ANAΛΩΣIMA «Aραίωση υπορόφου»

Μπουλντόζες πάνε κι έρχονται φουριόζες στο Πεδίον του Άρεως. Στις γειτονιές
δεν μιλούν πια, περιμένουν να δουν τι θα γίνει. Φτιάχτηκαν δυο παιδικές χαρές
αλλά μένουν κλειστές. Και στις συστάδες που ανάμεσα στα μικρά δρομάκια
παρίσταναν τα δάση δουλεύει όλη μέρα το πριόνι. Ούτε στα χωριά όταν κόβουν
ξύλα για το τζάκι, δεν ακούς τόσο επίμονο αυτό τον ήχο. Τα μικρά δάση έπαψαν
να είναι πια δάση. Με αλύπητο ρατσισμό ξεχώρισαν τα δέντρα από τους θάμνους.
Γέμισε θυσιασμένα φυτά κάθε ελεύθερος χώρος. Μόνο ό,τι έχει κορμό εμφανή
δικαιούται να επιβιώσει. H ταμπέλα στο άγαλμα της Αθηνάς το λέει πολύ επίσημα
«Αραίωση υπορόφου». Το επίσημο είναι ακαταμάχητο, είναι κουφό και ανελέητο.
Γιατί οι θάμνοι βλάπτουν; Πού είναι εκείνες οι θεωρίες για τη θαμνώδη βλάστηση
της Αττικής; Μόνο τα δέντρα σεβόμαστε, και πάλι καλά. Οι θάμνοι δεν έχουν
ονόματα να ξεχωρίσουν. Τι είναι; αγγελικές είναι, πικροδάφνες; Πώς
ονομάζονταν; Και ποιον ενόχλησαν; Είναι απειλητικοί, καθώς σχηματίζουν λόχμες,
κρύβονται εκεί οι εγκληματίες! Δεν είπαμε ότι είμαστε ο πιο φοβισμένος λαός
της Ευρώπης; E, ας την πληρώσουν οι πικροδάφνες, οι αγγελικές και τα υπόλοιπα
θαμνώδη, αγνώστου ταυτότητος. Κρύφτηκαν εκεί εραστές άστεγοι επί δεκαετίες,
τέρμα τώρα το κρυφτό! Κρύφτηκαν και οι Κούρδοι άστεγοι πέρσι, κρύφτηκαν και
κάποιοι επικίνδυνοι, σίγουρα. Κρύβει θάμνος, κόψει θάμνο. Ήρθε η εποχή που δεν
μπορεί να κρύβεται κανένας. Μία τελευταία επιθυμία, που οι ίδιοι δεν μπόρεσαν
να διατυπώσουν πριν κοπούν: ονόματα θα είχαν. Πώς τους έλεγαν; Βοηθήστε να
συλλέξουμε τα ονόματά τους. Κάτι πιο συμπαθητικό από αυτό το «Αραίωση
υπορόφου», ως νοερή ταφόπλακα.