Mαζί και χώρια

O Γιώργος Μιχαλακόπουλος με τον Μίμη Χρυσομάλλη στην παράσταση «Το παράξενο ζευγάρι» που παίζεται στο θέατρο «Βασιλάκου»

Τέκνο του καλά δομημένου γαλλικού έργου της εποχής του Σκριμπ, ένας
καρτεσιανός, ορθολογιστικός δομικά, γεωμετρημένος οργανισμός, εξελίχθηκε
γεννώντας και το Ιψενικό και το Τσεχωφικό θέατρο και το θέατρο του
Στρίντμπεργκ, του Σο και βέβαια τα ελαφρότερα του Σαρντού, του Λαμπίς, του
Φεϊντό έως βέβαια τον Ρουσέν, τον Κοκτό, τον Μπαριγιέ και Γκρεντί, στην Αγγλία
τον Νόελ Κάουαρντ και τον Έικμπορν. Στην Αμερική δόξασε το είδος ο Νιλ Σάιμον.
Ιδιαιτέρως.

Αυτός λοιπόν ο θεατρικός Πρωτέας, ο Χαμαιλέων που ξέρει κάθε φορά να
προσαρμόζεται σε συνθήκες ιστορικές, κοινωνικές, πολιτισμικές, φυλετικές,
αναδύεται ανανεωμένος από τη θεατρική κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Ο Νιλ Σάιμον, που
στην Ελλάδα έχουμε σχεδόν απολαύσει τα άπαντά του, έχει προσαρμόσει το είδος
και στα αμερικανικα ήθη και στις νέες κοινωνικές ανάγκες και στα καινούργια
ψυχολογικά αδιέξοδα του καιρού. Επειδή όμως σήμερα, τουλάχιστον ο λεγόμενος
δυτικός άνθρωπος τείνει σε μια αμερικανικού τύπου ομογενοποίηση, αφού
ντύνεται, κατοικεί, διασκεδάζει, παράγει, καταναλώνει, ερωτεύεται, τραγουδά,
πεθαίνει κατά τον ίδιο τρόπο με τα ίδια μέσα, μέσα στην ίδια μόδα εκών άκων
ακολουθώντας την ίδια ιδεολογική τροχιά, άρα βιώνοντας τις ίδιες
απογοητεύσεις, ματαιώσεις, αδιέξοδα, απορίες και ταπεινώσεις, υφιστάμενος τις
ίδιες πιέσεις και εισπράττοντας τα ίδια χαστούκια, τα αμερικάνικα έργα του
Σάιμον που περιγράφουν τα αδιέξοδα και τα τερπνά του βίου των μεσαίων πολιτών
της Αμερικανικής Συμπολιτείας μάς «πάνε» πολύ, μας έρχονται κουτί,
αναγνωρίζουμε σ’ αυτά τα δικά μας τερπνά, ευτράπελα, τη δική μας μοναξιά και
τον δικό μας αδιέξοδο βίο.

Από την άλλη μεριά το αιώνιο μπουλβάρ ήταν πάντα ένα θέατρο, όσον αφορά την
παραστάσιμη διαδικασία, δεξιοτεχνία. Γέννημα της αστικής κοινωνίας μετά τη
Γαλλική Επανάσταση δάνεισε και στο θέατρο την ασθένεια του πρωταθλητισμού, του
ανταγωνισμού, της ατομικής ευδοκίμησης, της ευγενούς (κι όχι πάντα) άμιλλας
και της φιλοδοξίας για μια αυτοδημιούργητη καριέρα.

Οι μεγάλοι δεξιοτέχνες ηθοποιοί ξεπήδησαν κυρίως μέσα από τις σκηνές του
μπουλβάρ, αφού κυρίως αυτά τα έργα χωρίς ποιητική πνοή, χωρίς τη μεγάλη ανάσα
των ιδεών, προσγειώνονται στο καθημερινό, στο οικείο, στο ρεαλιστικό και στον
αντικατοπτρισμό της πραγματικότητας.

Ο Νιλ Σάιμον γράφοντας για τα μεγάλα θέατρα του Μπροντγουέι γράφει για τα
μεγάλα θηρία της αμερικάνικης σκηνής. Έτσι όπου γης τα έργα του αναζητούν
βιρτουόζους ηθοποιούς για να γίνουν ζωντανά και να συγκινήσουν.

