ANTIΔIHΓHMATA 2003 4. Λαιμαργία

Δύο Γερμανίδες ήταν καθισμένες σε ένα τραπέζι μπροστά στο ψυγείο του
ζαχαροπλαστείου και είχαν μόλις παραγγείλει. Λίγο πιο πίσω, κάτω από τον
μοναδικό ανεμιστήρα, στεκόταν όρθια μια νεαρή γυναίκα, με χλωμό πρόσωπο και
αγχωμένη έκφραση.

Είχε έρθει στο νησί στην αρχή του καλοκαιριού για να γράψει ένα βιβλίο. Είχε
νοικιάσει ένα μικρό σπίτι στην άκρη του λόφου και για ένα μήνα έζησε κλεισμένη
χωρίς να μιλήσει σε άνθρωπο. Μόλις αποφάσισε να βγει, η πρώτη κίνησή της ήταν
να πάει να αγοράσει τρία διαφορετικά είδη τυρόπιτας. Δοκίμασε μια άκρη από την
καθεμία και πέταξε και τις τρεις. Δαγκώνοντας τις τυρόπιτες, είχε αισθανθεί
απροσδόκητη ενοχή και τύψεις για το βιβλίο της. Αν ήθελε να το τελειώσει μέχρι
το φθινόπωρο, θα έπρεπε να συγκεντρωθεί μόνο σ’ αυτό. Έτσι απομονώθηκε πάλι
στο σπίτι και αφοσιώθηκε μόνο στο γράψιμο.

– Τι θα πάρετε; ρώτησε το γκαρσόνι.

– Τι θα πάρω… είπε η νεαρή γυναίκα. Στεκόταν ακόμα όρθια και τέντωσε τον
λαιμό της για να δει το ψυγείο. Οι Γερμανίδες είχαν ακουμπήσει τους
ταξιδιωτικούς σάκους τους μπροστά στη βιτρίνα, κρύβοντας τη θέα στα γλυκά.
Ήταν γριές και γεροδεμένες και μιλούσαν πολύ δυνατά.

Ζήτησε μια πορτοκαλάδα και κάθησε σ’ ένα τραπέζι.

Στην αρχή ήταν οι κατσαρίδες. Έβγαιναν το βράδυ από τον νεροχύτη και
κυκλοφορούσαν στην κουζίνα και στον διάδρομο. Το βιβλίο της, μία
μυθιστορηματική βιογραφία για δύο Άγγλους καλλιτέχνες που από την αρχή της
καριέρας τους ζούσαν μαζί και δημιουργούσαν σαν ένα άτομο, προχωρούσε πολύ
καλά μέχρι τη νύχτα που σηκώθηκε για να πιει νερό και είδε μια μεγάλη μαύρη
κατσαρίδα να κυκλοφορεί στην κουζίνα κουνώντας νωχελικά τις κεραίες της.
«Είσαι σίγουρη ότι μπορείς να προφυλάξεις τον εαυτό σου;» ρώτησε ο φίλος της
στο τηλέφωνο. Εκτός από ενδιαφέρον, η ερώτηση υπονοούσε και την επιθυμία του
να την επισκεφθεί στο νησί, ενδεχόμενο που η γυναίκα απέκλεισε αμέσως, έχοντας
αποφασίσει να αποφύγει οποιονδήποτε περισπασμό στη διάρκεια της παραμονής της.
Προμηθεύτηκε κατσαριδοκτόνα σε σπρέι και σε σκόνη, άδειασε τα ντουλάπια,
ψέκασε παντού και σε λίγες μέρες οι κατσαρίδες είχαν εξαφανιστεί.

