Tο διπλό παιχνίδι του Mαρόνγκο

Περίληψη

Την ώρα που ο Χουάν Μαρίνο Σαλαβέρι κοίτεται δολοφονημένος στο αεροδρόμιο
της Μαδρίτης, ο υπολοχαγός Φουέντες δέχεται ένα τηλεφώνημα από τον πραιτωριανό
του πατέρα Σαλαβέρι, τον συνταγματάρχη Μαρόνγκο, που παίζει διπλό παιχνίδι. Ο
Μαρόνγκο έχει βάλει τον γιο του να κάνει τους φόνους, για να τους φορτώσει
στον Ούγο Αλμένδρος και να παρασύρει τον πατέρα Σαλαβέρι έξω από τη χώρα του.
Τον πείθει μάλιστα να φύγουν για το Λονδίνο όπου έχει εντοπίσει την Τερέσα, με
σκοπό να τον σκοτώσει εκεί. Στο Λονδίνο φθάνει όμως και ο Φουέντες,
προσκαλεσμένος από τον Χέρμαν. Εκεί, σε ένα νεκροταφείο, βλέπει την Τερέσα.

Ο Έκτωρ Γκαρσία Φουέντες πάσχιζε μάταια να καθαρίσει τον λεκέ από αίμα στο
μανίκι του πουκαμίσου του, όταν άρχισε να χτυπάει το κινητό του τηλέφωνο.

(…) «Υπολοχαγέ;», ακούστηκε από την άλλη άκρη περιφρονητική η φωνή του
συνταγματάρχη Μαρόνγκο. «Ρε άχρηστο υποκείμενο, που να πάρει ο διάολος, (…)
πού βρίσκεσαι τώρα;». Ο Φουέντες έμεινε για λίγο αμίλητος. Έψαχνε τις
κατάλληλες λέξεις κι όταν διαπίστωσε ότι δεν υπήρχαν αποφάσισε να πει τα
πράγματα όπως ακριβώς είχαν. «Βρίσκομαι στο αεροδρόμιο της Μαδρίτης. Ο
Σαλαβέρι ήταν εδώ μαζί μου… δολοφονήθηκε». Στην άλλη άκρη της γραμμής έπεσε
σιγή προτού ξεσπάσει ένας καταιγισμός από βρισιές.

(…) «Έκανα ό,τι μπορούσα…».

«Μάλιστα», τον έκοψε ο Μαρόνγκο. «Μόνο που και ο Αλμένδρος έκανε ό,τι μπορούσε
και απ’ ό,τι φαίνεται αυτός μπορούσε περισσότερα από του λόγου σου. Μέσα σε
σαράντα οκτώ ώρες αυτό το σκυλί έκανε κόσκινο τον πρεσβευτή μας από απόσταση
μηδέν, δίχως να προλάβουν οι άνδρες ασφαλείας να του κάνουν έστω και μια
γρατσουνιά, μας πυροβόλησε και τον διάδοχο του θρόνου και ξανάγινε καπνός».

(…) «Συγγνώμη, αλλά αν μου επιτρέπετε την ερώτηση, πώς το ξέρατε ότι ο Χουάν
Μαρίνο Σαλαβέρι πυροβολήθηκε;».

(…) «Δολοφονήθηκε, πυροβολήθηκε, χαρά στη μεγάλη διαφορά. (…) Εσύ να
καθήσεις στ’ αυγά σου και να περιμένεις τις διαταγές μου!».

(…) Ο νεαρός υπολοχαγός πήρε βαθιά αναπνοή και κατευθύνθηκε προς την έξοδο
επιβίβασης.

(…) Ύστερα από μακρά σιωπή, ο Μαρόνγκο σφύριξε μέσα από τα δόντια. «Πολύ
σύντομα θ’ αξιωθούμε να δούμε αυτό το σκυλί, τον Αλμένδρος, να πνίγεται στο
ίδιο του το αίμα. Σας δίνω τον λόγο μου, κύριε πρόεδρε».

