, καθ’ ότι η εταιρεία συναλλάσσεται μόνο με
τις χώρες όπου ομιλούνται οι ως άνω γλώσσες, μου απάντησε αφοπλιστικά:
«Ευτυχώς που είναι έτσι τα πράγματα, γιατί δεν ξέρω πού πάν’ τα τέσσερα. Δεν
γνωρίζω ούτε υπολογιστή, δεν γνωρίζω ούτε γνώσεις ούτε γλώσσες ούτε
τίποτα. Μόνο τηλέφωνο γνωρίζω, αν δεν είμαι αφηρημένη. Έρχομαι εδώ για
να δουλέψω σκληρά, έχω μεγάλη ανάγκη», είπε αλλάζοντας σταυροπόδι, αλλάζοντας
με αργή, αργότατη και έντεχνη κίνηση τα πόδια, προβάλλοντας τα εκτυφλωτικώς
προκλητικά της σανδάλια και ένα μεγάλο τμήμα των σφριγηλών μηρών της.

– Προσλαμβάνεστε, είπα στη Λέλα, η οποία ακόμη και σήμερα, έπειτα από τόσους
μήνες, δεν γνωρίζει για ποια δουλειά είχε προσληφθεί ούτε είχε φροντίσει ποτέ
να το μάθει.

– Από αύριο;

– Κι από τώρα, αν θέλετε.

– Θέλω, θέλω πολύ. Θα πέσω με τα μούτρα στη δουλειά, είπε.

– Να πέσετε, της είπα, δείχνοντάς της τον καναπέ.

– Καπνίζετε; την ρώτησα.

– Μπορεί να έχω χίλια ελαττώματα, αλλά τσιγάρο δεν έχω βάλει ποτέ στο στόμα
μου, μου απάντησε, νομίζοντας ότι το κάπνισμα απαγορευόταν όπως συνέβαινε στα
περισσότερα σοβαρά γραφεία.

Έπειτα με βηματισμό ελαφρώς και ηθελημένως ασταθή, κινήθηκε προς τον καναπέ,
όπου εγκαταστάθηκε για τα καλά επί δέκα περίπου μήνες, από την ημέρα της
προσλήψεώς της μέχρι σήμερα, παρουσιάζοντάς μου ένα ανεξάντλητο ρεπερτόριο
τρόπων καθίσματος και ξαπλώματος, άπειρους συνδυασμούς τοποθετήσεων, στάσεων,
οπτικών γωνιών και προοπτικών του σώματός της, σε συσχετισμούς και
εναρμονίσεις με τα καπνοΰφαντα φορέματά της και τους αραχνοΰφαντους καπνούς οι
οποίοι εσαεί την περιέβαλαν. Διότι η Λέλα, μόλις εγκαταστάθηκε στον καναπέ,
σαν να μη συνέβαινε τίποτε, σαν να μην είχε κάνει η ίδια δηλώσεις, έβγαλε από
την τσάντα της ένα πακέτο άφιλτρων τσιγάρων Gitanes, άναψε ένα, και τράβηξε
δυο βαθιές ρουφηξιές, βαθιές και λαίμαργες.

– A, ξέχασα, εδώ δεν καπνίζουν, είπε.

– Ώστε καπνίζετε; την ρώτησα.

– Καπνίζω, απάντησε με ένα χαριτωμένο και αθώο χαμόγελο. Καπνίζω πολύ, καπνίζω
ασύστολα, καπνίζω σαν αράπης.

– Καπνίστε, της είπα. Καπνίστε όσο θέλετε, καπνίστε ασύστολα, καπνίστε σαν
αράπης.

– Κόντεψα να σκάσω, τόση ώρα χωρίς τσιγάρα. Ήταν σωστό μαρτύριο, είπε
βγάζοντας από τα κατακόκκινα χείλια της δαχτυλίδια καπνού, επί δέκα μήνες,
δαχτυλίδια καπνού και μόνο δαχτυλίδια καπνού.

H Λέλα ήταν η προσωποποίηση της λαγνείας, μιας λαγνείας όπου η ανατολίτικη
νωχέλεια και παθητικότητα συνυπήρχαν με την οξύτερη προκλητικότητα και
απληστία της γυναίκας η οποία έχει προ πολλού διαβεί και υπερβεί τα όρια της
χειραφέτησης, έχοντας εισέλθει αμετακλήτως στη χώρα της αιώνιας θηλυκότητας.

