Mια εμπειρία από την περίθαλψη

Μια διαφορετική διάσταση της δημόσιας υγείας και του ΕΣΥ θίγει αναγνώστριά
μας (τα στοιχεία της στη διάθεση της εφημερίδας), με αφορμή το Φόρουμ για την
Υγεία:

«Απρίλιος 1991: Μεταφέρομαι στο εφημερεύον Τζάνειο Νοσοκομείο του Πειραιά
ημιθανής με οξύτατο πνευμονικό οίδημα. Μετατρέπεται αμέσως και για ώρες ο
Θάλαμος εκτάκτων περιστατικών σε Εντατική, διασώζομαι και διακομίζομαι
διασωληνωμένη σε κωματώδη κατάσταση στο Νοσοκομείο Σωτηρία της Μεσογείων, όπου
υπήρχε ο απαραίτητος ειδικός θάλαμος Εντατικής. Έναν ολόκληρο μήνα που έμεινα
εκεί ανάλογα ήταν όχι μόνο το επιστημονικό ενδιαφέρον, αλλά και η ψυχολογική
στήριξη, όχι μόνο για την ασθενή τους, αλλά κυρίως για τους αγωνιώντες
συγγενείς. Ακολούθησε ένας ακόμη μήνας παρακολούθησης στην Ψυχιατρική Κλινική
του παρακείμενου ΓΚΝΑ, όπου οι ανάλογες συνθήκες αντιμετώπισης, επιστημονικής
και ανθρώπινης, πάντα μου επέτρεψαν να αναλάβω πλήρως και να συνεχίσω τη ζωή
μου σε επίπεδα βελτιούμενης ποιότητας και δημιουργικής ενεργητικότητας,
επανερχόμενη στην υπηρεσία μου το ίδιο καλοκαίρι και υπηρετώντας ευδόκιμα άλλα
9 περίπου έτη μέχρι την κανονική συνταξιοδότησή μου. Όλο αυτό το διάστημα δε
και μέχρι σήμερα η κλινική με στηρίζει, όχι μόνο σε αυστηρά προσωπικό πλαίσιο,
αλλά σε κάθε πρόβλημά μου που θα ζητήσω συνδρομή για την αντιμετώπισή του,
έτσι που μέσα στη συνείδησή μου έχει πάρει τη θέση του

Σχολείου Ζωής! Επανέρχομαι στο Τζάνειο Νοσοκομείο τον Δεκέμβριο του 2000 με
σοβαρή περικαρδίτιδα, όπου και στην περίπτωση αυτή το επιστημονικό δυναμικό
της Καρδιολογικής Κλινικής αυτή τη φορά κατέβαλε κάθε προσπάθεια να
αποκαταστήσει και πάλι την υγεία μου. Φεύγοντας ύστερα από ένα 10ήμερο είχα
την αίσθηση ότι οι μεγαλύτεροι από τους γιατρούς με αντιμετώπισαν σαν αδελφή
τους και οι νεώτεροι σαν μητέρα τους, την ίδια δε ακριβώς στάση κράτησε το
νοσηλευτικό και βοηθητικό προσωπικό. Σημειωτέον ότι η συμπεριφορά αυτή ήταν
κοινή για όλες τις συν-ασθενείς του θαλάμου μου τουλάχιστον».