Πλησίαζε στο τέλος της πρώτης γραφής του βιβλίου της και είχε κολλήσει σε μια
φράση. «Τρώμε, φτύνουμε, ουρούμε, αφοδεύουμε», είχε πει σε μια συνέντευξη ο
ένας από τους καλλιτέχνες και εκείνη δεν ήταν σίγουρη αν έπρεπε να την πάρει
στην κυριολεξία της ή να τη θεωρήσει μια κάπως κυνική μεταφορά για τον κύκλο
της ζωής. Το γεγονός ότι στην τελευταία τους δουλειά οι καλλιτέχνες
φωτογράφιζαν δείγματα ούρων και σπέρματος, μεγεθυσμένα στο μικροσκόπιο, έδινε
έρεισμα στη δεύτερη εκδοχή, αλλά δεν αρκούσε για να διαλύσει τις αμφιβολίες
της. Είχε δει αυτές τις φωτογραφίες, μερικές φορές τα σχέδια ήταν
συναρπαστικά, με μια έξοχη λιτότητα και πρωτοτυπία σαν ζωγραφιές σπηλαίων της
παλαιολιθικής εποχής. Ήταν εκπληκτικό πώς τόση ομορφιά μπορούσε να ξεπηδήσει
από σιχαμένα δείγματα ούρων και σπέρματος αγνώστων, κι αυτή η διαπίστωση την
έκανε να ανατριχιάσει στη θέση της πίσω από το τραπέζι, καθώς νέες σκέψεις,
πιο σύνθετες, κάλπαζαν στο μυαλό της. Σηκώθηκε και περπάτησε γρήγορα πάνω κάτω
στο δωμάτιο, προσπαθώντας να αξιολογήσει αυτές τις καινούργιες σκέψεις, και
νιώθοντας ίλιγγο για την προοπτική που ανοιγόταν μπροστά της, όταν πρόσεξε ένα
σχέδιο εξίσου όμορφο, αφηρημένο και μινιμαλιστικό, στο δάπεδο του διαδρόμου.
Χρειάστηκαν πέντε λεπτά για να αντιληφθεί ότι ήταν περιττώματα ποντικών.

Οι Γερμανίδες έπιναν τις μπίρες τους και τραγουδούσαν με κατακόκκινο πρόσωπο.
Πρέπει να του μιλήσω, σκέφτηκε η κοπέλα βλέποντας το γκαρσόνι να πλησιάζει με
την πορτοκαλάδα. Οι νύχτες της είχαν γίνει εφιαλτικές εξαιτίας των ποντικών.
Τους άκουγε να τρέχουν στην κουζίνα και στο δωμάτιό της, να κρύβονται κάτω από
το κρεβάτι της και να της τραβάνε το σεντόνι. Ήταν αδύνατον να συγκεντρωθεί.
Είχε πάψει να γράφει. Είχε δοκιμάσει όλα τα φάρμακα, τα πιο ισχυρά δηλητήρια,
είχε αδειάσει τα ντουλάπια και ψεκάσει όλο το σπίτι. Παραδόξως οι ποντικοί
καταβρόχθιζαν οποιοδήποτε φάρμακο, πάχαιναν και δυνάμωναν. Έτρωγαν ένα
παρασκεύασμα που περιείχε ποσότητα στρυχνίνης ικανή να σκοτώσει έναν λόχο και
ζητούσαν κι άλλο! Είχε πιάσει στα πράσα έναν μεσόκοπο ποντικό που κάθε βράδυ
παραμόνευε τη στιγμή που εκείνη θα πήγαινε να ψεκάσει για να ορμήσει στο
φάρμακο σαν πρεζόνι και το επόμενο πρωί ο ίδιος ποντικός εμφανιζόταν
αγουροξυπνημένος κι έγλειφε λαίμαργα το ίδιο σημείο στο δάπεδο. Ίσως τα
μυοκτόνα να είχαν αφροδισιακές ιδιότητες γιατί είχε την εντύπωση ότι ο αριθμός
των ποντικών αυξανόταν συνέχεια. Κυκλοφορούσαν πια ανενόχλητοι στο σπίτι πριν
ακόμα νυχτώσει, έκαναν βόλτες με τα παιδιά τους και καλούσαν φίλους τους από
χωράφια και γειτονικούς αχυρώνες σε πάρτι.