Το θαύμα της Λέλας, ανανεούμενο διαρκώς, εορταζόταν και διαρκώς, καθημερινώς,
με τρεις ή και τέσσερις μποτίλιες του ποτού της αρεσκείας της, τη σαμπάνια
Roederer. H σαμπάνια Roederer, η γενικότερη τάση της για τη χλιδή και ο
αλόγιστος εμπλουτισμός της συλλογής της σε εσώρουχα και ψηλοτάκουνα σανδάλια
με κατέστρεφαν οικονομικά. Ο αξιοπρεπέστατος μισθός της αντιπροσώπευε μόλις το
εν εκατοστόν του ποσού που ξόδευα για τη χάρη της και για τη χάρη των ματιών
μου. H αναισθησία της ήταν το δικό μου αναισθητικό, το αναισθητικό εκείνο που
με εκτροχίαζε και από την στοιχειωδέστερη λογική, που με περιέβαλε με ένα
νεφέλωμα, εντός του οποίου διέκρινα μόνο ό,τι ήθελα να διακρίνω· τις
βραδύτατες εναλλαγές των στάσεών της στον καναπέ, όταν αποκαλύπτονταν στη θέα
μου, ολέθρια, αποσπασματικά και μελετημένα τα μέρη των παραφρόνων εσωρούχων
της και των αλαβάστρινων μελών της.

Επί ένα δεκάμηνο, η σχέση με τη Λέλα με είχε βυθίσει ψυχή τε και σώματι στην
τέλεια αποχαύνωση, ενώ είχε οδηγήσει την «εταιρεία» σε πλήρη μαρασμό. Στην
πραγματικότητα, η «εταιρεία» ήταν αρχιτεκτονικό γραφείο εσωτερικών χώρων, όπου
απασχολούσα μία δεκάδα συνεργατών και υπαλλήλων μέχρι την πρόσληψη της Λέλας.
Από την ημέρα εκείνη, οι πόρτες που οδηγούσαν στους υπόλοιπους χώρους,
σχεδιαστήρια και γραφεία, κλειδώθηκαν ώστε να διακοπεί η εσωτερική
επικοινωνία. Οι συνεργάτες μου όταν επεράτωναν τις εκκρεμούσες εργασίες, μη
έχοντας νέες παραγγελίες, εφόσον δεν αναλάμβαναν νέες αναθέσεις και δεν
απαντούσα καν στο τηλέφωνο, εγκατέλειπαν την «εταιρεία» προς εξεύρεσιν νέας
εργασίας.

H Λέλα, βέβαια, δεν είχε υποψιαστεί τίποτα και καθ’ όλη τη μέχρι τώρα θητεία
της δεν έδειξε το παραμικρό ενδιαφέρον να υποψιαστεί. H απάθειά της, το
κυριότερο ίσως χαρακτηριστικό της, ήταν απαράμιλλη. Απάθεια η οποία συνυπήρχε
με την αδράνεια, την οκνηρία και τη νωχέλεια. Όσο για τις πολυτέλειες που της
παρείχα, δεν τις διεκδικούσε ποτέ η ίδια. Ήταν οι δικές μου αυθόρμητες
προσφορές λατρείας στον βωμό της λαγνείας, της λαγνείας που η Λέλα
προσωποποιούσε.

Αυτή την κατάσταση του αισθησιακού τέλματος δεν σκόπευα να την διαταράξω. Δεν
επιθυμούσα με τίποτα να σωθώ από την αποχαύνωσή μου, δεν το επιθυμούσα, δεν. H
άπληστη Λέλα, παρά τη θέλησή της, είχε απορροφήσει και την τελευταία μου
ικμάδα ενέργειας, με είχε μεταβάλει σε φυτό εσωτερικού χώρου – το μοναδικό
στοιχείο που σχετιζόταν με τις δραστηριότητες τής τέως επιχειρήσεώς μου. H
Λέλα είχε ξεριζώσει εντός μου όλα εκείνα τα νεύρα που κινούν τα νήματα της
ενέργειας και της δράσης. Οποιαδήποτε δράση ή πράξη, κυρίως η ερωτική πράξη θα
οδηγούσε στην κατάρρευση αυτού του λαμπρού και εύθραυστου οικοδομήματος,
καμωμένου από βούρκο, καπνό, άρωμα και φυσαλίδες σαμπάνιας.