«Είναι η δέουσα υπόσχεση», είπε άχρωμα ο Σαλαβέρι. «Αλλά κατά πόσο μπορεί να
πραγματοποιηθεί… Δώσε διαταγή να ετοιμάσουν το ιδιωτικό μου αεροπλάνο. Πες
στον πιλότο ότι αναχωρούμε το βράδυ κιόλας για το Λονδίνο». (…) «Επιτρέψτε
μου να σας συνοδεύσω, κύριε πρόεδρε. Θα ήθελα να είμαι παρών, προκειμένου να
αναλάβω προσωπικά την προστασία σας και, πάνω απ’ όλα, για να δω αυτούς τους
εγκληματίες να σφαδάζουν από τον πόνο πριν πεθάνουν». «Σε μισή ώρα φεύγουμε
για το αεροδρόμιο», δήλωσε ο Σαλαβέρι δίχως καμία χαρά. «Αλλά πριν από αυτό
πρέπει οπωσδήποτε να ξέρω: είσαι βέβαιος εκατό τα εκατό ότι η Τερέσα Αλμένδρος
πήρε μέρος στη δολοφονία του γιου μου;». «Είναι χωμένη ώς τον λαιμό, κύριε
πρόεδρε». Ο συνταγματάρχης Μαρόνγκο κούνησε το κεφάλι κι επανέλαβε, «ώς τον
λαιμό».

(…) Το σχέδιο του Μαρόνγκο ήταν απλό και κοφτερό σαν λεπίδα. Όσο ο Σαλαβέρι
βρισκόταν προστατευμένος στο ανάκτορό του ήταν άτρωτος, όμως στην καρδιά του
Λονδίνου, δίχως τους σωματοφύλακές του, δεν ήταν τίποτα παραπάνω από άλλο ένα
ζωντανό, σαν αυτά στην αυλή του πατρικού του, που περίμεναν τη σειρά τους για
να θανατωθούν. Θα οδηγούσε τον Σαλαβέρι στην Τερέσα κι εκεί θα τους περίμενε ο
έμπιστος γιος του ο Σέρχιο, που ‘χε ήδη ξεκάνει, για λογαριασμό του πατέρα
του, εκείνον τον ανάξιο τον πρεσβευτή και το χαϊδεμένο παιδαρέλι, τον Χουάν
Μαρίνο. Σε μια στιγμή της κουβέντας με τον Σαλαβέρι, όταν ο πρόεδρος ανέφερε
τον Σέρχιο και τον αγώνα ξιφασκίας, ο Μαρόνγκο τα χρειάστηκε: νόμισε ότι όλα
τελείωσαν, ότι ο πρόεδρος ανακάλυψε τη συνωμοσία του. Όμως εκείνη η στιγμή
πέρασε και να που τώρα ο Σαλαβέρι ήταν μαζί του στο αεροπλάνο και ταξίδευε
προς τον θάνατό του. Μετά που ο Σέρχιο, το υποχείριό του, θα τον βοηθούσε να
απαλλάξει τον κόσμο από τον Σαλαβέρι και το πουτανάκι, ο συνταγματάρχης
Μαρόνγκο σχεδίαζε να καλέσει συνέντευξη Τύπου, όπου, με απέραντη συντριβή, θα
ανακοίνωνε στον λαό άλλο ένα αποτρόπαιο έγκλημα του Ούγο Αλμένδρος, του
τρομοκράτη που δεν δίστασε να θυσιάσει ακόμα και την ίδια του την κόρη
προκειμένου να πραγματοποιήσει τους εγκληματικούς σκοπούς του. Στη συνέχεια ο
Μαρόνγκο θα επέβαλλε στρατιωτικό νόμο σε ολόκληρη τη χώρα, θα έχριζε τον εαυτό
του πρόεδρο και θα προσέφερε τεράστια αμοιβή σε όποιον παγίδευε τον Αλμένδρος.
Τέσσερα εκατομμύρια… ή μάλλον, γιατί να φανεί τσιγκούνης; Δέκα εκατομμύρια
δολάρια για το κεφάλι του. Εξάλλου, για να κερδίσει κάποιος τα χρήματα της
επικήρυξης θα ‘πρεπε να κατορθώσει το ακατόρθωτο: να αποκεφαλίσει ένα
φάντασμα. Κι αν, παρ’ όλα αυτά, κάποιος το κατάφερνε, τότε ο αξιοσέβαστος
πρόεδρος Αριστίδε Μαρόνγκο θα του έδινε το ποσό με μεγάλη του ευχαρίστηση!
Στην άλλη πλευρά του αεροπλάνου διέκρινε τον πρόεδρο Σαλαβέρι – στριμωγμένος
στο μισοκατεβασμένο κάθισμα και σκεπασμένος με μια καρό κουβέρτα, πάσχιζε να
κρατήσει τα μάτια του σφαλιστά, σαν παιδί που κάνει πως κοιμάται. Ξαφνικά ο
πρόεδρος δεν του φαινόταν πια τόσο ψηλός.