«Χρειάζομαι εξολοθρευτή», είπε κι εξήγησε σύντομα στο γκαρσόνι την επέλαση των
ποντικών. Πρώτη φορά απευθυνόταν σε ντόπιο για να ζητήσει βοήθεια – από την
αρχή είχε προσπαθήσει να είναι αυτάρκης και να γράψει το βιβλίο της
απομονωμένη, αποφεύγοντας τις επαφές με το χωριό. Αλλά τώρα, βγαίνοντας από το
ζαχαροπλαστείο με το τηλέφωνο του εξολοθρευτή γραμμένο σε χαρτοπετσέτα, ένιωσε
ανακούφιση και καθώς προχωρούσε ανάμεσα στα χωράφια γυρίζοντας σπίτι της,
μερικές πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες σχετικά με τη διφορούμενη αθωότητα των δύο
καλλιτεχνών και την εξοργιστική, σχεδόν βλάσφημη αισιοδοξία που χαρακτήριζε το
έργο τους, σχηματίστηκαν στο μυαλό της και ανυπομονούσε να καθήσει στο τραπέζι
της για να αρχίσει να γράφει.

Την ημέρα του εξολοθρευτή, η γυναίκα φόρεσε ένα τζιν, ένα ξεβαμμένο πουκάμισο,
χτένισε τα μαλλιά της και τον περίμενε. Ήταν περασμένο μεσημέρι, πολύ αργότερα
από την καθορισμένη ώρα, όταν είδε από το παράθυρο έναν μεσόκοπο άντρα με
σακίδιο και τρόμπα στον ώμο να ανεβαίνει αργά τον λόφο.

Ο εξολοθρευτής κοίταξε ερευνητικά γύρω του. «Δεν υπάρχει πρόβλημα», είπε
εννοώντας μάλλον ότι το σπίτι ήταν μικρό και η απολύμανση εύκολη. Ήταν
εύσωμος, με γαλάζια μάτια κι ευγενική φυσιογνωμία. Έβγαλε από το σακίδιο μια
προστατευτική μάσκα και τη φόρεσε και η γυναίκα πήρε ένα βιβλίο και βγήκε έξω.
Είχε αντηλιά και σχεδόν αποκοιμήθηκε ακούγοντας τα τζιτζίκια. Όταν άνοιξε τα
μάτια της, είχε δροσίσει και ο ήλιος είχε κατέβει χαμηλά.

Ο εξολοθρευτής έπλενε τα χέρια του στον νεροχύτη της κουζίνας. Παντού μέσα στο
σπίτι υπήρχαν λιμνούλες μ’ ένα γαλακτώδες υγρό που φωσφόριζε.

– Να σας προσφέρω κάτι να πιείτε; ρώτησε η γυναίκα, αφού τον πλήρωσε.

– Έχω άδειο στομάχι…

– Θα φτιάξω κάτι, να φάμε μαζί, πρότεινε εκείνη γιατί δεν της άρεσε καθόλου η
ιδέα να μείνει μόνη της στο σπίτι και ν’ αρχίσει να ανακαλύπτει πτώματα
ποντικών.

Ο εξολοθρευτής δέχτηκε και η γυναίκα ετοίμασε γρήγορα μια μακαρονάδα με
κόκκινη σάλτσα. Ήταν απόλαυση να τον βλέπεις να τρώει. Χαιρόταν την κάθε του
μπουκιά, πίνοντας μεγάλες γουλιές κρασί κι όταν άδειασε και την τρίτη μερίδα,
σκούπισε προσεχτικά το πιάτο του με ομοιόμορφα κομμάτια φρέσκο ψωμί που είχε
κόψει προηγουμένως. Δεν μίλησαν σχεδόν καθόλου, ο εξολοθρευτής έτρωγε και η
γυναίκα τον παρακολουθούσε να τρώει κι ύστερα εκείνος έφυγε με την υπόσχεση
ότι θα περνούσε σύντομα να ελέγξει το αποτέλεσμα της απολύμανσης.

