Tο κλάσμα της κρίσης…

Κάθε χρόνο μιλάμε για κρίση στο θέατρο. Κάθε χρόνο πολλαπλασιάζονται οι
παραστάσεις, αλλά όχι και τα οικονομικά του κοινού… Κάθε χρόνο αυξάνονται οι
παραγωγές, αλλά όχι το θεατρόφιλο κοινό. Κοινός παρονομαστής η κρίση. Κάθε
χρόνο δημιουργούνται τρεις ζώνες, από την προσέλευση του κόσμου. H πρώτη, στην
οποία 10-20 παραστάσεις ξεχωρίζουν και κόβουν εισιτήρια, η δεύτερη με 20-30
παραστάσεις που κάνουν «συμπαθητικές» εισπράξεις και η τρίτη που αθροίζει τις
εμπορικές αποτυχίες κεντρικών και περιφερειακών, καθιερωμένων και πειραματικών
ομάδων. Φέτος, ούτε 10 δεν είναι τα θέατρα που γεμίζουν, λιγότερα από 20 είναι
αυτά που πάνε «συμπαθητικά» και μετά, το χάος. Πρώτο θύμα της κρίσης η
παράσταση του «Μινώα», που κατέβασε την κωμωδία του Ψαθά «Ζητείται ψεύτης» με
πρωταγωνιστή τον Κώστα Βουτσά. Πώς να κρατηθεί μια παράσταση, όταν κόβει 3
εισιτήρια στις καθημερινές; Και θα ακολουθήσουν κι άλλες. Γιατί, ακόμα και
θέατρα όπου οι θεατές μισογεμίζουν τις πλατείες, η εικόνα είναι πλασματική,
αφού το μεγαλύτερο ποσοστό προσέλευσης οφείλεται σε προσκλήσεις..

…και το κλειδωμένο μυστικό

Γρηγόρης Βαλτινός

Το εντυπωσιακό φέτος είναι πως τη μεγαλύτερη κρίση την έχουν παραστάσεις του
λεγόμενου «κέντρου», με πρωταγωνιστές μεγάλα ονόματα. Πλην του Γρηγόρη
Βαλτινού και της Πέμης Ζούνη, που με τη «Βιρτζίνια Γουλφ» δεν έχουν να
φοβηθούν τίποτα. Αλλά και οι παραγωγές του «Εθνικού Θεάτρου», ιδιαίτερα ο
«Άμλετ» και ο «Τελευταίος πειρασμός», έχουν μεγάλη προσέλευση. Πολύ καλά πάνε
και μερικές κωμωδίες, όχι όλες, ούτε οι καλύτερες. Δεν είναι χωρίς σημασία το
γεγονός πως πολυδιαφημισμένες παραστάσεις εξαντλούν το ενδιαφέρον τους στο
επίπεδο της τηλεοπτικής τους προβολής. Τελικά, ποιο είναι το μυστικό που
κινητοποιεί τους θεατές για να μη χάσουν μια παράσταση; E, αυτό «κανένα στόμα
δεν το ‘πε και δεν το ‘βρε ακόμα».