H πυρκαγιά στο «Kνωσός Παλάς»

Με αφορμή ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» για την πυρκαγιά στο «Κνωσός Παλάς», που
δημοσιεύτηκε στις 20 Νοεμβρίου, ο κ. Γεράσιμος Σ. Πανάς, πρόεδρος της Λέσχης
Αρχιπλοιάρχων Πειραιά και ειδικός σε θέματα Ασφαλείας και Εκπαίδευσης
Ναυτικών, σημειώνει μεταξύ άλλων:

«Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε κανένας κίνδυνος για τους επιβάτες αλλά και το
πλήρωμα. Αυτά περί κινδύνου και τα υπόλοιπα είναι φιλολογίες και το μόνο
αποτέλεσμα που έχουν τέτοιες αναφορές είναι η ζημία στον τουρισμό μας και στις
συνθήκες μεταφοράς από τα πλοία που έχουν γραμμές μεγάλης τουριστικής αξίας.
Έχετε την εντύπωση ότι οι καλοθελητές και “φίλοι” της Ελλάδας και του
ελληνικού τουρισμού, γείτονες και μη, δεν θα αξιοποιήσουν τις ανόητες,
αβάσιμες κατηγορίες περί “μη λειτουργίας του καταπέλτη” και “αδυναμίας
εγκατάλειψης (άραγε γιατί;)” και τόσα άλλα φαιδρά;

Ο πλοίαρχος πολύ σωστά δεν άνοιξε τον καταπέλτη αφού υπήρχε, έστω μικρή,
πιθανότητα ανάφλεξης αλλά και σημαντικά υπολείμματα καπνού από τα οποία
σίγουρα ηλικιωμένοι, ασθενείς, βρέφη κ.λπ. θα είχαν πρόβλημα. H απόφαση του
πλοιάρχου έδωσε τροφή για άλλα, απίθανα σχόλια για μη λειτουργία μηχανισμών,
έλλειψη αναπληρωματικού μηχανισμού, κατασκευαστικά λάθη κ.λπ., κ.λπ.

Άραγε θα ήταν όλοι ευχαριστημένοι εάν ο πλοίαρχος αντί να αποδεχθεί
(εισηγηθεί) την αποβίβαση με σκάλες της Ολυμπιακής και της Πυροσβεστικής,
χρησιμοποιούσε το μέσο διαφυγής από την πλευρά της θάλασσας; Άραγε γνώριζαν
όλοι οι ειδήμονες (;) ότι υπάρχει από το άνω κατάστρωμα σύστημα διολίσθησης
μέσω πλαστικού σωλήνα που καταλήγει σε μια επιπλέουσα πλατφόρμα και απ’ εκεί
στις πλωτές σωσίβιες λέμβους (liferafts); Θα ήταν καλύτερη αυτή η εικόνα ή ότι
υπήρξε μια αποβίβαση χωρίς το παραμικρό απρόοπτο εκτός κάποιων δυσκολιών να
περάσουν πάνω από την κουπαστή».

Πειραιάς – Ρόδος σε 18 ώρες

Τη δυσκολία εκσυγχρονισμού της ναυσιπλοΐας σημειώνει μεταξύ άλλων
προβλημάτων ο κ. Ανδρέας Κούλης, από τη Νέα Ιωνία:

«Εκπληκτικό παράδειγμα “εκσυγχρονισμού” της ναυσιπλοΐας μας είναι η κάλυψη
π.χ. της απόστασης Πειραιά – Ρόδου με “υπερσύγχρονα” πλοία σε 18 ώρες το
καλοκαίρι του 2003. Για τον κοινό νου η σύγκριση αυτού του “εκσυγχρονιστικού”
επιτεύγματος με τις 18 ώρες που έκανε το πλοίο “Κουίν Μαίρη 1” το 1947 για να
καλύψει την απόσταση Σαουθάμπτον – N. Υόρκη, είναι για καταγραφή στο βιβλίο
των ρεκόρ Γκίνες, προς δόξα της “νέας εποχής”».