Διαστάσεις Tο αξίωμα του Λένιν

Οι δημοκράτες της Γεωργίας αντέγραψαν τις μεθόδους των Σέρβων αντιπάλων του
Μιλόσεβιτς για να «ρίξουν» τον δικό τους δυνάστη. Και καλά έκαναν: οι
«βελούδινες επαναστάσεις» είναι πάντα καλύτερες από τους βομβαρδισμούς.

Έκρηξη χαράς: οπαδοί της αντιπολίτευσης πανηγυρίζουν για την πτώση του Σεβαρντνάντζε

Το πιο σημαντικό σ’ αυτή την εξέγερση ήταν η ταινία: ένα ντοκιμαντέρ για την
εξέγερση στη Σερβία, που προβλήθηκε την περασμένη εβδομάδα από την ανεξάρτητη
γεωργιανή τηλεόραση όχι μία, αλλά δύο φορές, ύστερα από πιέσεις της
αντιπολίτευσης. «Όλοι οι διαδηλωτές γνώριζαν απ’ έξω τις τακτικές της
επανάστασης στο Βελιγράδι γιατί είχαν δει την ταινία», λέει ο Ιβάνε
Μεραμπισβίλι, γενικός γραμματέας του Εθνικού Κινήματος που ηγήθηκε των
διαδηλώσεων. «Όλοι ήξεραν τι να κάνουν. Αυτή η επανάσταση ήταν αντίγραφο της
άλλης, αλλά σε μια πιο θορυβώδη εκδοχή».

Οι προετοιμασίες άρχισαν πριν από 18 μήνες, όταν ο ανερχόμενος αστέρας της
Γεωργίας, ο Μιχαήλ Σακασβίλι, μαζί με τον Μεραμπισβίλι και άλλους πρώην
συμμάχους του Σεβαρντνάντζε ίδρυσαν μια οργάνωση με στόχο την πολιτική αλλαγή.
Πολύ γρήγορα συγκεντρώθηκαν 20.000 υπογραφές. Ο Σακασβίλι ταξίδεψε τότε στο
Βελιγράδι για να συναντηθεί με τους ηγέτες του δημοκρατικού κινήματος, τους
οποίους στη συνέχεια κάλεσε στην Τιφλίδα. Τον Μάιο και τον Ιούνιο, περισσότερα
από 1.500 μέλη του Εθνικού Κινήματος εκπαιδεύτηκαν σε τεχνικές πολιτικής
δράσης που βασίζονταν στο παράδειγμα των Σέρβων. Έμαθαν πώς να διαμαρτύρονται,
πώς να οργανώνουν διαδηλώσεις. Πάνω απ’ όλα έμαθαν να οργανώνονται. «Όπως είχε
πει ο Λένιν, για να έχεις μια επιτυχημένη επανάσταση χρειάζεσαι οργάνωση,
οργάνωση, οργάνωση», λέει ο Λέβαν Ραμισβίλι, διευθυντής μιας οργάνωσης πολιτών
που λέγεται Ινστιτούτο Ελευθερίας.

Την ίδια εποχή ιδρύθηκε στην Τιφλίδα μια νέα οργάνωση με το όνομα Kmara,
δηλαδή «Αρκετά!», με στόχο τη συσπείρωση των δυσαρεστημένων νέων. Εδώ
εκπαιδεύτηκαν άλλοι 2.000 άνθρωποι – πάλι με σερβικές οδηγίες. Όταν ξεκίνησαν
οι διαδηλώσεις, τίποτα δεν αφέθηκε στην τύχη. Κάθε μέρα υπήρχαν εκατοντάδες
οπαδοί της αντιπολίτευσης μπροστά στο Κοινοβούλιο, ενώ για όσους έμεναν εκεί
τη νύχτα είχε προβλεφθεί πρωινό στα γραφεία του Εθνικού Κινήματος. Όταν φάνηκε
ότι η κορύφωση πλησίαζε, η αντιπολίτευση έστειλε δεκάδες λεωφορεία σε όλη τη
χώρα για να φέρουν ενισχύσεις στην πρωτεύουσα. Στο τέλος, υπήρχαν τουλάχιστον
50.000 άνθρωποι στους δρόμους της Τιφλίδας. Μερικά από τα πανό που κρατούσαν
έγραφαν «Gotov Je», δηλαδή «Είναι τελειωμένος». Διόλου τυχαία, το σύνθημα ήταν
γραμμένο στα σερβικά…

Βοήθησαν βέβαια και οι «εξωτερικοί παράγοντες» – που είχαν όμως κι αυτοί σχέση
με τα γεγονότα του Βελιγραδίου. Ο Αμερικανός πρεσβευτής Ρίτσαρντ Μάιλς, που σε
ένα κρίσιμο σημείο της αναμέτρησης ζήτησε μια «ισχυρότερη ηγεσία», ήταν
απεσταλμένος στη Γιουγκοσλαβία μέχρι τον πόλεμο στο Κόσοβο. Και ο Ρώσος
υπουργός Εξωτερικών Ιγκόρ Ιβανόφ, που έπεισε τελικά τον Σεβαρντνάντζε ότι ήταν
μάταιο να αντιστέκεται άλλο, είχε κάνει ανάλογη – αλλά αποτυχημένη –
μεσολαβητική προσπάθεια και με τον Μιλόσεβιτς.

Να που η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται πάντα ως φάρσα.