ANAΛΩΣIMA Kαναπέδες

Κάποιοι αφήνουν στα πεζοδρόμια τους παλιούς καναπέδες τους. Αποκλείεται μόνοι
τους οι καναπέδες να κατεβαίνουν νυχτιάτικα για ξεκούραση στον δημόσιο χώρο.
Αλλά φαίνεται σαν να το κάνουν. Μοιάζουν να βαρέθηκαν τα φώτα του σαλονιού ή
τη σκοτεινιά του, τη μοναξιά του ή την τηλεόραση. Μοιάζουν να πήραν την
απόφαση να βγουν έξω, σε αναζήτηση καλύτερης τύχης. Τους έφτιαξαν με τόσες
υποσχέσεις, ότι θα κάνουν παρέα με εκλεκτά πλάσματα, ότι θα στηρίζουν
σημαντικές ώρες των ανθρώπων. Αλλά η ζωή τούς πρόδωσε. Έμειναν με τις αγκαλιές
ματαίως ανοικτές, να σκονίζονται μέρες και χρόνια. Χαλάρωση και διαλόγους που
εμπνέουν είχαν ονειρευτεί, χαμόγελα, ανταλλαγές, πλησιάσματα, αγκαλιές. Με
προδιαγραφές γιορτής τούς κατασκεύασαν, αλλά η γιορτή δεν ήρθε. Τους έφαγε η
καθημερινότητα, τους ξεθώριασε η ρουτίνα. Να μπερδεύονται συνέχεια στα πόδια –
και στα μάτια – των ανθρώπων του σπιτιού, να λερώνονται με το παραμικρό, να μη
βολεύουν για το χαμηλό τραπέζι. Ούτε για φαΐ ούτε για διάβασμα να κάνουν. Τα
χρώματά τους να φέρνουν στο διαμέρισμα απρόσκλητες Αντουανέτες και μαρκησίες
ντυμένες βοσκοπούλες, τις καμαριέρες των Βερσαλλιών που δεν διατίθενται,
κυρίως. Μια νύχτα κατεβαίνουν τις σκάλες και γίνονται αλήτες, εντελώς
ακατάλληλα εξοπλισμένοι για τις ανάγκες του δρόμου. Παραδίνονται στην υγρασία
και τη γρήγορη φθορά, σπάνε, κουτσαίνουν, διαλύονται. Δεν μπορεί κανείς να
καθήσει πάνω τους. Ο Δήμος δεν τους λυπάται να τους μαζέψει, όπως δεν λυπάται
καμιά ιδιωτική αρετή που εκτίθεται δημόσια. Κάποιος συλλέκτης διαλέγει τους
καλύτερους και τους μαζεύει. Κάποτε θα ανοίξει μουσείο, όταν περάσουν αρκετά
χρόνια κι έχουμε πάψει να αναζητάμε την ψευδαίσθηση της ανάπαυσης και της
κοινωνικότητας σε καναπέδες.