H λαγνεία έχει τους δικούς της σκληρούς και απάνθρωπους νόμους και η παραβίασή
τους ενδέχεται σύντομα να διαλύσει το λαμπρό βασίλειο τους ανεκπλήρωτου πόθου.

H εκπλήρωση του πόθου είναι η αναπόφευκτη μοίρα των παθιασμένων και αφελών
ερωτευμένων. Ακόμη και οι πιο σοφοί και επιδέξιοι εραστές, ενδέχεται να
ενδώσουν στην ομολογουμένως βίαιη και φυσική παρόρμηση της ερωτικής πράξης.
Και επειδή η ερωτική πράξη – παρά τις εκατόμβες των θυμάτων – είναι
αναπόφευκτη, δεχόμουν αλλά και παρότρυνα τη Λέλα να την υφίσταται και να
επιλέγει η ίδια τα κατά καιρούς θύματά της. Έτσι ήμουν διακριτικός παρατηρητής
των σεξουαλικών άθλων της, ενώ ταυτόχρονα ικανοποιούνταν εντός μου τα ζωογόνα
αισθήματα της ζήλειας και της επιβεβαίωσης, από την σύγκρισή μου με τους
ανύποπτους και καταδικασμένους εκ προοιμίου αντιζήλους μου.

Με πολύ λιγότερη επιθυμία, σπανίως είναι η αλήθεια, υπέκυπτα κι εγώ στις
παροτρύνσεις της Λέλας, εμπλεκόμενος σε σχέσεις με άλλες γυναίκες, τις οποίες
μου παρείχε η ίδια από τον κύκλο των φιλενάδων της, μόνο και μόνο για να
ικανοποιήσω την έφεσή της στην οφθαλμολαγνεία, αδιαχώριστο μέρος της
γενικευμένης λαγνείας της.

Με τη Λέλα λοιπόν είχα κατορθώσει να περιπέσω στην αποχαύνωση, να χάσω την
τιμή και την υπόληψή μου, να καταστραφώ οικονομικά, να σύρομαι πίσω απ’ τα
φουστάνια της και να της γλείφω, δίκην σκύλου, τα πόδια. Ποιο άλλο θα μπορούσε
να είναι το όνειρο κάθε λογικώς σκεπτομένου ανδρός;

H αιθρία της λαγνείας, ομολογώ, διαταράχθηκε από την επιστολή που με
πληροφορούσε για την απιστία της γυναίκας μου. H προσοχή μου διασπάστηκε. Το
ενδιαφέρον μου, εις το εξής θα μοιραζόταν στο μέτωπο της Λέλας και το μέτωπο
της συζύγου μου.

Αν και δεν άντεχα την ταλαιπωρία των παρακολουθήσεων, ξεχύθηκα στην
παρακολούθησή της. Το κίνητρο ήταν ευγενές. Να ξαναζωντανέψει ο έρωτας προς τη
γυναίκα μου.

Λαχταρούσα να επιβεβαιωθούν οι καταγγελίες της ανωνύμου επιστολής, λαχταρούσα
να την δω, ώριμη πια να κυλίεται και εκείνη στο βούρκο της λαγνείας,
λαχταρούσα να διπλασιάσω τις απολαύσεις μου – διότι βέβαια δεν σκόπευα να
διακόψω τη σχέση μου με τη Λέλα.

Μια ημέρα μετά την ανάγνωση της επιστολής, διατάραξα για πρώτη φορά το ωράριο
εργασίας στην «εταιρεία», λέγοντας στη Λέλα ότι πρέπει να φύγω αμέσως, ότι
κάποια υποχρέωση με καλούσε στην επαρχία. Της είπα μάλιστα, αν θέλει να φύγει
κι εκείνη.

