MATIEΣ E, ρε, γλέντια…

Τι όμορφα που γλεντούσαμε, «εκείνα τα χρόνια» – δεκαετία του ’50 – στις «κάτω
γειτονιές», όλα εμείς τα φτωχαδάκια – τσαγκαράδες, γκαρσόνια, εισπράκτορες
λεωφορείων, τραμβαγέρηδες, ραφτάδες, μαραγκοί… Δεν περνούσε γιορτή χωρίς να
το «κάψουμε»! «Ονομαστική εορτή», εννοώ. Γιατί τα γενέθλια, για μας, ήταν μια
σκέτη ημερομηνία – τίποτα περισσότερο.

Στο δικό μου το σπίτι – ένα δωμάτιο σε μιαν αυλή με άλλες οκτώ οικογένειες –
κάθε 15 του Δεκέμβρη – του Αγίου Ελευθερίου – γινόταν χαλασμός κόσμου!
Σηκωνόταν η μάνα μου το πρωί, αφού από την προηγουμένη είχε ασβεστώσει τοίχους
και ταβάνι, κι έφτιαχνε, για χάρη μου, γαλακτομπούρεκο. Έδινε, ύστερα, το ταψί
στον μικρό μου αδελφό για να το πάει στον Μπανέλλα, τον φούρναρη, και μένα μ’
έστελνε στον μπακάλη, τον Κρυσταλλίδη, για ν’ αγοράσω κασέρι και μορταδέλα.

Ο μικρός έφερνε από τον Μπανέλλα τρεις φρατζόλες ψωμί κι ακολουθούσε η
ιεροτελεστία για το «σενιάρισμα» των μεζέδων: κόβαμε το ψωμί, τη μορταδέλα και
το κασέρι σε λεπτές φετούλες και μετά πάνω σε κάθε φετούλα ψωμί βάζαμε τυρί ή
μορταδέλα. Πάνω στην ώρα, έφτανε κι ο πατέρας μου, που έφερνε μια νταμιζάνα
κοκκινέλι από τον Μπαρδαβίλια. Και το μεσημέρι, με το γαλακτομπούρεκο ψημένο
και κομμένο, έτοιμο για σερβίρισμα, άρχιζε η γιορτή: φοράγαμε όλοι τα καλά μας
και περιμέναμε τους επισκέπτες.

Στην αρχή, απομεσήμερο, ερχόντουσαν οι γείτονες, από την αυλή. Τρώγανε το
γαλακτομπούρεκό τους, λέγανε «χρόνια πολλά» και φεύγανε. Προς το βραδάκι,
πλάκωνε η παρέα. Ο Λιάκος, ο Τσούπης, ο Λεωνίδας, ο Πολυκράτης, ο
Τσαγκόγιωργας και ο Άθως, με το πελώριο ακορντεόν. Δεν έπαιζε σπουδαία ο Άθως,
αλλά μπορούσε κάλλιστα να συνοδεύσει τους καλλίφωνους – Μίλτο, Παναγιωτάκη,
Πεπόνια, Κρούσκα – που εμφανίζονταν κατά τις 9, μαζί με τις κοπέλες τους. Και
τα τραγούδια του Γούναρη, του Μαρούδα και του Πολυμέρη δίνανε και παίρνανε.

Ελάχιστα ρεμπέτικα τραγουδούσαμε κι αυτό τσάτιζε τη μάνα μου, που μόνο με
Τσιτσάνη, Παπαϊωάννου και Μάρκο «την εύρισκε». Κάποια στιγμή, όμως, έπαιρνε η
ίδια, νταηλίκι, την κατάσταση στα χέρια της και το δωμάτιο φούντωνε, από
«Φραγκοσυριανές» και «Αχάριστες», «Μοδιστρούλες» και «Φαληριώτισσες». Οπότε,
άρπαζε την ευκαιρία ο πατέρας μου και αφηνόταν σ’ έναν τούρκικο αμανέ.

Το γλέντι κρατούσε ίσαμε τις 3-4 το πρωί. Και κανείς στην αυλή δεν
διαμαρτυρόταν! Κι ας τον περίμενε την άλλη μέρα το σκληρό μεροκάματο. Ακόμα κι
ο Τσάτσος, ο πρώην ταγματασφαλίτης, δεν έλεγε κουβέντα. Καθόταν στο δωμάτιό
του με τη γυναίκα του «την Καθολικιά» και την κόρη τους και ψιλοτραγούδαγε κι
αυτός, απομονωμένος απ’ όλους μας, αλλά με σεβασμό για τη γιορτή, για το γλέντι…