– Δεν είδα πτώματα, είπε η γυναίκα το επόμενο απόγευμα. Ανησυχούσε μήπως το
νέο φάρμακο είχε γίνει ένα επιπλέον έδεσμα για τους ποντικούς.

– Είσαστε τυχερή, είπε ο εξολοθρευτής, «τα ποντίκια σας ανήκουν σε μια
κατηγορία που πηγαίνει να πεθάνει αλλού».

– Σαν τους ελέφαντες;

Ο εξολοθρευτής δεν έκανε κανένα σχόλιο. H γυναίκα πρόσεξε ότι ήταν
φρεσκοπλυμένος και φορούσε καθαρό πουκάμισο. Βλέποντάς τον να κοντοστέκεται
στην εξώπορτα, τού πρότεινε πάλι να μείνει να φάνε μαζί. Είχε κοτόπουλο με
πατάτες στον φούρνο και έκοψε μια μεγάλη σαλάτα. Πάλι χάζεψε με ενδιαφέρον την
τελετουργία του γεύματος του εξολοθρευτή, πώς οριοθετούσε τον χώρο γύρω από το
πιάτο του, στοιχίζοντας μαχαιροπίρουνα και ποτήρια, κόβοντας εκ των προτέρων
κάθε φέτα ψωμί σε ισάριθμα κομμάτια, μετακινώντας ελαφρά με το μαχαίρι τα
κομμάτια του φαγητού μέσα στο πιάτο του ώστε να δημιουργηθούν αρμονικές
αντιστοιχίες και πώς, επιτέλους, άρχιζε να τρώει μασώντας αργά, στοχαστικά, με
απροκάλυπτη ηδονή.

Τις επόμενες ημέρες το βιβλίο της προχώρησε με γρήγορο ρυθμό. Ανέπτυξε μια νέα
άποψη για τα δείγματα των ούρων που δυστυχώς δεν μπορούσε να εφαρμοσθεί στα
δείγματα σπέρματος. Όλες οι εκκρίσεις δεν είναι περιττώματα. Ούτε όλες οι
θεωρίες μπορούν να προσαρμοσθούν σ’ αυτό που έχουμε στο μυαλό μας, αναγκάστηκε
να παραδεχθεί. Ακόμα κι ένας άνθρωπος τόσο συνηθισμένος σαν τον εξολοθρευτή
δεν μπορούσε να μπει σε ένα καλούπι. Λίγα πράγματα ήξερε γι’ αυτόν. Παρ’ όλο
που τον ενθάρρυνε να μιλήσει για τη ζωή του, οι κουβέντες του ήταν μετρημένες.
Όταν ήταν νέος είχε δουλέψει σε λούνα παρκ, γυρίζοντας όλη την Ελλάδα. Είχε
μια μοτοσυκλέτα κι έκανε τον γύρο του θανάτου. «Είναι μια ολόκληρη ιστορία,
γεμάτη πάθος και μελαγχολία», είπε μόνο κι έσκυψε στο πιάτο του.

Του άρεσε να τρώει. H γεύση του φαγητού τον ξετρέλαινε και τον έκανε
ευτυχισμένο. Της είπε ότι τη νύχτα τριγυρνούσε όλα τα εστιατόρια του νησιού
που διανυκτέρευαν κι ένιωθε σαν αγρίμι. H πορεία του στο φαγητό μοιάζει με
επέλαση ποντικών, παρατήρησε η γυναίκα όταν για πέμπτη συνεχή φορά ο
εξολοθρευτής κάθησε στο τραπέζι απέναντί της κι άρχισε να τρώει.

Ώσπου ξαφνικά ένα βράδυ…

«Θα ήθελα μια γεύση χωρίς να καταπιώ», είπε ο εξολοθρευτής. H γυναίκα τον
κοίταξε απορημένη κι εκείνος τη φίλησε. Έτσι έκαναν έρωτα και διαπίστωσε ότι
ήταν ο καλύτερος εραστής που είχε ποτέ της. Δεν είχε προλάβει να τελειώσει το
φαγητό της και όταν σηκώθηκαν από το κρεβάτι, ο εξολοθρευτής πήγε κατευθείαν
στην κουζίνα και άδειασε το πιάτο της.

