Mοναχικοί και αγριεμένοι

Είτε στον παράδεισο τους έχουνκ είτε στην κόλαση το ίδιο είναι

Οι ίδιοι άνθρωποι που σπαράζουν από νοσταλγία για τους «δικούς τους»
καταστρώνουν ψυχρές στρατηγικές για την εξόντωση του αντιπάλου, που είναι
ταυτοχρόνως και ο ίδιος με τον οποίο οφείλουν να συνεργαστούν για την επιβίωσή
τους και από τον οποίο δέχονται την τρυφερότητα συναισθηματικών προσφορών.

Πρόκειται για μια απάνθρωπη στρατηγική ηθικών βασανιστηρίων, που
επικαλύπτονται με το λούστρο του «παιχνιδιού» στο Survivor και που θυμίζουν τα
κορυφαία διλήμματα, τα οποία αντιμετώπισαν άνθρωποι κυνηγημένοι για τις ιδέες
τους ή για την καταγωγή τους στις φαιές εποχές της Ευρώπης: να καταδώσουν για
να σώσουν το τομάρι τους ή την οικογένειά τους, να υπογράψουν δηλώσεις
μετανοίας, να ταπεινώσουν την ψυχή στο όνομα μιας ζωής χωρίς την ουσία και τα
νοήματά της.

Αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει από επεισόδιο σε επεισόδιο στο εξωτικό ριάλιτι,
που έχει φτάσει τους εναπομείναντες «παίκτες» στα ανθρώπινα όριά τους, χωρίς
καν οι ίδιοι να το συνειδητοποιούν, είναι η υπόγεια διάλυση κάθε συστήματος
συμβίωσης και κυρίως αυτού που βασίζεται στα αισθήματα και τις ανάγκες της
ψυχής.

Ορισμένοι αποχωρούν οικειοθελώς, ομολογώντας ότι δεν αντέχουν την πίεση και
τις ίντριγκες, χωρίς ωστόσο ακόμη και έτσι να μπορούν να ερμηνεύσουν ποια
είναι η πραγματική πίεση. Είναι αυτή της κατάρρευσης ακόμη και του ελάχιστου
συστήματος αξιών που ορίζει ο πολιτισμός της ανθρώπινης συμβίωσης. Μοιάζει με
πόλεμο. Μόνο που ο εχθρός δεν είναι «απέναντι», αλλά δίπλα, ένας ίδιος. Ο πιο
κοντινός γίνεται και ο πιο μακρινός.

Στο κυριακάτικο επεισόδιο παρακολουθήσαμε έναν θρίαμβο των ανθρώπινων
συναισθημάτων, καθώς ο Ηλίας, ένας από τους εναπομείναντες άντρες της παρέας,
κέρδισε στο παιχνίδι των ερωτήσεων το δικαίωμα δεκάλεπτης χρήσης κινητού
τηλεφώνου για να επικοινωνήσει με τους δικούς του στην Ελλάδα. Φυσικά δεν το
αξιοποίησε μόνος του, αλλά το μοίρασε στους υπόλοιπους 8 συμπαίκτες του – από
1 λεπτό περίπου ο καθένας, για να ακούσει τις φωνές των αγαπημένων του.

Θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά; Πιθανότατα όχι, καθώς το σύστημα των
αξιών του συναισθηματικού πολιτισμού παραμένει ισχυρό ακόμη και σε αυτό το
περιβάλλον της κανιβαλικής αγριότητας.

Ο κάθε «παίκτης» υπάρχει μέσα από τον χαρακτήρα του, την προσφορά του στην
ομάδα, αλλά ταυτοχρόνως οφείλει να σκέφτεται και να ενεργεί ως άτομο σε
συνθήκες πλήρους ανταγωνισμού, που τον καθιστούν ταυτοχρόνως μοναχικό,
απόμακρο, ένα ξεχωριστό «εγώ», που πρέπει να επικρατήσει όλων των υπολοίπων.

Τι δράμα για τους ανθρώπους, που παρ’ όλα αυτά μοιάζουν να μη θέλουν να
εγκαταλείψουν τον τόπο των βασανιστηρίων τους.

Γιατί οραματίζονται τον πλούτο που θα τους φέρει η νίκη; Τα 200.000
ευρώ είναι αρκετό δέλεαρ για τα μαρτύρια της ψυχής; Φαίνεται πως είναι.
Έκλαιγε με λυγμούς η νεαρή μάνα-Survivor ακούγοντας τη φωνή του γιου της από
την Ελλάδα στο μακρινό νησάκι του Ειρηνικού μέσω του κινητού. Όμως όχι, δεν
χρωστούσε ευγνωμοσύνη στον ευεργέτη της Ηλία, που της έδωσε τη δυνατότητα να
το κάνει. Κι εγώ το ίδιο θα έκανα. Παραμένει αντίπαλος ο ευεργέτης και μάλιστα
πρέπει να εξοντωθεί άμεσα.

Απορούσε μάλιστα μία εκ των παικτριών, η σκληρή Βαγγελιώ, γιατί δεν τον
ψήφισαν οι συμπαίκτες της να αποχωρήσει ενώ είναι τόσο «επικίνδυνος»
αντίπαλος.

Ανθρώπινη ήττα

Εκεί, στο παραδεισένιο περιβάλλον του εξωτικού νησιού, ανάμεσα στους
κοκκοφοίνικες και τις γαλάζιες θάλασσες, δεν επιβεβαιώνεται κανένα απολύτως
όνειρο περί γαλήνης του πνεύματος κοντά στη φύση. Αντιθέτως, θρυμματίζονται
όλα μπροστά στην πείνα και τις μονομαχίες για τον ένα νικητή, που θα πάρει τα
ευρώ.

Όσο για το συναίσθημα, καταναλώνεται για τις εικόνες. Μετατρέπεται σε στιγμές
ανθρωπιάς, που μπολιάζουν με την ψευδαίσθηση του πολιτισμού ένα θέαμα
προορισμένο να επιβεβαιώσει την αποτυχία. Ακόμη και θριαμβεύον, το άτομο στα
ριάλιτι τηλεπαιχνίδια του είδους καταλήγει φρικτά ηττημένο.