Γιουροβιζιονικό ριάλιτι

Κάθε χρόνο το πικρό ποτήρι της Γιουροβίζιον τροφοδοτεί τηλεοπτικά σόου κατόπιν εορτής, φέτος όμως το σόου θς προηγηθεί χάρη στο ριάλιτι «Eurostar Vodafone»

Αυτήν τη φορά θα πάμε στη Γιουροβίζιον με «ανοιχτά χαρτιά», με τις κάμερες να
παρακολουθούν τη διαδικασία επιλογής της καλύτερης φωνής – τέλος πάντων, μιας
φωνής γιουροβιζιονικής, που να υποστηρίζει τον «αγγλοσαξονικό τύπο
τραγουδιών», όπως ορθά-κοφτά έδωσε την κατεύθυνση η τριμελής κριτική επιτροπή
-, με ψηφοφορίες, να συμμετέχει το έθνος των τηλεθεατών για να μην γκρινιάζει
μετά ότι δεν στάθηκε στο ύψος της κουλτούρας του το γιουροβιζιονικό τραγούδι.

Την παραγωγή του ριάλιτι, το οποίο θα αποτελέσει την τηλεοπτική «εισαγωγή» του
ελληνικού κοινού στο τελικό πανηγύρι της Γιουροβίζιον το ανέλαβε η NET, με
χορηγό μεγάλη εταιρεία κινητής τηλεφωνίας και παρακολουθήσαμε προχθές το πρώτο
επεισόδιο.

Όλα διάφανα, να τα βλέπουμε, και κυρίως την εμπορική αγορά που υποστηρίζει το
σόου της ποπ κατανάλωσης, για να μην μπερδευόμαστε ότι πρόκειται για υψηλή
τραγουδιστική τέχνη που διαγωνίζεται με τους καλύτερους εκπροσώπους της. Αυτό
μπορεί παρεμπιπτόντως να συμβεί, αλλά δεν είναι ο πρώτος στόχος. Αυτός είναι η
κατανάλωση σε κάθε μορφή της.

H κατανάλωση της αγωνίας όσων δηλώνουν συμμετοχή, η κατανάλωση του
θυμού όσων δεν επιλέγονται, του ψώνιου να «ξεχωρίσω», που προκαλεί θυμηδία
αλλά και θλίψη – βασικό συστατικό των σόου επιλογής ταλέντων -, η κατανάλωση
της ατμόσφαιρας σχολικών εξετάσεων με τους καθηγητές να μαλώνουν και να
συμβουλεύουν. «Παιδί μου, έχεις καιρό μπροστά σου να γίνεις καλύτερος»,
ακούσαμε τον Ανδρέα Ροδίτη του πρώην «Συν και πλην» και νυν μέλους της
γιουροβιζιονικής τριμελούς. Μαζί του φυσικά η καθιερωθείσα διά της
συστηματικής παρουσίασης του σχετικού ετήσιου πανηγυριού ως ειδική επί των
γιουροβιζιονικών θεμάτων Δάφνη Μπόκοτα και η καθηγήτρια φωνητικής και έμπειρη
σε ριάλιτι επιλογής ταλέντων από το «Ποπ σταρ» Άρτεμις Γουνάκη, με τα σπασμένα
αγγλοελληνικά της, της οποίας αρέσουν οι φωνές «που κάνουν ποπ».

Όλοι με ύφος ειδημόνων, αφού μέρος του σόου είναι και αυτή η σκηνοθεσία
της τριμελούς εξουσίας, που προκαλεί τόσο το κοινό όσο και τους συμμετέχοντες
να ξεσπάσουν σε θυμό ή χαρά. Αλλιώς, τι ριάλιτι θα έχει το φιλοθεάμον κοινό.

Την ίδια διαδρομή ακολούθησαν και οι Ισπανοί πέρυσι για τη Γιουροβίζιον.
Ξεχώρισε μια στρουμπουλή με ωραία φωνή, την αγάπησε το τηλεοπτικό κοινό καθώς
την έβλεπε να αγωνίζεται να χάσει είκοσι κιλά για να χωρέσει στις προδιαγραφές
της αγοράς, την έστειλαν στη Γιουροβίζιον και πάτωσε. Τα ‘χει αυτά το εν λόγω
πανηγύρι.

Έχουμε κι εμείς εξοικειωθεί με το είδος αυτό των τηλεοπτικών σόου. Ίδιο
με εκείνο για τις «Ποπ σταρ», παρόμοιο με το «Fame» και με αυτό που έρχεται
προσεχώς στο Mega, το «Pop Idol».”. Φαντεζί κρεατομηχανές που προσφέρουν
ελπίδες για σουξέ σε μια αγορά όπου η τραγουδιστική τέχνη γίνεται πρόσχημα για
αναλώσιμα ταλέντα, τα οποία θα στηρίξουν μια ολόκληρη αλυσίδα κατανάλωσης, από
τηλεθέαση μέχρι τηλεφωνικές επικοινωνίες (διά των ψηφοφοριών), από μπλουζάκια
έως βιντεοκλίπ και CD μιας χρήσεως.

Για να είμαστε ειλικρινείς, τα τηλεοπτικά ριάλιτι επιλογής τραγουδιστικών
ταλέντων είναι και η πλέον «καθαρή» μέθοδος για την κατασκευή και προώθηση
τέτοιων προϊόντων. Για να μην προκαλείται σύγχυση με συγκρίσεις που δεν
ευσταθούν στην εποχή μας.

Φαντεζί μικρά μέτρα

Πρόκειται για τον θρίαμβο του μέτριου, του απλώς υποφερτού, του μικρού
καθημερινού μέτρου, όπου επάνω του θα επιδείξουν την υψηλή τους τέχνη στο
κομβικό σημείο της αγοράς, το «προμόσιον» – την προώθηση και πώληση – στρατιές
ειδικών επί της σκηνοθεσίας, της ενδυματολογίας, της μόδας γενικώς.
Παρακολουθούμε σε απευθείας μετάδοση την «κατασκευή», την προσποίηση, το
χρίζουμε όλο αυτό πανηγύρι – και είναι -, ζητάμε χαμόγελο και κίνηση και όχι
οποιαδήποτε φωνή, αλλά εκείνη που μπορεί να προφέρει τον αγγλοσαξονικό στίχο,
να «κάνει ποπ», όπως λέει και η κυρία δασκάλα.

Τα θέλουμε όλα να συμβούν μπροστά στα μάτια μας. Χρειάζεται τίποτε άλλο; Ίσως
κάτι ακόμη, η μουσική. Αλλά είπαμε και αυτή για τα πανηγύρια πρέπει να είναι.
Μην μπερδευόμαστε.