Νομίζω ότι είμαι ερωτευμένη, σκέφτηκε η γυναίκα. Οι επόμενες ημέρες κύλησαν
μέσα σ’ έναν πυρετό μαγειρικής, σεξ και γραψίματος. Ήταν Ιούλιος, είχε καύσωνα
και ο αέρας φυσούσε από τη θάλασσα με ξαφνικές ριπές που σου τσουρούφλιζαν το
πρόσωπο, αλλά τίποτα δεν εμπόδιζε τον εξολοθρευτή να ανεβαίνει ασθμαίνοντας
τον λόφο και να έρχεται σπίτι της για φαγητό και έρωτα. Ήταν υπέροχος εραστής.
Δοκίμαζε κάθε σημείο του σώματός της και αφοσιωνόταν ολοκληρωτικά στις
επιθυμίες της οδηγώντας την σε άγρια έκσταση. Τέλος, πριν φύγει κάθε βράδυ,
πρόσθετε με την τρόμπα του λίγο υγρό φάρμακο στις γωνίες του σπιτιού.

Ηταν μια ευλογημένη εποχή. Το βιβλίο της κόντευε να τελειώσει και το
αποτέλεσμα φαινόταν εξαιρετικό. Παρ’ όλο που ήταν αρκετά μετριόφρων, ήξερε ότι
όταν δημοσιευόταν όλοι θα έμεναν άφωνοι, ακόμη και οι πιο δύστροποι κριτικοί.
«Πεινάω τρομαχτικά και πεινάω για πατάτες τηγανητές και αυγό μάτι», είπε ο
εξολοθρευτής εκείνο το βράδυ. Έγλειφε τη ρόγα του αριστερού στήθους της για
αρκετή ώρα καταπίνοντας σαν να μηρυκάζει. Προηγουμένως, είχε αδειάσει ένα ταψί
γεμιστά κι ένα μεγάλο μπολ ρωσική σαλάτα.

«Πεινάω για πατάτες τηγανητές», είπε με λυπημένη φωνή. Άφησε τη ρόγα της και
μασούλησε στο κενό. H γυναίκα σηκώθηκε αμέσως και πήγε γυμνή στην κουζίνα για
να ετοιμάσει αυτό που της ζήτησε. «M’ έχει πιάσει λύσσα», τον άκουσε να
φωνάζει. «Αληθινή βοδινή μπριζόλα…», βόγκηξε αμέσως μετά. H γυναίκα πήρε μια
μπριζόλα από το ψυγείο και την έβαλε να ξεπαγώσει κάτω από ζεστό νερό.

Πόση ώρα πέρασε; Ελάχιστη, ήταν πολύ συγκινημένη για να προσέξει τον χρόνο.
Καθώς τηγάνιζε τις πατάτες κι έριχνε το αυγό στο καυτό λάδι, ένιωσε ότι το
κορμί της απογειωνόταν μαζί με τους υδρατμούς. Πηγαίνοντας στο δωμάτιο με τον
δίσκο δάγκωσε μια τραγανιστή πατάτα κι έκαψε τη γλώσσα της. Ποτέ της δεν ήταν
τόσο ευτυχισμένη και τίποτα δεν την είχε προετοιμάσει για τον θάνατο του
εξολοθρευτή. Τον βρήκε ανάσκελα στο κρεβάτι, τα γαλάζια μάτια του ανοιχτά, η
λευκή κοιλιά του πρησμένη σαν μπαλόνι. Κοντά στην πόρτα ήταν η προστατευτική
μάσκα και το σακίδιό του. Λίγο πιο πέρα, πεταμένη η τρόμπα του έσταζε ακόμα.
Στο πάτωμα οι λιμνούλες με το ποντικοφάρμακο ήταν υγρές και φωσφόριζαν. Πότε
πρόλαβε να ψεκάσει; Αυτός ήταν ο γρίφος που έπρεπε να λύσει πριν βάλει τα κλάματα.