Καθυστέρησα πάνω από μιάμιση ώρα να επιστρέψω στο σπίτι μου, παίρνοντας σβάρνα
τα καφενεία. Ήθελα να μου δοθεί ο καιρός, να συμφιλιωθώ με τις νέες
προοπτικές, να προετοιμαστώ κατάλληλα, να οπλιστώ με ψυχραιμία, να τιθασεύσω
τη ζήλεια, να φανταστώ επιτέλους τη γυναίκα μου στην αγκαλιά κάποιου άλλου.
Ποιου άλλου; Κι αν αυτός ο άλλος ήταν κάποιος ανάξιος, ένας πρώτος τυχών, ένας
οποιοσδήποτε, πώς θα αντιδρούσα; Τι θα γινόταν; Θα θριάμβευε η ματαιοδοξία μου
ή μήπως θα υποβιβαζόταν κι άλλο η γυναίκα μου; Κι αν ο κάποιος ήταν αντάξιός
μου ή και ανώτερός μου πώς θ’ αντιδρούσα; Θα πληγωνόταν η ματαιοδοξία μου; Θα
παραδεχόμουν την ανωτερότητά του; Θα με δάγκωνε το φίδι της ζήλειας; Τι θα
γινόταν; Και η γυναίκα μου; Αν ερωτευόταν πραγματικά τον εισβολέα τι θα
έπραττε; Θα του δώριζε ολοκληρωτικά τον εαυτό της; Θα ήταν ικανή να μοιράζεται
μεταξύ συζύγου και εραστή; Να μοιράζεται μεταξύ ενός ξαναζεσταμένου συζύγου
και ενός φλεγόμενου εραστή;

Με τις σκέψεις αυτές να τριβελίζουν το μυαλό μου, έφτασα στο σπίτι μου. Ένα
διαμέρισμα αρκετά ευρύχωρο, με δύο απομακρυσμένες μεταξύ τους εισόδους, ώστε
με την δέουσα προσοχή, να μη γίνει αντιληπτή η είσοδος και η παρουσία μου.

Ξυπολήθηκα και προχώρησα, σχεδόν χωρίς καμία προφύλαξη – στο κάτω κάτω της
γραφής βρισκόμουν στο ίδιο μου το σπίτι – έως ότου έφτασα στον διπλανό της
κρεβατοκάμαρας χώρο. Εκεί, από μια λεπτότατη σχισμή που άφηνε η σχεδόν κλειστή
πόρτα, εν μέσω καπνού τσιγάρων που αργόσβηναν παρατημένα στο σταχτοδοχείο,
πάνω στο κρεβάτι, είδα τη γυναίκα μου και τη Λέλα, ημίγυμνες να ξεδιπλώνουν,
μπροστά στα μάτια μου, το θέαμα των πιο ακόλαστων περιπτύξεων, τις οποίες
στιγμάτιζαν πού και πού αναστεναγμοί, γέλια και λόγια.

– Πώς αντέδρασε όταν διάβαζε το γράμμα; ρωτά η γυναίκα μου.

– Το διάβασε πολλές φορές. Έδειχνε ψύχραιμος, απαντά η Λέλα.

– Είσαι βέβαιη ότι διάβαζε το δικό μας γράμμα; Το γράμμα που γράψαμε μαζί;

– Του το έδωσα με τα ίδια μου τα χέρια.

Απομακρύνθηκα, έβαλα τα παπούτσια μου και βγήκα αθόρυβα. Πήρα τους δρόμους.
Δεν μπορούσα να αντέξω τόσην ευτυχία. Δεν μπορούσα να αντέξω τις μελλοντικές
προοπτικές των απολαύσεών μου. Έκρινα προς το παρόν ότι έπρεπε να προσποιούμαι
την άγνοια, άγνοια και προς την γυναίκα μου και προς τη Λέλα. Έπρεπε, πάση
θυσία, να μη διαταράξω αυτή τη σχέση. Έπρεπε να σχεδιάσω τις μελλοντικές μου
κινήσεις, να επιλέξω τους κατάλληλους και λεπτούς χειρισμούς, να μελετήσω την
αλάνθαστη όσο και δόλια τακτική, ώστε να εισέλθω κι εγώ ανεπαισθήτως σε ένα
νέο και πρωτόγνωρο παράδεισο. Πώς όμως, δεν θα προδοθεί ο νέος, αφόρητος πια
έρωτάς μου απέναντι στη γυναίκα μου; Έχω ερωτευτεί και πάλι τη γυναίκα μου,
όπως ποτέ δεν την είχα ερωτευτεί μέχρι τώρα.