Στο θέατρο «Βασιλάκου» φέτος για άλλη μια φορά παίζεται η ανδρική εκδοχή του
«Παράξενου ζευγαριού» του Σάιμον (υπάρχει και παίχτηκε και στον τόπο μας και η
γυναικεία εκδοχή). Το έργο αυτό είναι από τα πιο επιδέξια, τα πιο μαστοράδικα,
τα πιο ευφυή και τα πιο καλοχτισμένα του Νιλ Σάιμον. Πρόκειται για την
προβληματική συγκατοίκηση δύο μοναχικών αποτυχημένων ανθρώπων με τελείως
αντίθετα φορτισμένα χαρακτηρολογικά φορτία. Είναι δύο παντρεμένοι άντρες με
μεγάλα παιδιά που απέτυχαν να φέρουν εις πέρας τον γάμο τους. Χωρισμένοι
προσπαθούν να συμβιώσουν, να ενώσουν τις μοναξιές τους, ενώ ο καθένας τους (κι
αυτό είναι το ιδιοφυές εύρημα του συγγραφέα) έχει τα γνωρίσματα που ο άλλος
απεχθάνεται. Ο ένας είναι τσαπατσούλης, ανοικοκύρευτος, επιπόλαιος,
σκορποχέρης και ο άλλος νοικοκύρης, τακτικός, οικονόμος και υποχόνδριος. Ο
ένας σκορπάει, ο άλλος συγυρίζει, ο ένας λερώνει, ο άλλος πλένει. Έχουν
χωρίσει τις γυναίκες τους γιατί ήταν ακριβώς το αντίθετο από αυτούς και τώρα ο
ένας στο πρόσωπο του άλλου ξαναβιώνει την αποτυχημένη του συζυγία!!

Το έργο αυτό παίζεται μόνο από ηθοποιούς ρυθμού, προσωπικού ύφους και
αστραπιαίων μεταμορφωτικών δυνατοτήτων. Από δεξιοτέχνες της ατάκας και του
πλασαρίσματος. Είναι ένα ντουέτο, βιολί και βιολοντσέλο, που παίζουν συνεχώς
μια περίτεχνη φούγκα άλλοτε με πλατιές μελωδίες, άλλοτε με βίαιες δοξαριές,
άλλοτε με φραζαρίσματα κι άλλοτε με στακάτι.

Και στο θέατρο «Βασιλάκου» αυτοί οι δύο ηθοποιοί βρέθηκαν και δέθηκαν και
χάρηκαν που βρέθηκαν και γλέντησαν που δέθηκαν.

Ζωντάνια και πικρό χιούμορ

Μέσα σ’ ένα έξοχο σκηνικό που έχτισε κυριολεκτικά ο Μεντζικώφ, μια απλόχωρη
σαλοτραπεζαρία που όμως λειτουργεί ως φυλακή φοβικά, φωτισμένη εξαίσια από τον
Καβουκίδη, πλέουσα μέσα στους μουσικούς υπαινιγμούς των επιλογών της Ηλέκτρας
Παπακώστα, ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος έστησε μια παράσταση ζωντανή, γεμάτη πικρό
χιούμορ αλλά υποκριτικά πλούσια σε ρυθμούς, εναλλαγές και κορυφώσεις.

Ο ίδιος ο Μιχαλακόπουλος στον αναρχούμενο μπεκιάρη με τους εξαίσιους ρυθμούς
του, τις συγκοπές του, τη θαυμάσια επικοινωνία συνωμοσίας με το κοινό έπλασε
έναν απολαυστικό Όσκαρ. Ο Μίμης Χρυσομάλλης στον υποχόνδριο Φέλιξ ανέδειξε με
τον καταξιωμένο υποκριτικό του μινιμαλισμό το καταναγκαστικό υπόβαθρο του
χαρακτήρα του.

Δίπλα τους οι τρεις θαυμάσιοι καρατερίστες, ένα είδος σχολιάζουσας μπάντας
χαλκίνων, το «φαγκότο» του Παλαιοχωρίτη, το «τρομπόνι» του Θωμά και το
σαξόφωνο του Αρβανιτάκη δημιούργησαν ένα χαριτωμένο, απολαυστικό ηχητικό
περιβάλλον με διακεκριμένες χαρακτηρολογικές πινελιές. H Ειρήνη Κονίδου και η
Ελεάνα Παπαδοπούλου, που παίζουν αφοπλιστικά και απολαυστικά τις δύο λυσσάρες
«κότες», έπαιξαν με γοργούς πεταχτούς ρυθμούς ένα ντουέτο κλαρινέτο-όμποε.

Ο Μπελιές φιλοτέχνησε μια ρέουσα, αφρώδη σαμπανιζέ μετάφραση, με ωραία
προσαρμοσμένο στα καθ’ ημάς (όχι ηθογραφικώ δικαίω) χιούμορ.

Μετά τον Πίντερ και τον Άρθουρ Μίλερ στο «Θέατρο Βασιλάκου», η εταιρεία
«Θέατρο Διαδρομή» χρειαζόταν μια χιουμοριστική όχι όμως αλαφρόμυαλη ανάσα,
πάντα ποιότητας.

INFO

«Το παράξενο ζευγάρι» του Νιλ Σάιμον. Θέατρο «Βασιλάκου». Προφήτη Δανιήλ 3 –
Πλαταιών, Κεραμεικός. Τηλ. 210-34.67.735