Τον περίμενε στην είσοδο του νεκροταφείου, ακουμπώντας σε ένα αυτοσχέδιο
ραβδί. Ο Φουέντες δεν είχε ιδέα γιατί ο Χέρμαν επέμενε τόσο πιεστικά να
συναντηθούν σε τούτο το μέρος – άραγε ήταν κι αυτό άλλο ένα δείγμα του άχαρου
γερμανικού του χιούμορ ή μήπως υπήρχε κάποιος κρυφός σκοπός; «Πού είναι η
Τερέσα;», ρώτησε ο Φουέντες. «Εδώ κοντά», αναστέναξε ο Χέρμαν. «Πρέπει
οπωσδήποτε να της μιλήσω», είπε ο Φουέντες. «Συνέβη κάτι τρομερό. Ο Χουάν
Μαρίνο δολοφονήθηκε». «Το ξέρω», είπε ο Χέρμαν ξύνοντας το φαλακρό του κρανίο.
«Πώς το ξέρεις;», ρώτησε ο Φουέντες. Ο Χέρμαν τού χαμογέλασε πονηρά αλλά
κουρασμένα, σαν κάποιος που έχει ακούσει αυτή την ερώτηση πάμπολλες φορές στη
ζωή του. «Εγώ δεν είχα καμία ανάμειξη σ’ αυτό», είπε ο Φουέντες. «Σου δίνω τον
λόγο της τιμής μου». «Κι αυτό το ξέρω, νεαρέ μου», είπε ο Χέρμαν. «Ησύχασε».
«Και η Τερέσα;», ρώτησε ο Φουέντες. «Δεν ξέρει τίποτε ακόμα για τον Χουάν
Μαρίνο», είπε ο Χέρμαν. «Δεν ήθελα να της φορτώσω απότομα όλη αυτή τη
στενοχώρια». «Πού είναι;», ζήτησε να μάθει ο Φουέντες. «Εκεί πέρα». Ο Χέρμαν
έδειξε με το δάχτυλό του ένα σημείο, μακριά. Ο Φουέντες στύλωσε τα μάτια, τώρα
μπορούσε να διακρίνει τα μακριά της μαλλιά, που ο αέρας έκανε να φτεροκοπούν
μέσα από τα δάχτυλά της. Είχε γυρισμένη την πλάτη και ήταν σκυμμένη πάνω από
ένα μνήμα. Δεν τον είχε αντιληφθεί ακόμα. Ο Φουέντες έκανε να πάει κοντά της,
όμως ο Χέρμαν τον σταμάτησε με μια κίνηση του χεριού. «Άφησέ την ακόμα μερικά
λεπτά», του ζήτησε με απρόσμενη τρυφερότητα. «Άφησέ την να πει το στερνό αντίο
στον πατέρα της».

INFO

To «Global Novel» θα κυκλοφορεί από την ερχόμενη Δευτέρα ως βιβλίο από τις
Εκδόσεις Καστανιώτη.