«Kοίτα, οι σωσίες του Λένιν και του Mαρξ!»

Μεμονωμένοι νοσταλγοί – ηλικιωμένοι στην πλειονότητά τους – περιφέρονται έξω από το Ιστορικό Μουσείο, ανεμίζοντας την ιστορική κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο. H… «τιμή της Επανάστασης» ανέρχεται σε 200 ευρώ. Τόσο τιμώνται αντίστοιχες σημαίες στα τουριστικά μαγαζάκια της Αρμπάτ

Το εμβαδόν της Κόκκινης Πλατείας ξεπερνά τα 70.000 τ.μ. Δεν είναι
κόκκινη. Με γκρίζα πέτρα είναι στρωμένη από δημιουργίας της, στα μέσα του 15ου
αιώνα, όταν ο Ιβάν Γ’ ο Τρομερός έδωσε εντολή κατεδάφισης όλων των κτιρίων
μπροστά από το Κρεμλίνο.

Κόκκινοι είναι οι τοίχοι του Κρεμλίνου στη βορειοδυτική πλευρά της,
κόκκινο είναι και το κτίριο του Ιστορικού Μουσείου, ενώ η ίδια ονομάζεται
«Κράσναγια» («Ωραία», σύμφωνα με την αρχική σημασία, που μετεξελίχθηκε σε
«Κόκκινη»).

Από απέναντι – από το γρανιτένιο μαυσωλείο του – ο Βλαντιμίρ Ίλιτς
Ουλιάνοφ (Λένιν) έκλεινε το μάτι στην πλαστική κούκλα με το «κράσνι» –
στρινγκ. Κοντεύουν 80 χρόνια (από τον Ιανουάριο του 1924) που το ταριχευμένο
σώμα του κρατείται στο ογκώδες μαυσωλείο του Αλεξέι Σούσεφ…

Έξω από το πυραμιδικό οικοδόμημα συνωστίζονται πλήθος οι τουρίστες
προκειμένου να βιώσουν τη θρησκευτική σχεδόν εμπειρία ενός ακόμη προσκυνήματος
στη σορό του συντρόφου Λένιν.

Σε πρόσφατη σφυγμομέτρηση, σε δείγμα κατοίκων απ’ όλη τη χώρα, εν όψει
της 86ης επετείου της Επανάστασης των Μπολσεβίκων, το 42% δήλωσε ότι θα
συνεργαζόταν ή θα δραστηριοποιείτο με τους τυχόν νεο-Μπολσεβίκους. Το 27% δεν
θα συμμετείχε, θα περίμενε τις εξελίξεις, το 16% θα έφευγε εκτός Ρωσίας, το
10% θα δραστηριοποιείτο εναντίον τους. Οι εκλογές της 7ης Δεκεμβρίου θα
δείξουν.

«Να φτιάξουμε μαζί μια Ρωσία δυνατή», υπογράφει στο τεράστιο πανό πάνω
από την εξέδρα που φιλοξενεί το νεο-ποπ συγκρότημα της συμφιλίωσης, ο
πρωθυπουργός Βλαντιμίρ Πούτιν.

Στην Κόκκινη Πλατεία του 2003, στη Ρωσία του «σταθεροποιημένου» πλέον
μετασοβιετικού χάους, έμεινε μόνον ο Μαρξ, ο Λένιν και ο τσάρος Νικόλαος. Οι
σωσίες τους – σύγχρονοι μασκαρεμένοι ήρωες μυθιστορημάτων μιας άλλης εποχής
στον βωμό της τουριστικής ατραξιόν που συνθέτουν όλα τα απομεινάρια της –
μορφοποιούν με αντίτιμο μόλις εκατό ρούβλια (ούτε τρία ευρώ) την
επαναστατικότητα Ευρωπαίων, Αμερικανών και Ασιατών «παρατηρητών».
Φωτογραφίζονται μαζί τους εν πλήρει περιβολή, προσφέροντας εικόνα ειρηνικής –
απομυθοποιητικής – συνύπαρξης.

Τους συνάντησα ξανά την επομένη περιφερόμενους στην Αρμπάτ – τον δρόμο
των τουριστών και των Σοβιετικών ηττημένων «παιδιών» του στην ομώνυμη τριλογία
του Ανατόλι Ριμπακόφ. Στέκονταν μπροστά στο σπίτι – μουσείο του ζεύγους
Πούσκιν που έγινε κι αυτό (παρά τη θλιβερή ιστορία του έρωτά τους) ατραξιόν
για τα νεόνυμφα ζευγάρια της νεο-Ρωσίας. Μετά την τελετή του γάμου τους
προσέρχονται προσκυνητές και αντικαθιστούν τις παλιές πλάκες του οδοστρώματος
με νέες – φέρουσες εγχάρακτα τα ονόματά τους, ανάμεσα σε λαβωμένες καρδιές,
δαχτυλίδια και όρκους αιώνιας πίστης.

«Goodbye Lenin» φώναξα στη μούμια του μαυσωλείου και κατηφόρισα νότια,
προς το απόλυτο σύμβολο της Ρωσίας – τον παραμυθένιο καθεδρικό ναό του Αγίου
Βασιλείου με τους επτά άναρχους χρωματικά και αρχιτεκτονικά τρούλους. Απέναντί
του μας περίμενε το σοσιαλιστικού ρεαλισμού τερατώδες οικοδόμημα του
ξενοδοχείου «Ρωσία».

Σε ποιο μυθιστόρημα, σε ποιο θεατρικό έργο, τίνος συγγραφέα ήταν ήρωας
άραγε ο «σύντροφος» Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Τζουκασβίλι (βλέπε Στάλιν); Γιατί
ταρίχευσαν μόνο το σώμα του Βλαδίμηρου (Μαγιακόφσκι), ποιος ταριχεύει τα
όνειρα; Γιατί πληγώθηκαν τα παιδιά από το Αρμπάτ; Τι τραγουδάει ο νεαρός ποπ
σταρ που χοροπηδά στην εξέδρα;