Δρόμοι

Οι κούκλες…

… στις βιτρίνες γίνονται ολοένα και πιο ελκυστικές. Κάποτε δεν ήταν παρά ένα
κομμάτι ξύλο, σαν από σκουπόξυλο, και πάνω του καρφωμένος μισός ανθρώπινος
κορμός, χωρίς κεφάλι, χωρίς χέρια, σαν κρεμάστρα. Οι κούκλες στις βιτρίνες
μοιάζουν ολοένα και περισσότερο στους ανθρώπους, χαμογελούν, με αστραφτερή
επιδερμίδα και κάτασπρα δόντια, κοιτούν, με ένα γοητευτικό βλέμμα. Είναι
επίσης χρήσιμα βαρόμετρα. Τις κοιτάζεις και πάντα ξέρεις πότε έρχεται ο
χειμώνας, πότε έρχεται το καλοκαίρι. Οι κούκλες στις βιτρίνες δεν μοιάζουν
καθόλου με τις παλιές. Έχουν αποκτήσει γοητευτικές και προκλητικές ανατομικές
λεπτομέρειες. «Για όνομα του Θεού, είσαι πια 30 χρόνων!», έλεγε η μάνα του σε
ένα παλικάρι, καθώς αυτό είχε καρφώσει τα μάτια του σε μια τέτοια κούκλα που
είχε απομείνει για λίγο γυμνή τις προάλλες, στο γύρισμα από το καλοκαίρι στον
χειμώνα. «Θα μου πεις, επιτέλους, τι χρώμα γραβάτα θέλεις;».

H βιτρίνα…

… είναι πάντα σαγηνευτική, είτε πουλάει ρούχα, όπως στην Ερμού, είτε
πουτάνες, όπως στο Άμστερνταμ. Γιατί, τι μας προσφέρει μια βιτρίνα; Ρωτήστε
οποιονδήποτε πολιτικό. Αυτός ξέρει. Οι κούκλες στη βιτρίνα μάς πουλάνε
επιλογή, είτε είναι η βιτρίνα ενός σούπερ μάρκετ είτε η βιτρίνα μιας πολιτικής
συζήτησης στην τηλεόραση. Με τόσες επιλογές που έχουμε μπροστά μας, τότε γιατί
έχουμε την εντύπωση πως είναι όλες τους ανώφελες; Όσο περισσότερες επιλογές
έχουμε μπροστά μας, τόσο περισσότερο νιώθουμε πως δεν μπορούμε να επιλέξουμε.
Και τόσο περισσότερο πληθαίνουν εκείνοι που θέλουν να μας βοηθήσουν να
επιλέξουμε «σωστά». Με τόσους πολλούς που είναι πρόθυμοι να μας βοηθήσουν, δεν
είναι καθόλου παράξενο που συχνά μπαίνουμε στον πειρασμό να επιλέξουμε
«λανθασμένα». Γιατί υπάρχει κάτι τρομερά ενοχλητικό σ’ εκείνους που κάθε τόσο
μας κουνάνε διδακτικά το δάχτυλο μπροστά στη μύτη μας και μας πουλάνε αγάπη.
(Σε έναν κόσμο με τόση περίσσεια αγάπης, δώστε μας επιτέλους το δικαίωμα να
μισήσουμε ελεύθερα.)

Το «κοινό καλό»…

… ξεχειλίζει από τα παράθυρα και τα μπαλκόνια και τις βιτρίνες της
τηλεόρασης, ακόμη και όταν οι πολιτικοί που στέκονται εκεί ανταλλάσσουν
βρισιές και πιάνονται στα χέρια. Εδώ και τώρα μας μιλάνε για τις «επιλογές»
ενός μέλλοντος που δεν διαφέρει σε τίποτα από το παρελθόν. H πραγματική
επιλογή είναι πως δεν υπάρχει επιλογή.

Οι κατασκευαστές…

… αυτοί που φτιάχνουν τις κούκλες στις βιτρίνες, σίγουρα έχουν κάτι
αρρωστημένο, για να θέλουν τόσο πολύ να τις κάνουν να μοιάσουν με το
πραγματικό. Το ομοίωμα είναι κάτι που μοιάζει με το πραγματικό, επειδή ακριβώς
δεν είναι αυτό. Είναι μαριονέτα, είναι νευρόσπαστο, είναι ανδρείκελο. Μπορεί
να δείχνει ελκυστικό, μπορεί να είναι σαγηνευτικό, αλλά το πολύ πολύ μπορούμε
να αυνανιστούμε με αυτό.