Kαμία χώρα δεν είναι ασφαλής…

Το ερώτημα δεν είναι πλέον εάν θα υπάρξει άλλο τρομοκρατικό κτύπημα, αλλά πότε
και πού. Το μήνυμα από τις τελευταίες επιθέσεις στην Κωνσταντινούπολη είναι
ότι οι τρομοκράτες – η Αλ Κάιντα, οι συνεργαζόμενοι με αυτήν, ή όποιοι άλλοι
ευθύνονται – θα κτυπούν όπου και όταν μπορούν χωρίς να υπολογίζουν εάν η χώρα
που πλήττεται είναι μουσουλμανική ή αν διατηρεί «καλές σχέσεις» με τον αραβικό
κόσμο.

Στην κορυφή του καταλόγου των «εχθρών» τοποθετούν την Αμερική, τη Βρετανία και
το Ισραήλ, αλλά όλες οι χώρες αποτελούν πλέον στόχο. Τα αυξημένα μέτρα
ασφαλείας στις ΗΠΑ και σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη τούς αναγκάζουν να κτυπούν
αλλού: στο Μπάλι, στο Ριάντ, στα γραφεία του ΟΗΕ στη Βαγδάτη, στην
Κωνσταντινούπολη. Ακόμη και αν σκοτώνουν μουσουλμάνους.

Οι εκρήξεις τη στιγμή που στο Λονδίνο ο Τόνι Μπλερ συναντούσε τον Τζορτζ Μπους
ενίσχυσαν την επιχειρηματολογία των δύο ηγετών. Και οι δυο δήλωσαν
ασυμβίβαστοι και ερμήνευσαν τα τραγικά γεγονότα ως επιβεβαίωση της θέσης τους
υπέρ ενός ανελέητου σφυροκοπήματος των τρομοκρατών. «Απέναντι στην τρομοκρατία
δεν πρέπει να δείχνουμε αυτοσυγκράτηση, ούτε να κάνουμε συμβιβασμούς και δεν
θα διστάσουμε να αντιμετωπίσουμε αυτή την απειλή με επιθέσεις όπου και όταν
μπορούμε μέχρι να νικήσουμε» σημείωσε ο Τόνι Μπλερβρίου» μίλησε ο Ταγίπ
Ερντογάν.

Με τη διεθνή κοινότητα παγωμένη μπροστά στο νέο μακελειό, η θέση των κ. Μπους
και Μπλερ ισχυροποιήθηκε. Οι επικριτές τους, αν και δεν σίγησαν εντελώς, προς
το παρόν βρίσκονται παγιδευμένοι στη μειοψηφία όπως θα αποδείξουν οι
δημοσκοπήσεις των προσεχών ημερών. Μερικοί ρωτούν γιατί επελέγη η Τουρκία. Στα
μάτια των εξτρεμιστών ισλαμιστών φονταμενταλιστών, μια κοσμική χώρα έστω και
αν έχει μουσουλμανικό πληθυσμό, η οποία διατηρεί καλές σχέσεις με τη Δύση,
είναι στενή σύμμαχος των ΗΠΑ, συνεργάζεται με το Ισραήλ, συμμετέχει στο ΝΑΤΟ,
και επιθυμεί διακαώς να ενταχθεί στην E.E., αποτελεί θεμιτό στόχο. H
δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογάν, που αγωνίζεται να
αποδείξει τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της, προδίδει τις ισλαμικές της ρίζες.

Ακήρυκτος πόλεμος. Το μείζον στον ακήρυκτο αυτό πόλεμο είναι η επιτυχής
υλοποίηση του κτυπήματος. Γι’ αυτό οι τρομοκράτες επιλέγουν ως στόχους χώρες
στις οποίες μπορούν να δράσουν πιο εύκολα. Όταν, μάλιστα, ο ΟΗΕ προβλέπει πως
μια επίθεση της Αλ Κάιντα με χημικά όπλα είναι «θέμα χρόνου», η απειλή
λαμβάνει ανατριχιαστικές διαστάσεις. Το μήνυμα είναι σαφές και οι αποδέκτες
πολλοί. H απειλή μάς αφορά όλους. Καμία χώρα δεν είναι ασφαλής…